بله
کتاب نامه‌هایی برای وقتهایی که... نوشته جولی اسمیت، راهنمایی کاربردی برای مواجهه با لحظات دشوار زندگی است. این کتاب به‌صورت نامه‌هایی خطاب به خواننده نوشته شده است. نویسنده در هر بخش، راهکارهای علمی و عملی برای مدیریت احساسات و چالش‌های روانی ارائه می‌دهد و مثل یک همراه در لحظات بحرانی زندگی عمل میکند.
درباره‌ی کتاب نامه‌هایی برای وقتهایی که...
دکتر جولی اسمیت (Julie Smith)، روان‌شناس بالینی بریتانیایی و نویسنده پرفروش، با کتابهای روانشناسی چون «چرا تابه‌حال کسی این‌ها را به من نگفته بود»، موفقیت بسیاری کسب کرده و به چهره‌ای سرشناس در این حوزه تبدیل شده است. او در آثارش مفاهیم پیچیده روان‌شناختی را به زبانی ساده و قابل‌فهم برای عموم مردم ارائه می‌دهد. وی این بار نیز در کتاب نامه‌هایی برای وقتهایی که... (Open When…: A Companion for Life’s Twists & Turns) بر مشکلات روان‌شناختی رایج دست گذاشته و با استفاده از ساختار نامه، راه‌حلی برای مدیریت آن‌ها ارائه میکند.
در ابتدای هر فصل از کتاب نامه‌هایی برای وقتهایی که...، نامهای از جولی اسمیت به خواننده آمده است که در آن به یکی از احساسات و چالش‌های روان‌شناختی چون احساس خستگی، احساس تنهایی یا قربانی بودن اشاره می‌شود. سپس، نویسنده راهکارهای علمی و عملی برای مقابله با آن احساسات و چالش‌ها ارائه میکند. انتخاب این ساختار حس صمیمیت و همدلی به خواننده می‌دهد و سبب می‌شود فرد بتواند در لحظات بحرانی، به‌سرعت به راهکارهای مؤثر دست یابد و احساس تنهایی نکند.
کتاب نامه‌هایی برای وقتهایی که... نه‌تنها یک کتاب خودیاری است، بلکه یک همراه واقعی در لحظات دشوار زندگی به شمار می‌رود. تاکنون نسخه‌های مختلفی از این کتاب منتشر شده است. اکنون این نسخه را انتشارات نسل نواندیش با ترجمه‌ی علی اکبر قاری نیت و مریم نفیسی راد در اختیار علاقه‌مندان به خواندن کتابهای روانشناسی قرار داده است.
جوایز و افتخارات کتاب نامه‌هایی برای وقتهایی که...
- منتخب ویراستاران آمازون
- از پرفروش‌ترین کتابهای نیویورک تایمز
- از پرفروش‌ترین کتابهای ساندی تایمز
نکوداشت‌های کتاب نامه‌هایی برای وقتهایی که...
- آن‌قدر جذاب است که حتی باعث شده ساعت‌ها تلفن همراهم را خاموش کنم تا بتوانم آن را بخوانم. در این عصر اعتیاد به شبکه‌های اجتماعی، نمی‌توانم توصیه‌ای بزرگ‌تر از این ارائه کنم. (برایونی گوردون، تلگراف)
- این کتاب گنجی ارزشمند است. اکنون آن را مانند یک راهنمای عملی می‌بینم؛ زمانی که احساس ناخوشایندی در درونم شکل می‌گیرد یا با لحظه‌ای دشوار در محل کار یا روابط شخصی‌ام روبه‌رو می‌شوم، اولین فکرم این است که ببینم اسمیت چه پیشنهادی دارد. (استایلیست)
کتاب نامه‌هایی برای وقتهایی که... برای شما مناسب است اگر
- به دنبال راهنمایی علمی و عملی هستید تا در مواجهه با چالش‌های روانی مانند اضطراب، افسردگی، استرس یا احساس تنهایی به شما کمک کند.
- قصد دارید با مدیریت صحیح احساسات، سلامت روانی و کیفیت زندگی خود را بهبود ببخشید.
در بخشی از کتاب نامه‌هایی برای وقتهایی که...: سفری در جاده پرفراز و نشیب زندگی می‌خوانیم
همۀ والدین اشتباهاتی داشته‌اند، اما برخی بسیار بیشتر از دیگران اشتباه کرده‌اند. برخی کودکان به‌راحتی به یک رابطۀ بزرگسال-بزرگسال با والدینشان گذر می‌کنند، اما برای برخی دیگر، این رابطه می‌تواند منبعی دائمی از درد و سردرگمی باشد. در بیشتر این رابطه، شما نقش کودک را داشته‌اید، بدون کنترل یا انتخابی در مورد وضعیت رابطه، اما سپس، این رابطه از یک رابطۀ کودک-بزرگسال به یک رابطۀ بزرگسال-بزرگسال تبدیل می‌شود.
اما بزرگسال شدن لزوماً به این معنا نیست که حالا می‌توانید رابطه‌ای را که همیشه با والدینتان می‌خواستید داشته باشید. تنها چیزی که واقعاً می‌توانید کنترل کنید، چیزی است که شما به رابطه می‌آورید. با این کار مسئولیت بزرگی به همراه می‌آید؛ هم برای تعیین مرزهای خود برای محافظت از خودتان و هم برای پذیرفتن نقشی که اکنون در رابطه‌ای که ممکن است سالم نباشد، ایفا می‌کنید.
وقتی به رابطۀ خود با والدینمان فکر میکنیم، تمایل داریم به الگوی اصلی خود برای آن رابطه برگردیم. من به‌عنوان کودک روی چیزی که از والدینم نیاز دارم تمرکز می‌کنم، برای چیزی که نیاز داشتم؟ اما دریافت نکردم سوگواری می‌کنم و رؤیای تغییر آن‌ها را در سر می‌پرورانم. یا شاید رؤیای روزی را که بالاخره متوجه آسیبی که تمام این مدت زده‌اند می‌شوند و تصمیم می‌گیرند اوضاع را به‌گونه‌ای متفاوت انجام دهند.
واقعیت دلخراش اما آزادکنندۀ این رابطۀ جدید بالغ با بالغ این است که ما نمی‌توانیم دیدگاه یا تغییر را به کسی جز خودمان تحمیل کنیم. بخش دلخراش ماجرا این است که ما اغلب باید بپذیریم که یک والد ممکن است قادر به داشتن نوع رابطه‌ای که آرزو داشتیم نباشد. بخش آزادکنندۀ این ماجرا این است که می‌توانیم کل رابطه را حول انتظارات واقع‌بینانه‌تری مدیریت کنیم تا بتوانیم خود را از درد الگوهای شخصی آن‌ها محافظت کنیم و همچنان نوعی ارتباط را حفظ کنیم.
