کتاب امن: راهنمایی تحول آفرین برای خلق یک زندگی امن

کتاب امن: راهنمایی تحول آفرین برای خلق یک زندگی امن اثر امیر لوین، روان‌پزشک و عصب‌پژوه، نگاهی نو به مفهوم دلبستگی ایمن و نقش آن در کیفیت زندگی انسان دارد. نویسنده با تکیه بر تازه‌ترین پژوهش‌های علوم اعصاب و روان‌شناسی دلبستگی نشان می‌دهد که احساس امنیت، ویژگی‌ای ذاتی نیست؛ بلکه مهارتی است اکتسابی که از طریق آن می‌توان به زندگی‌ای آرام‌تر، سالم‌تر و رضایت‌بخش‌تر دست یافت.

درباره‌ی کتاب امن: راهنمایی تحول آفرین برای خلق یک زندگی امن

سبک‌های دلبستگی و احساس امنیت رابطه‌ی تنگاتنگی دارند و احساس امنیت حاصل سبک دلبستگی هر فرد است که در تمام ابعاد زندگی فردی و اجتماعی خود را نشان می‌دهد. به همین دلیل امیر لوین (Amir Levine) در کتاب امن: راهنمایی تحول آفرین برای خلق یک زندگی امن (Secure: The Revolutionary Guide to Creating a Secure Life) بر این نکته دست گذاشته و از طریق شناخت سبک دلبستگی، رسیدن به امنیت روانی و ذهنی را توضیح می‌دهد.

در کتاب امن، نویسنده ابتدا سازوکار مغز و شکل‌گیری دلبستگی را بر پایه‌ی علوم اعصاب بررسی می‌کند. سپس خواننده را با مفهوم «زندگی در حالت امن» آشنا می‌سازد.

امیر لوین در کتاب امن: راهنمایی تحول آفرین برای خلق یک زندگی امن به شناسایی سبک‌های دلبستگی، شناخت ویژگی‌های هر سبک، بازنگری تجربه‌های گذشته، تقویت روابط حمایتگر، بهره‌گیری از تعاملات مثبت روزمره، افزایش خودآگاهی و ایجاد تغییرات پایدار در الگوهای ذهنی می‌پردازد تا مسیر دستیابی به دلبستگی ایمن را به‌صورت گام‌به‌گام ترسیم کند.

پیوند علوم اعصاب و روانشناسی دلبستگی

امیر لوین در کتاب امن، از رویکردی با عنوان «درمان زمینه‌ساز امنیت» و «کوچینگ امن» بهره گرفته و با تلفیق یافته‌های علوم اعصاب، مطالعات دلبستگی، خاطرات و تجربه‌های امن، مطالعات موردی و تمرین‌های کاربردی، ابزارهایی عملی برای بازسازی مسیرهای عصبی مغز و تقویت امنیت روانی ارائه می‌دهد.

امیر لوین با نگارش کتاب امن: راهنمایی تحول آفرین برای خلق یک زندگی امن، مفهوم دلبستگی را از چارچوب محدود روابط عاشقانه فراتر برده و آن را به الگویی جامع برای ساختن یک زندگی امن تبدیل کرده است. او با پیوند دادن پژوهش‌های نوین علوم اعصاب با روان‌شناسی دلبستگی روشی عملی برای ایجاد تغییر در مغز و رفتار ارائه می‌کند که نشان می‌دهد امنیت ذهنی، مهارتی آموختنی است.

با خرید کتاب امن: راهنمایی تحول آفرین برای خلق یک زندگی امن ترجمه‌ی سهراب صفا و چاپ انتشارات کلام آریایی گامی به سوی زندگی‌ای امن‌تر و آرام‌تر بردارید.

در نکوداشت کتاب امن

• امیر لوین با همدلیِ یک روان‌پزشک و دقتِ یک پژوهشگر، به این پرسش اساسی می‌پردازد که چه چیزی باعث می‌شود در این دنیا احساس امنیت کنیم. کتاب امن الگویی نو و عمیق برای ایجاد امنیتی واقعی و پایدار، هم در بیمارانمان و هم در خودمان، ارائه داده و در کنار آن، ابزارهای عملی لازم برای تحقق این هدف را نیز در اختیار خوانندگان قرار می‌دهد. (لری گاتلیب، نویسنده‌ی کتاب شاید بهتر باشد با کسی صحبت کنید)

کتاب امن برای شما مناسب است اگر

• می‌خواهید امنیت روانی بیشتری را در زندگی خود تجربه کنید.
• الگوهای رفتاری و سبک‌های دلبستگی خود را بهتر بشناسید و روابطی سالم‌تر و پایدارتر بسازید.
• بر اضطراب و احساس ناامنی غلبه کنید و با تکیه بر اصول علمی، مسیر دستیابی به دلبستگی ایمن و امنیت ذهنی را بپیمایید.

در بخشی از کتاب امن: راهنمایی تحول آفرین برای خلق یک زندگی امن می‌خوانیم

اثر سایبربال تنها محدود به تعاملات بین گروهی سه نفره یا بیشتر نیست. شما می‌توانید حتی وقتی تنها دو نفر در اتاق حضور دارند، احساس طرد شدن و نادیده گرفته شدن کنید. من به این حالت «چهره‌ی بی‌تفاوت» (Stillfacing) می‌گویم، که برگرفته از آزمایش مشهور «چهره‌ی بی‌تفاوت» طراحی شده توسط دکتر اِد ترونیک، استاد دانشگاه هاروارد و دانشگاه ماساچوست است. در این آزمایش، نوزادی و والدش روبروی هم قرار می‌گیرند و طبق روال معمول با هم تعامل دارند. والد چهره‌های بامزه در می‌آورد و نوزاد را با «ب‌ب» گفتن‌های شیرین نوزادی سرگرم می‌کند. سپس از والد خواسته می‌شود که برای لحظه‌ای کوتاه صورتش را برگرداند و وقتی دوباره به فرزندش نگاه می‌کند، هرگونه تعامل کلامی یا فیزیکی با نوزاد را متوقف کند و کاملاً بدون حالت (بدون چهره) باقی بماند. به عبارت دیگر، با او «چهره‌ی بی‌تفاوت» داشته باشد. واکنش نوزاد فوری است. آن‌ها سعی می‌کنند با اشاره به چیزی، دست زدن یا لبخند زدن، توجه والد را جلب کنند. وقتی این کار موثر واقع نمی‌شود، پس از چند ثانیه، سریعاً به اقدامات شدیدتر روی می‌آورند. آن‌ها دست‌هایشان را به هوا پرتاب می‌کنند و با ناامیدی برای جلب توجه والد، جیغ‌های بلند می‌کشند. وقتی به حرکات آن‌ها بی‌توجهی می‌شود، رو برمی‌گردانند، منزوی می‌شوند و اغلب شروع به گریه می‌کنند. خوشبختانه، چهره‌ی بی‌تفاوت زیاد طول نمی‌کشد؛ والد به سرعت ارتباط عاطفی با نوزادش را برقرار می‌کند و کودک آرام می‌شود.

من معتقدم که آزمایش چهره‌ی بی‌تفاوت آشکار می‌سازد که ما از همان سنین بسیار پایین، دارای مدارهای عصبی هستیم که از نادیده گرفته شدن یا قطع ارتباط عاطفی بیزار است. مغز ما به‌گونه‌ای سیم‌کشی شده است که تداوم عاطفی با افراد پیرامون‌مان را ارج می‌نهد و هرگاه این تداوم به هر دلیلی مختل شود یا متوقف گردد، ما را به‌شدت آزار می‌دهد.