کتاب دور از دیار و قلمرو

انسان‌ها همزیستی با یکدیگر و تشکیل اجتماع را انتخاب کردند تا آسوده‌تر از قبل زندگی کنند اما نمی‌دانستند که همین اتفاق بلای جایشان خواهد شد. آلبر کامو برنده جایزه نوبل در کتاب دور از دیار و قلمرو سعی دارد تا ظلم‌های اجتماعی و کارهایی را که بشر برای به دست آوردن قدرت انجام می‌دهد، در شش داستان کوتاه و جذاب به تصویر بکشد.

درباره‌ی کتاب دور از دیار و قلمرو:

اگر تا به حال آثار با ارزش بیگانه و طاعون از آلبر کامو را خوانده باشید متوجه تفاوت میان دو طرز فکر در این رمان‌ها شده‌اید. در کتاب بیگانه شخصیت اصلی داستان فردی است که از اجتماع طرد شده و کارهایش را بدون فکر و تعقل انجام می‌دهد؛ فردی که همه چیز و همه‌کس برایش بی‌ارزشند و دنبال بهانه‌ای می‌گردد تا بمیرد. درست برعکس این شخصیت را در رمان طاعون می‌بینید که پزشکی انسان دوست با تمام وجود برای نجات دادن ساکنان یک شهر از مرگ تمام تلاش خود را می‌کند، او نه ناامید است و نه بی‌تفاوت!

موضوع داستان‌های کتاب دور از دیار و قلمرو (‎Lexil et le royaume) میان عالم رویا و واقعیت در نوسان هستند. این موضوع به چه معناست؟ یعنی اینکه شخصیت‌ها در میان دو طرز فکر متفاوت قرار دارند؛ ایمان و احساس‌های انسانی! چیزی که آن‌ها را آزار می‌دهد و نمی‌گذارد آنطور که می‌خواهند باشند، سنت‌ها و قوانین ظالمانه‌ی اجتماعی است. مسئله‌ای که خود بشر از صد سال پیش انتخاب کرد تا با تشکیل اجتماع زندگی راحت‌تری داشته باشد اما همین شرایط بلای جانش شد و سال‌هاست که از آن رنج می‌برد. موضوع بیشتر کتاب‌های آلبر کامو مبارزه در مقابل بیدادگری‌های اجتماع است.

کتاب دور از دیار و قلمرو برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب برای تمام افرادی که به داستان‌های کوتاه و آثار آلبر کامو علاقه دارند، لذت‌بخش خواهد بود.

با آلبر کامو بیشتر آشنا شویم:

نویسنده‌ی این کتاب یکی از داستان‌نویسان برجسته‌ی قرن بیستم است که آثارش تا به امروز در محافل ادبی و فلسفی مورد تحلیل قرار می‌گیرند. آلبر کامو (Albert Camus) در سال 1913 چشم به جهان گشود و پدرش در جنگ جهانی اول کشته شد. او در خانواده‌ای بی‌بضاعت بزرگ شد و در دبیرستان به کمک یکی از معلمانش ادامه تحصیل داد.

کامو در نوجوانی وارد حیطه‌ی فوتبال شد و بسیار هم موفق بود اما در نهایت به دلیل ابتلا به بیماری سل این حرفه را ترک نمود. او کتاب‌های متعدد و باارزشی از خود به جای گذاشت و در نهایت موفق به دریافت جایزه‌ی نوبل ادبیات شد.

در بخشی از کتاب دور از دیار و قلمرو می‌خوانیم:

چه درهم و برهمى‌اى، چه اوضاع آشفته‌اى! باید نظم را در ذهنم برقرار کنم. از موقعى که زبانم را بریده‌اند، نمى‌دانم چه زبانى دیگر، مدام در مغزم در حرکت است، چیزى یا کسى حرف مى‌زند، اما ناگهان خاموش مى‌شود و سپس دوباره از سر مى‌گیرد، آه، چیزهاى زیادى مى‌شنوم، اگرچه حرفى نمى‌زنم، چه آشفتگى‌اى، اگر دهان باز کنم، صدایى شبیه قلوه‌سنگ‌هایى که به هم مى‌خورند از آن شنیده مى‌شود.

زبان مى‌گوید نظم و ترتیب باید رعایت شود و همزمان درباره‌ى چیز دیگرى حرف مى‌زند، بله، من همیشه طالب نظم بوده‌ام. دست‌کم یک چیز قطعى است، منتظر مبلّغ مذهبى دیگرى هستم که باید بیاید و جایگزین من شود. توى جاده هستم، در یک ساعت فاصله با تاقازا، میان تخته‌سنگ‌هاى فروریخته پنهان شده و روى تفنگ قدیمى‌ام نشسته‌ام. روز در صحرا در حال دمیدن است و هوا هنوز زیادى سرد، کمى بعد زیادى گرم خواهد شد. این سرزمین، پس از این همه سال‌ها که نمى‌توانم بشمارم‌شان، دیوانه‌ام مى‌کند... نه، تلاشى دیگر! مبلّغ اعزامى باید امروز صبح یا امشب برسد. شنیده‌ام که با یک راهنما مى‌آید، امکان دارد دونفرى یک شتر بیش‌تر براى سوارشدن نداشته باشند. منتظر خواهم ماند، منتظرم، سرما، فقط سرماست که مرا مى‌لرزاند. برده‌ى مسکین، هنوز باید صبر و حوصله به خرج دهى.

مدت زیادى است که شکیبایى پیشه کرده‌ام، موقعى که در خانه‌ى خودم، در آن فلات کوه‌هاى مرکزى مى‌زیستم، پدرم خشن بود و مادرم بى‌چاک‌وبست، شراب و سوپ با چربى خوک، همه‌ى روزها شراب سرد و گس و زمستان‌هاى طولانى، توده‌هاى برفى که باد روى هم مى‌انباشت، سرخس‌هاى نفرت‌انگیز، آه، همیشه دلم مى‌خواست از آن‌جا بروم، به ناگهان ترک‌شان کنم و سرانجام در پرتو آفتاب و با آب زلال، زندگى جدیدى را آغاز کنم. حرف‌هاى کشیش را باور مى‌کردم، درباره‌ى حوزه‌هاى مذهبى با من حرف مى‌زد، همه‌روزه از من مراقبت مى‌کرد.