بله
عمر کوتاه است، سریع‌تر حقیقت را بپذیرید. کتاب میراث وینیکات در باب تنهایی بنیادین اثر کریستوفر بولاس شما را با مبدأ و منشأ تنهایی غیرقابل‌درمانتان آشنا می‌کند. شما در تنهایی متولد شده‌اید و در تنهایی نیز از دنیا می‌روید؛ صرفاً باید بیاموزید چگونه با این تنهایی مفرط راحت‌تر کنار بیایید و اگر کودکی دارید، چگونه او را با آسیب‌های روحی و روانی کمتری پرورش دهید.
درباره‌ی کتاب میراث وینیکات در باب تنهایی بنیادین
ما تنهاییم و تنها خواهیم ماند. خانواده، پیدا کردن دوستان متعدد، ازدواج، زندگی در شلوغ‌ترین شهرها و فرزندآوری هیچ‌چیز از تنهایی ما کم نمی‌کند. انسان همیشه تنهاست و نمی‌تواند با کمک دیگران و استفاده از عوامل بیرونی، از این احساس بنیادین بکاهد. کتاب میراث وینیکات در باب تنهایی بنیادین اثر کریستوفر بولاس ما را به اندیشیدن درباره‌ی خودمان دعوت می‌کند و این واقعیت را که محکوم به تنهایی هستیم و راهی جز پذیرش این حقیقت نداریم، بر ما افشا می‌کند.
انسان از همان ابتدای زندگی تنهاست؛ از همان روزی که نطفه‌ی او در شکم مادر شکل می‌گیرد تا زمانی که او را به دنیای مردگان می‌سپارند، حسی به‌جز تنهایی و بی‌کسی را در وجودش حس نمی‌کند. تنها عاملی که موجب می‌شود تا در ابتدایی‌ترین سال‌های زندگی، ندانیم که تنها هستیم و خود را مرتبط با مادرمان بدانیم، ناآگاهی است.
جنین و نوزادِ چندماهه، نمی‌داند که موجودی مستقل و جدا از مادر خود است. پس از آغاز دوران خردسالی این حس از بین می‌رود، اما اثر آن تا بزرگسالی در روح و روان ما باقی می‌ماند و تجربه‌های اولیه‌ی نوزادی تا پایان عمر بر رفتارها و احساسات ما اثرگذارند. کتاب میراث وینیکات در باب تنهایی بنیادین ترجمه‌ی زهرا امیدبخش، ایده‌های روانکاوی و نظرات دونالد وینیکات درباره‌ی نوزادان و طریقه‌ی رشد روحی و روانی کودک را بازگو می‌کند؛ نظراتی که اگر بخواهیم آن‌ها را در سه کلمه توصیف کنیم، باید بگوییم عجیب، شوکه‌کننده و جسورانه هستند.
رویکرد روانکاوی وینیکات برای تربیت نوزاد پرخاشگر
هر کودکی قبل از آموختن شیوه‌ی غذا خوردن و حرف زدن و راه رفتن، تنها بودن را می‌آموزد. این حقیقت مسلم که در تک‌تک ابعاد زندگی ما نمایان است، باید توسط مادر به‌طور فعالانه آموخته شود.
مادر نباید بیش از حد «خوب» باشد؛ زیرا در این صورت، نمی‌تواند فرزند خود را به‌موقع و به شیوه‌ای درست با تنهایی بنیادین آشنا کند. کریستوفر بولاس در کتاب میراث وینیکات در باب تنهایی بنیادین که بر اساس نظریه‌های وینیکات نگاشته شده است، پرخاشگری را ویژگی مفیدی برای خردسالان و کودکان می‌داند.
پرخاشگری در رویکرد روانکاوی وینیکات، الزاماً به این معنا نیست که به کودک خشونت فیزیکی نشان داده شود. پرخاشگری می‌تواند در ذهن کودک رخ دهد؛ به‌طور مثال، نوزاد در ذهن خود مادرش را از بین می‌برد؛ اما هنگامی که به مادرش نگاه می‌کند، او را سالم و سلامت می‌بیند. این اتفاق موجب می‌شود تا کودک با حقیقت روبه‌رو شود و دریابد که آنچه در ذهنش رخ می‌دهد، نمود و تأثیری در جهان بیرونی ندارد و با تنهایی و محدودیت قدرت‌های خود آشنا شود.
افشای «خود حقیقی» با رویکرد کریستوفر بولاس
کودکی که در فضای ناآرام و پرتنش بزرگ شود و در مقابل ابراز نیازهای خود، با اخم و بدخلقی والدینش مواجه شود، هیچ‌گاه در طول زندگی بزرگسالی خود نمی‌تواند نیازهایش را به‌سادگی اعلام کند و همیشه در درون خود با جنگی بی‌پایان مواجه است. کتاب میراث وینیکات در باب تنهایی بنیادین نشر کتاب ارجمند به ما نشان می‌دهد که تربیت دوران کودکی و سرکوب خواسته‌های کودک توسط والدین، تا چه اندازه بر بزرگسالی او تأثیرگذار هستند.
کریستوفر بولاس ما را با نمونه‌هایی از بیماران خود نیز آشنا می‌کند تا تأثیر هر چالش و بحران در دوران کودکی و شیوه‌ی اثرگذاری آن رفتار بر دوران بزرگسالی را دریابیم؛ به‌طور مثال، او دختری به نام آنا را به ما معرفی می‌کند. آنا 9 ساله است. او نمی‌تواند جملات خود را تا انتها بگوید و بازی‌هایش را نیمه‌کاره رها می‌کند. کسی نمی‌داند مشکل او چیست و این رفتار از اضطراب شدید او نشئت گرفته یا از بی‌حوصلگی‌اش؛ اما کتاب میراث وینیکات در باب تنهایی بنیادین ریشه‌ی این مشکل را در ارتباط آنا با مادرش می‌داند.
مادر آنا دچار اختلالات اعصاب و روان است و نمی‌تواند با فرزند خود ارتباطی پایدار و مؤثر برقرار کند و انعکاس این ارتباط در کارهای نیمه‌تمام و عدم تسلط دخترش بر جملات بازتاب داده می‌شود. با خرید کتاب میراث وینیکات در باب تنهایی بنیادین، نویسنده نمی‌خواهد به شما راهکارهای گریز از تنهایی را بیاموزد، بلکه نشان می‌دهد هیچ راه فراری از این تنهایی ازلی و ابدی ندارید؛ پس بهتر است با این حقیقت به صریح‌ترین شکل ممکن مواجه شوید و از آسیب دیدن خود جلوگیری کنید.
کتاب میراث وینیکات در باب تنهایی بنیادین برای شما مناسب است اگر
- به‌دنبال یکی از کتاب‌های روانکاوی هستید تا با مفهوم تنهایی بنیادین که از پیش از تولد همراهتان بوده و تا آخر عمر نیز با شما همراه خواهد ماند، آشنا شوید.
- استاد یا دانشجوی روانکاوی هستید و می‌خواهید با یکی از کتاب‌های روانشناسی بالینی که نظریات دونالد وینیکات و نظریه روابط ابژه را بازگو می‌کند، آشنا شوید.
- به رویکرد روان‌درمانی وجودی که شما را با مفاهیمی چون خود واقعی و خود کاذب و تأثیر تجربه‌های بشری همچون مرگ، تنهایی، اضطراب و... بر زیست انسان آشنا می‌کند، علاقه‌مندید.
در بخشی از کتاب میراث وینیکات در باب تنهایی بنیادین: کاربست نظریات وینیکات در روانکاوی معاصر می‌خوانیم
وقتی بیمار می‌گوید: «من به پدرم فکر می‌کنم. غمگینم چون فکر می‌کنم او هرگز مرا درک نکرد و این مرا خشمگین می‌کند». روانکاو ممکن است چیزی شبیه به این بگوید «فکر می‌کنم تو از این پدر تحلیلی نیز عصبانی هستی و اوضاع و احوال بین ما دوتا نیز تو را غمگین کرده است». این تعبیر انتقال اینجا و اکنون است.
درواقع من بر این باورم که مهم‌ترین تعابیری که انجام می‌دهیم، تعابیر انتقالی مربوط به اینجا و اکنون هستند، اما گویا به قدری شیفتۀ این ابداع خویش شده‌ایم که ممکن است از آن استثمار کنیم. برخی روانکاوان هر چند دقیقه یک‌بار انتقال را تعبیر می‌کنند. البته که چنین چیزی کار فوق‌العاده پیچیدۀ ما را ساده می‌کند و بسیار وسوسه‌بر‌انگیز است. اما چنین کنش روانکاوانۀ مرسومی بود که وینیکات را به نگارش بازی کردن و واقعیت واداشت زیرا او نگران بود که استثمار روانکاو از روایت بیمار بنا بر مقاصد روانکاوانۀ ازپیش تعیین‌شده او را از تجربۀ واقعی محروم سازد. اگر بیماری که با غم پدرش را ملامت می‌کند، به طور خودکار با تعبیر انتقال مواجه شود، این ممکن است او را از این محروم کند که آرام آرام تجربۀ خود از پدر را بسط دهد.
در سنت روانکاوی کلاسیک فرویدی و کلاینی تأکید همیشگی و مشترکی روی تحلیل «مواد بالینی» بوده است. این اصطلاح امری بسیار پیچیده را به تصویر می‌کشد. من آن را شیوۀ بسیار عجیبی برای گفتگو دربارۀ حضور بیمار در روانکاوی می‌دانم. از سوی دیگر شاید این اصطلاح استعاره‌ای از آن کاری است که ما با جلسه کرده‌ایم. آن را تبدیل به یک ماده کرده‌ایم -از زمین تا زمین، از خاکستر تا خاکستر، از غبار تا غبار. فکر می‌کنم که وقتی از واژۀ «مواد» استفاده می‌کنیم و بخاطر اهداف آموزشی بر آن پافشاری می‌کنیم، موقعیت روانکاوی را می‌میرانیم.
