کتاب زندگی در سایه

کتاب زندگی در سایه شامل هشت داستان با هشت نثر متفاوت است که درونمایه‌ای مشترک و مرتبط با یکدیگر دارند. المور لئونارد، مارک تواین و استیون کینگ سه تن از نویسندگان اثر حاضر هستند. برخی عناوین داستان‌های مجموعه‌ی پیش رو عبارتند از: قایم باشک، شکننده، خدمتکار، شبح و...

درباره‌ی کتاب زندگی در سایه

کتاب زندگی در سایه راوی هشت داستان به قلم هشت نویسنده از کشورهای آمریکا، روسیه و چین است. زندگی، مرگ، صداقت، خودخواهی، محبت، حقارت و... از مضامین مشترک داستان‌های این مجموعه هستند. گرچه هر نویسنده با نثر و جهان‌بینی منحصربه‌فرد خود روایتگر داستانش است، اما در هر هشت داستان می‌توان رد پررنگ زندگی را جست‌وجو کرد.

اولین داستان کتاب زندگی در سایه متعلق به المور لئونارد (Elmore Leonard)، رمان‌نویس و نمایشنامه‌نویس معاصر آمریکاست. وی موفق به دریافت جایزه‌ی ویژه‌ی نویسندگان لویزیانا و جایزه‌ی اف. اسکات فیتزجرالد شده است. داستان «پسربچه» از المور لئونارد، راجع‌ به پسربچه‌ای با ظاهری دخترانه و موهایی بلند است. نویسنده پسربچه را از زبان شخصیت داستان، این‌طور توصیف می‌کند: «آن پسربچه عجیب‌ترین شکلی را داشت که تا حالا دیده بودم. شاید دوازده سال داشت با موهای تیره، بلند و درهم پیچیده که مثل آپاچی‌ها تا شانه‌هایش می‌رسید، ولی سربند کهنه نداشت. برای همین هم وقتی به او نگاه می‌کردی فکر نمی‌کردی که آپاچی باشد، حتی با وجود اینکه پوست آفتاب‌سوخته‌اش قهوه‌ای مایل به قرمز و لباسش احتمالاً سرخپوستی بود.»

مارک تواین (Mark Twain) نویسنده‌ی دیگرِ کتاب زندگی در سایه است که با داستان «حکایت یک سگ» ظاهر شده. وی بعد از مرگش بزرگ‌ترین طنزپرداز عصر خود لقب گرفت. فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی مارک تواین و علاقه‌اش به علم، در آثارش نمایانگر است. داستان حکایت یک سگ از زبان سگی روایت می‌شود که پدرش از نژاد سنت برنارد و مادرش از ریشه‌ی کولی است. در فضای این داستانِ غیررئال، سگ‌ها می‌توانند یکشنبه‌ها به گردهمایی‌های مذهبی بروند و حرف‌های قلمبه سلمبه بزنند.

استیون کینگ (Stephen King) را شاید بیشتر به‌واسطه‌ی اقتباس‌های سینمایی از آثارش بشناسند. او از نویسندگان برجسته‌ی معاصر در ژانر وحشت و علمی-تخیلی است. سیفکیتز، شخصیت داستان «دوچرخه‌ی ثابت»، 1/82 متر قد و 38 سال سن دارد. او با وزن 86 کیلوگرم، کلسترول خون نسبتاً بالایی دارد. حالا روبه‌روی پزشک نشسته و درباره‌ی برگه آزمایشی که نتایج را با عدد و رقم نشان می‌دهد، حرف می‌زند.

داستان «شکننده» اثر جویس کارول اوتس (Joyce Carol Oates) زندگی عجیب و متفاوت دو خواهر به نام‌های استر و مگی را روایت می‌کند.

ها جین (Ha Jin) تنها نویسنده‌ی شرقیِ کتاب زندگی در سایه است که داستان «یکی بدو» را به رشته‌ی تحریر درآورده. گرچه او پس از مهاجرت به آمریکا، داستان‌های خود را به زبان انگلیسی می‌نویسد. داستان یکی بدو شرح‌حال کارمندی به نام تان چو را روایت می‌کند. شرکتی که دو سال است تان چو در آن مشغول به کار است، در حال بسته شدن است و او در آینده‌ای نزدیک بیکار می‌شود.

سرگی سیمونوف (Sergei Gavrilovich Simonov) نویسنده‌ی کلاسیک روسیه است که از لئو تالستوی الهام گرفته و بر ماکسیم گورکی تأثیر عمیقی بر جا گذاشته. داستان‌های او با ویژگی‌های زبانی و ساختاری منحصربه‌فرد، از برجسته‌ترین آثار ادبیات روسی به شمار می‌روند. داستان «خدمتکار» از این نویسنده در کتاب زندگی در سایه ترجمه شده است. در این داستان جوانکی روستایی به نام گراسیم، یک هفته قبل از کریسمس در مسکو به دنبال کار می‌گردد.

جان آپدایک (John Updike) که شمار جوایز او چشمگیر است، بیشتر درباره‌ی دین، مرگ، تمایلات جنسی و ساختار فکری و اجتماعی طبقه‌ی متوسط می‌نویسد. او علاوه‌ بر نویسندگی، نقدهای زیادی بر آثار نویسندگان مطرح دنیا نوشته است. جان آپدایک داستان «شبح» را درباره‌ی تور گردشگری بیست‌ودو نفره‌ای نوشته که خانم و آقای میلفورد در آن حضور دارند و هنوز کاملاً با دیگر زوج‌های تور آشنا نشده‌اند. نویسنده ما را همگام با این دو شخصیت به موقعیت جدید فرامی‌خواند.

فیودور سالاگوب (Fyodor Sologub) نویسنده‌ی آخرین داستان کتاب زندگی در سایه، یعنی «قایم باشک» است.

لادن ملازاده صادقیون، مترجم و گردآورنده‌ی داستان‌ها، پیش از هر داستان، شرح کوتاهی از بیوگرافی نویسندگان آورده و این‌گونه میان مخاطبین و مؤلفین پیوند برقرار می‌سازد. انتشارات افکار این مجموعه داستان را عرضه کرده است.

کتاب زندگی در سایه برای چه کسانی مناسب است؟

کسانی که علاقه‌مند به آشنایی با آثار برجسته‌ترین نویسندگان داستان کوتاه از ملیت‌های مختلف هستند، این کتاب را از دست ندهند.

در بخشی از کتاب زندگی در سایه می‌خوانیم

ایان بیلینگز وکیل بود، وارث ثروتی نامشخص و به منابع قانونی متعددی دسترسی داشت و این همه به صحبت‌هایش اعتبار می‌بخشید. هر چه بیشتر از شروع سفر می‌گذشت و آشنایی‌ها بین افراد بیشتر می‌شد، میلفورد احساس آرامش بیشتری می‌کرد. در دیدارهایش با بیلینگز متوجه شده بود که او به خاطر پوست برافروخته و ظریفش، درست مثل کسی است که هر لحظه ممکن است دچار حمله‌ی قلبی شود. هم‌قد همسرش بود. در بلندی به همدیگر نزدیک بودند ولی کوتاه‌قدی ایان بیشتر به چشم می‌خورد. در گفت‌وگو با لورنا، میلفورد لاغر و بلندقد احساس می‌کرد خیلی درشت‌هیکل است. در واقع مثل این بود که روی تمثال «پایه‌های زمان» پروست قرار گرفته بود. اگر فکر می‌کرد، آن‌قدر پیر بود که می‌توانست جای پدر او باشد، ولی در جمع اعضای آن اتوبوس که مثل اتوبوس مدرسه بود و درگیر مشکلات آرام کردن اوضاع بین افرادی که عقب آن بودند و آن‌ها که جلو، نزدیک راهنمایان تور با دوز و کلک سعی می‌کردند رضایت و موافقت همه را جلب کنند، همه در واقع یک سن و سال داشتند.

روستاهای پر از گرد و خاک و مزارع سرسبز برنج از جلوِ پنجره‌ی اتوبوس می‌گذشتند. هر وقت اتوبوس می‌ایستاد، فروشندگان و گدایان دم در آن جمع می‌شدند. معبدها یکی بعد از دیگری در ذهن میلفورد در قالب راهروهایی دلگیر و کم‌نور شکل می‌گرفت که بوی غذاهای پیشکشی فاسدشده از آن به مشام می‌خورد، چون خدایان آن غذاها را نمی‌خوردند. در انتهای بعضی دالان‌های طولانی و تاریک، «لینگا» قرار داشت که با حلقه‌ی گل تزیین شده بود و آن را با روغن و کره [مخصوص هندی‌ها] چرب کرده بودند. در معابدی که خدمه زیاد داشتند موبدان با جامه‌های بلند، از لینگا محافظت می‌کردند و امیدوار به گردشگران خیره می‌شدند.