کتاب شمه‌ای از زیبایی: مجموعه نمایشنامه

یداالله آقاعباسی در کتاب شمه‌ای از زیبایی، یازده نمایشنامه‌ی خواندنی از برترین نمایشنامه‌نویسان قرن بیستم اروپا را گرد هم آورده و مجموعه‌ای نفیس را در اختیار علاقه‌مندان قرار داده است. هنرمندان شناخته شده‌ای که هرکدام با آثار خواندنی‌شان بخشی مهم از ادبیات قرن گذشته را شکل داده‌اند. کتاب پیش‌رو فرصتی فوق‌العاده برای خواندن تعدادی نمایشنامه‌ی جذاب از این نویسنده‌های نامی است.

درباره‌ی کتاب شمه‌ای از زیبایی

کتاب شمه‌ای از زیبایی (A Thing for Beauty) نوشته‌ی جمعی از نویسندگان و گردآوری یدالله آقاعباسی، با جای‌دادن تعدادی نمایشنامه از چهره‌های اثرگذار ادبیات قرن گذشته، مجموعه‌ای خواندنی را گرد هم آورده است. این کتاب با اثری از تام استوپارد (Top Stoppard) به نام «هر بچه‌ی خوبی سزاوار لطف است» شروع می‌شود؛ استوپارد که نمایشنامه‌نویسی انگلیسی است و همیشه به‌واسطه‌ی زبان فصیح، بازی‌های فرمی و مسائل فلسفی‌اش شناخته می‌شود، در این نمایشنامه نیز به خوبی موضوعات مورد علاقه‌ی خود را با سبک شخصی جذابش رعایت کرده است.

نمایشنامه‌ی «هر بچه‌ی خوبی سزاوار لطف است» در کتاب شمه‌ای از زیبایی، داستان الکساندر را روایت می‌کند که به اتهام اعتراض و افشای سواستفاده‌ی پزشکی علیه مخالفان و برچسب‌زنی بیمار روانی علیه معترضان و مخالفان سیاسی، به زندان می‌افتد و با ایوانوف، بیماری هم‌بند می‌شود که توهم شنیدن صدای ارکستر را دارد. ارکستری که در نقاطی به گوش خواننده هم می‌رسد و مرز میان واقعیت و توهم، مخدوش می‌شود. نمونه‌ای عالی از درام‌های سیاسی تام استوپارد که با ساختاری چندلایه و بهره‌گیری خلاقانه از موسیقی، زبان و هم‌زمانی صحنه‌ها، نقد گزنده‌اش را به حاکمیت وارد می‌کند.

شمه‌ای از زیبایی در تئاتر رویاها

نمایشنامه‌ی «بر سر چاه شاهین» از ویلیام باتلر ییتس (William Butler Yeats) که جزو بهترین آثار جای گرفته‌شده در کتاب شمه‌ای زیبایی نشر قطره است، نمونه‌ای عالی از تئاتر شاعرانه و آیینی ییتس در بستر جنبش احیای ادبی ایرلند است. ییتس با بهره‌گیری از اسطوره‌های سلتی، نقاب، حرکت‌های عروسک‌وار و حضور خنیاگران، صحنه‌ای نمادین می‌آفریند که در آن کنش بیرونی به حداقل می‌رسد و بار معنایی بر دوش زبان شاعرانه و تصویرهای اسطوره‌ای است که به زیبایی به توصیف در می‌آید.

یکی دیگر از آثار خواندنی کتاب شمه‌ای از زیبایی، «آژیر بی‌صدا» از جورج سایمون کافمن (George S. Kaufman)، نویسنده‌ی آمریکایی است و داستان دو دوست قدیمی را در هتلی درحال سوختن تعریف می‌کند که به‌جای فرار، خیلی آرام و راحت، درخصوص تماس با مدیر، تعویض هتل و جمع کردن چمدان‌هایشان صحبت می‌کنند. نمونه‌ای عالی از طنز موقعیت که به هوشمندی قراردادهای رفتاری طبقه‌ی متوسط و آداب اجتماعی را به سخره می‌گیرد و اثری جمع‌وجور و جذاب می‌آفریند.

با خرید کتاب شمه‌ای از زیبایی شما با مجموعه‌ای نفیس از یازده نمایشنامه‌ی خواندنی رو‌به‌رو خواهید شد؛ آثاری از چندی از تاثیرگذارترین هنرمندان قرن گذشته که با سبک خاص و شکل نگاه عمیقشان، شما را برای ساعت‌های بسیار به خود مشغول خواهند کرد. نویسندگانی چون: تام استوپارد، سوزان گلاسپل، ماریا ایرن فورس، داریو فو، لیدی گریگوری و ... . این کتاب توسط یدالله آقاعباسی گردآوری و ترجمه شده و نشر قطره آن را منتشر کرده است.

کتاب شمه‌ای از زیبایی برای شما مناسب است اگر

• دانشجوی رشته‌های تئاتر و ادبیات نمایشی هستید و دنبال مجموعه‌ای عالی از چند نمایشنامه می‌گردید.
• می‌خواهید آثار چندی از نویسندگان مشهور تئاتر و ادبیات قرن بیستم را مورد مطالعه قرار دهید.
• به آثار نویسندگان ایرلندی و جنبش احیای ادبی ایرلند علاقه‌مند هستید.

در بخشی از کتاب شمه‌ای از زیبایی: مجموعه نمایشنامه می‌خوانیم

هرگونه فضای لُختی است که پشت آن دیواری و بر آن دیوار پرده‌ی منقوشی آویخته است. قبل از شروع نمایش، طبل، زنگ و قانون87ی کنار پرده گذاشته‌اند. در صورت لزوم، پس از آنکه تماشاگران نشستند، خنیاگر اول می‌تواند آن‌ها را به داخل صحنه بیاورد و خودش هم می‌تواند، درصورتی‌که نور موضعی داشته باشیم، در آن قرار بگیرد. در آخرین گوشه‌های صحنه، دو تا فانوس داریم که به دیرک‌هایی آویخته‌اند، اما نور آن‌ها کافی نیست و بهتر است که صحنه را در نور چلچراغ بزرگی بازی کنیم. درواقع، به‌نظر من و تاآنجاکه تجربه‌ی فعلی‌ام نشان می‌دهد، بهترین نور همان نوری است که در اتاق‌هایمان به آن عادت کرده‌ایم. این بازیگرانِ نقاب‌پوش، وقتی که هیچ ابزار مکانیکی‌ای در کار نیست که آن‌ها را از ما جدا کند، عجیب‌تر به‌نظر می‌رسند. خنیاگر اول پارچه‌ی سیاه تاشده‌ای با خود دارد و به‌طرف مرکز صحنه رو به‌ جلو می‌رود و بی‌حرکت می‌ایستد، درحالی‌که پارچه از بین دست‌هایش آویزان می‌شود. دو خنیاگر دیگر وارد می‌شوند و، پس از آنکه لحظه‌ای هرکدام یک طرف صحنه می‌ایستند، به‌طرف اولی می‌روند و پارچه را باز می‌کنند و درهمان‌حال می‌خوانند.

چاهی را به خیال فرامی‌خوانم

چاهی ژرف که خشک و پرشده است

و شاخسارانی که باد غارتشان کرده است

و به خیال فرامی‌خوانم

چهره‌ی رنگ‌پریده و زردِ مردی را