کتاب دوازده قطعه کوتاه

کتاب دوازده قطعه کوتاه مجموعه‌ای از نمایشنامه‌های ساموئل بکت، نویسنده‌ی برنده جایزه ادبی نوبل است که در سال‌های 1958 تا 1983 نوشته شده‌اند. در کنار این مجموعه، مقاله‌ای درباره دیدگاه و آثار بکت برای درک بهتر نوشته‌های او و معرفی آثارش از زاویه‌ای دیگر وجود دارد.

درباره کتاب دوازده قطعه کوتاه:

نمایشنامه‌هایی که در کتاب دوازده قطعه کوتاه (The Collected Shorter Plays Beckett) گردآوری شده‌اند به عنوان آثار متاخر بکت شناخته می‌شوند و از حیث نکته‌های اجرایی اهمیت بسیاری دارند. این قطعات نسبت به دیگر آثار شناخته شده‌ی بکت، دارای مفاهیمی عمیق‌تر، ابهام آمیز و چند لایه هستند و شناخت جدیدی از او ارائه می‌دهد و دیگر او را تنها به عنوان یک فیلسوف بدبین، مایوس و پوچ گرا معرفی نمی‌کند، بلکه به عنوان فردی دارای ایده‌هایی رئالیستی درباره انسانیت، ایستادگی و امید تا لحظات آخر، زیبایی شناسی و... می‌شناساند.

بخشی از نمایشنامه‌هایی که در این کتاب گردآوری شده است در سال‌های 1386 تا 1395 به عنوان یکی از پروژه‌های تئاتری ایران، در قالب چند تکه تئاتر با هم به اجرا در آمده‌اند.

مطالعه کتاب دوازده قطعه کوتاه به چه کسانی پیشنهاد ‌می‌شود؟

این کتاب به دوستداران تئاتر و ادبیات نمایشی، فعالان این حوزه و طرفدارن ساموئل بکت پیشنهاد می‌شود. مطالعه و اجرای نمایشنامه‌های کتاب دوازده قطعه کوتاه به ارتقاء سطح تصویری تئاتر و بهبود کیفیت اجراها کمک می‌کند.

با ساموئل بکت بیشتر آشنا شویم:

ساموئل بارکلی بکت (Samuel Barclay Beckett) شاعر، نمایشنامه نویس و رمان نویس ایرلندی در سال 1906 در دوبلین متولد شد. او به دلیل علاقه‌اش به زبان و ادبیات فرانسوی، به فرانسه مهاجرت کرد و در آن جا ادامه تحصیل داد. در پاریس با جیمز جویس، رمان نویس بزرگ ایرلندی آشنا شد و تاثیر فراوانی از وی گرفت. او به سفر دور اروپا پرداخت و در این ایام شعر و داستان می‌نوشت و افرادی که در این سفرها ملاقات کرد بعدها الهام‌بخش شخصیت‌های اصلی داستان‌های مشهورش شدند. بکت از پیشتازان عرصه نویسندگی تئاتر و پایه گذاران سبک پوچ گرا در این زمینه به شمار می‌رود. او جوایز و افتخارات بسیاری کسب کرده که از جمله مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به دریافت جایزه نوبل ادبیات به خاطر قالب نوین رمان‌ها و نمایشنامه‌هایش که در آن‌ها در فرودستی انسان مدرن به اوج رفعت دست می‌یابد، در سال 1969 اشاره کرد. در انتظار گودو، دست آخر (آخر بازی)، ملون می‌میرد، مالوی و مورفی از آثار برجسته بکت هستند.

در بخشی از کتاب دوازده قطعه کوتاه می‌خوانیم:

گوشه خیابان. ویرانه‌ها.
الف، نابینا، روی یک چهارپایه تاشو نشسته است و ویولن می‌نوازد. کنارش کیف نیمه‌باز ویولن و روی آن هم کاسه‌ای قرار دارد. از نواختن دست می‌کشد. به‌طرف راست صحنه بر‌می‌گردد. گوش می‌کند. مکث.
الف: یه سکه برای پیرمرد بیچاره، یه سکه برای پیرمرد بیچاره. (سکوت. نواختن را از سر می‌گیرد. دوباره دست می‌کشد. به‌طرف راست صحنه بر‌می‌گردد. در همین لحظه ب از راست وارد می‌شود. او روی یک صندلی چرخ‌دار نشسته است و با یک چوب‌دستی آن را هدایت می‌کند. می‌ایستد. آشفته. ) یه سکه برای پیرمرد بیچاره.
مکث
ب: موزیک! پس این خواب‌و‌خیال نیست. بالاخره! رؤیا نیست. (جلو می‌رود، می‌ایستد، داخل کاسه را نگاه می‌کند. بی‌احساس. ) بدبخت بیچاره. (مکث) حالا می‌تونم برگردم، معما تموم شد. (به عقب بر‌می‌گردد. می‌ایستد. ) مگه اینکه متحد بشیم، و با‌هم زندگی کنیم، تا موقعی که مرگ به سراغمون بیاد. (مکث) خب نظرت در این مورد چیه بیلی، می‌تونم مثل پسرم بیلی صدات کنم؟ (مکث) دوست داری با‌هم همراه بشیم، بیلی؟ (مکث) کنسرو دوست داری، بیلی؟
الف: چه کنسروی؟
ب: گوشت گاو نمک‌سود، بیلی، فقط گوشت گاو.  طوری که جسم و روح رو تا تابستون سالم نگه داره، بی‌دغدغه. (مکث) نه؟ (مکث) یه‌کمی هم سیب‌زمینی، یه‌کمی هم سیب‌زمینی. (مکث) سیب‌زمینی دوست داری، بیلی؟ (مکث) حتی می‌تونیم بذاریم سبز بشن و بعد وقتی زمانش رسید، توی زمین بکاریمشون، می‌تونیم حتی امتحان کنیم. (مکث) من جاش رو انتخاب می‌کنم و تو اونا رو تو زمین می‌کاری. (مکث) نه؟ (مکث)
الف: درخت‌ها در چه وضع‌ان؟
ب: سخت بشه گفت. زمستونه. می‌دونی که.