کتاب غریبه‌ها: خاطره‌نگاره‌ای از ازدواج

کتاب غریبه‌ها: خاطره‌نگاره‌ای از ازدواج اثر بل بردن روایتی از فروپاشی ازدواج و مواجهه با واقعیت‌های ناپیدایی است که برای دو دهه خود را از نظر مخفی کرده بودند. نویسنده در این خودزندگی‌نامه‌ی پرفروش نیویورک تایمز، به شرح زندگی زناشویی، از زمان آشنایی با همسرش تا جدایی از او می‌پردازد. بیان شفاف و صراحت قابل ستایش نویسنده، مطالعه‌ی این کتاب را بدل به تجربه‌ای درگیرکننده و احساس‌برانگیز کرده است.

درباره‌ی کتاب غریبه‌ها: خاطره‌نگاره‌ای از ازدواج

کتاب غریبه‌ها: خاطره‌نگاره‌ای از ازدواج (Strangers: A Memoir of Marriage) اثر بل بردن (Belle Burden) از شبی می‌گوید که به‌ناگه تمام زندگی نویسنده در آن زیرورو گشت؛ شبی به‌ظاهر عادی در ابتدای همه‌گیری کرونا، جایی که خانواده‌ی مرفهِ بِردن در خانه‌ی مجلل ویلایی‌شان روزها را به‌خوبی می‌گذرانند و به هیچ وجه انتظار رخدادهای پیش رو را ندارند؛ رخدادهایی که با یک پیامک شروع می‌شوند.

صدای دریافت پیامک از گوشی شنیده می‌شود. نویسنده‌ی کتاب غریبه‌ها: خاطره‌نگاره‌ای از ازدواج، پیام را باز می‌کند و متوجه شماره‌ای ناآشنا می‌شود. در متن پیام، مردی ادعا می‌کند که همسرش، با جیمز، شوهر بردن در رابطه است. زن شوکه و متحیر، ماجرا را با جیمز در میان می‌گذارد و در کمال حیرت، مرد نه تنها این ادعا را قبول می‌کند، بلکه همان شب، به زندگی زناشویی‌شان برای همیشه پایان می‌دهد.

خاطره‌نگاره‌ای از ازدواج بیست‌ساله

کتاب غریبه‌ها: خاطره‌نگاره‌ای از ازدواج روایتی پیرامون چرایی فروپاشی یک ازدواج است. شوک روبه‌رو شدن با حقیقت چنان برای بل بردن سنگین است که او را درهم می‌شکند. مردی که برای بیست سال، شب و روزش را با او می‌گذارند، در یک لحظه بدل به غریبه‌ای فاسق می‌شود که گویی هیچ از او نمی‌داند. آیا تمام چیزی که بینشان بود، دروغ بوده؟ آیا اصلا می‌توان دیگری را، به‌طور حقیقی و کامل شناخت؟

غریبه‌ها کاوشی است در زندگی مشترکی که بیست سال به درازا کشید. نویسنده‌ی کتاب در تک‌به‌تک خاطرات و وقایع، تصمیم‌ها و کنش‌ها، به دنبال ردی از علت و معلولی می‌گردد که واقعیت را برایش توجیه کند. چراکه وقتی دیگری بدون توضیح، همه چیز را رها می‌کند و می‌رود، شبیه به فیلمی که در میانه رها می‌شود، هیچ پایان‌بندی در کار نیست. حتی یک پایان تلخ که برای روزها با آن گریست. در این حالت، فقط بی‌حسی حاکم بلامنازع است.

وقتی غریبه شدیم؛ خاطره‌نگاری از ازدواج و خیانت

خرید کتاب غریبه‌ها، شما را درگیر روایتی احساس‌برانگیز از فروپاشی یک زندگی مشترک و تلاش برای بازسازی خویشتن پس از خیانت می‌کند. بل بردن با نثری صریح و بی‌پرده، تجربه‌ی شخصی خود را به اثری فراتر از یک خاطره نویسی از ازدواج تبدیل می‌کند؛ روایتی تلخ و تامل‌برانگیز درباره‌ی عشق، اعتماد، انکار و مواجهه با حقیقتی که ناگهان تمام گذشته را دگرگون می‌کند. سهراب صفا این کتاب را به فارسی ترجمه کرده و انتشارات کلام آریایی آن را به چاپ رسانده است.

نکوداشت‌های کتاب غریبه‌ها: خاطره‌نگاره‌ای از ازدواج

• این کتاب گاهی شبیه یک داستان عاشقانه است، گاهی روایتی ترسناک، و در بخشی نفسگیر و شبیه به یک تریلر است. (نیویورک تایمز)
• این خاطره‌نگاری اثری درخشان است؛ روایتی که از دل رنج و تجربه به دست آمده، با صداقتی خیره‌کننده و در نهایت، امیدبخش. (الیز لوهنن)
• بل بردن در این خود زندگی‌نامه‌ی صریح و تکان‌دهنده، در حالی که با تغییراتی غیرقابل‌تصور در درون خانواده و زندگی شخصی‌اش روبه‌رو شده، به شکلی تحسین برانگیز از نوشتن به‌عنوان راهی برای بازسازی و التیام خود بهره می‌گیرد. (Town & Country)

کتاب غریبه‌ها: خاطره‌نگاره‌ای از ازدواج برای شما مناسب است اگر

• به ادبیات فمینیستی علاقه دارید.
• کتاب‌های اتوبیوگرافی برای شما جذاب است.
• روایت‌هایی از فروپاشی ازدواج و حقایق پنهان روابط عاطفی برای شما توجه برانگیز است.
• به دنبال اثری الهام‌بخش از امید و ترمیم پس از آسیب هستید که به شما در عبور از چالش‌های زندگی‌تان کمک کند.

در بخشی از کتاب غریبه‌ها: خاطره‌نگاره‌ای از ازدواج می‌خوانیم

من و جیمز در سال 1998 در «دیویس پولک»، یک شرکت بزرگ حقوقی در میدتاون منهتن، با هم آشنا شدیم. شرکت چندین طبقه از یک آسمان‌خراش را اشغال کرده بود، بالای جایی که زمانی اداره پست مرکزی گرند سنترال قرار داشت. محیطش مدرن و مجلل بود؛ همه‌جا چوب روشن و شیشه، با چشم‌اندازهای وسیع شهر از هر دفتر.

جایی بود که هرگز نباید در آن قرار می‌گرفتم. در دبیرستان می‌خواستم نویسنده شوم. در سال اول دبیرستان نوشتن را کشف کردم و پیش از فارغ‌التحصیلی چند جایزه داستان‌نویسی گرفتم. وقتی وارد دانشگاه شدم، برای یک سمینار نویسندگی گزینشی درخواست دادم. بعد از فرستادن نمونه‌ای از نوشته‌هایم، پذیرفته شدم؛ یکی از فقط دو دانشجوی سال‌اولی کلاس. اولین داستان کوتاه خودم را در ماه اکتبر برای کلاس خواندم. داستان دربارهٔ خانواده‌ای بود که روزی را در ساحل می‌گذراندند. چیز زیادی از آن یادم نمانده. چیزی که به‌وضوح به خاطر دارم، دانشجوی سال‌آخری بود که به کلاس گفت داستان افتضاح است و من بلد نیستم بنویسم. اسمش گرگ بود. قدبلند بود، سفیدپوست و با ظاهری کاملاً پانک‌راک؛ موهای کوتاه و سیخ‌سیخی بلوند، تی‌شرت پارهٔ کنسرت، پوتین‌های بزرگ مشکی نظامی و کت چرمی. تحلیلش هیچ نکتهٔ مشخصی دربارهٔ داستانم نداشت. فقط قضاوتی کلی دربارهٔ کیفیت و استعداد بود. استاد، که او هم مرد بود، چیزی نگفت. بعد از چند دقیقه سکوت سنگین، یکی از دانشجویان دختر از من دفاع کرد. اما دیگر دیر شده بود. ارزیابی گرگ را حقیقت مطلق تلقی کرده بودم و آن را در تک‌تک سلول‌های بدنم ذخیره کرده بودم.

تمرکزم را به خدمات عمومی تغییر دادم و با شدتی دیوانه‌وار دنبالش رفتم. در خانه سالمندان داوطلب شدم، به‌عنوان «بیگ سیستر» (خواهر بزرگ) فعالیت کردم و به افراد برای گرفتن مدرک 4GED درس دادم. در شهرداری بوستون مسئول پاسخگویی تلفنی خدمات حقوقی بودم. انگار می‌خواستم رؤیای نویسندگی را از درونم بیرون بکوبم، آن را زیر بار هدفمندیِ نوع‌دوستانه غرق کنم. فارغ‌التحصیل شدم، در موسسه دولتی نیویورک دورهٔ فلوشیپ گذراندم و بعد وارد دانشکده حقوق شدم.