کتاب صوتی همشهری داستان شماره 103

کتاب صوتی همشهری داستان شماره 103، مجموعه‌ای از چند داستان کوتاه ایرانی و خارجی مهیج با مضامینی اجتماعی است که محوریت تمام آن‌ها زنان هستند. هم‌چنین اغلب داستان‌های این کتاب توسط زنان نوشته شده است.

اولین جمله‌ی داستان همشهری شماره 93 در متن سردبیر به قلم حمید اسلامی‌راد اینگونه نوشته شده است: ما در داستان زندگی می‌کنیم و شاید هم می‌توان گفت که داستان‌ها در دل زندگی‌ ما شکل می‌گیرند، یا اینکه داستان در ما زندگی می‌کند، اینگونه است که تمام متون مجله داستان همشهری گویی تکه‌ای از زندگی و لحظه‌های ناب فراموش شده ما هستند.

داستان همشهری روایت‌گر لحظاتی از زندگی است که احتمالاً در دل روزمرگی ناپدید شده و در تلاش است آن را بازنمایی کند تا باشد که این لحظات همواره در کنارمان زندگی کنند و هیچ‌گاه از بین نروند.

همشهری داستان شماره 103 از زندگی زنان می‌گوید، از زنانگی‌هایشان از مادر بودن‌هایشان، آن‌‌ها لباس تازه تن نوزاد می‌کنند، برایش داستان می‌گویند. کودکان خود را می‌خوابانند در گهواره یا روی پاها، تکانش می‌دهند و قصه‌ای را با آهنگ لالایی برایشان ترانه می‌کنند.

آوانامه به گونه‌ای ماهرانه و استاندارد مجله‌ی صوتی داستان همشهری را برای نخستین‌بار تولید و منتشر کرد. از این به بعد نه تنها دوستداران داستان همشهری با داستان‌هایش زندگی می‌کنند و با جان دل آن‌ها را لمس می‌کنند، بلکه شنوندگان نیز می‌توانند در یک کتاب صوتی گیرا و شنیدنی، ذهن و قلب خود را به داستان‌های آن بدهند. نسخه‌ی صوتی داستان همشهری سعی دارد با توجه به داستان‌ها و متون مختلف، فضا و احوالات داستان‌ها را روایت کند و لحظات را با بهترین شیوه‌ها برای صوتی کردن نسخه چاپی به تصویر بکشد و به گوش شنونده برساند و از چنگال تکرار و روزمرگی‌های زندگی بیرون بکشد. به این صورت است که لحظه‌ها و ثانیه‌ها را نیز می‌توان شنید.

حمید اسلامی‌راد، سردبیر همشهری داستان، در سرآغاز می‌گوید:

«زن‌ها هر جا بروند حکایت و داستانی برای روایت دارند، آن‌ها در کیف‌‌های خود را باز می‌کنند و واژه‌ها را بیرون می‌ریزند. فطرت وجودی آن‌ها با روایت پیوند خورده است. داستان همراه خانگی آن‌هاست.»

در قسمت‌هایی از کتاب صوتی همشهری داستان شماره 103 می‌شنویم:

- به ساعت بزرگ روی دیوار خیره شد. تا حرکت قطار چند دقیقه بیشتر نمانده بود، عقربه لرزان را دنبال کرد بلیت بین انگشتانش مانده بود.

- گفت: من نمی‌دانستم تو دختری. فکر می‌کردم مردی و آن نقدهای تند را برایت می‌نوشتم. اگر دختری به این کم سنی هستی، این داستان‌ها خیلی خیلی هم خوب است. من تا حالا فکر می‌کردم یک مرد حدودا چهل ساله هستی.

- قسمت تحویل بار ایستاده‌ام، تسمه نقاله می‌چرخد و نوار مشکی پهن روی آن. دلم لک زده برای یک نخ سیگار، پکی عمیق که نیکوتین و هزار سم دیگر را توی شش‌هایم فرو دهم و بعد از بینی مثل اژدهایی دود را به بیرون بفرستم، حس کنم دم و بازدم آتشین دارم، حس کنم گرمای نفسم می‌سوزاند.