کتاب پایان میانگین: موفقیت در دنیایی که می‌خواهد همه را یک شکل کند

یکی از معیارهایی که برای سنجش شایستگی و صلاحیت افراد به کار گرفته می‌شود، مفهوم میانگین است. تاد رز در کتاب پایان میانگین این مفهوم را به چالش می‌کشد و کاستی‌های آن را در سنجش استعدادها و تفاوت‌های فردی به نمایش می‌گذارد. نویسنده در این کتاب که در گروه آثار موفقیت شخصی و خودسازی قرار دارد، بر مفهوم فردیت تکیه می‌کند و راه‌هایی برای تبدیل نظام میانگین‌محور به فردمحور مطرح می‌کند.

درباره‌ی کتاب پایان میانگین

امروزه بیشتر مدارس، ادارات و مؤسسات فعالیت خود را بر محور رسیدن به میانگین تنظیم کرده‌اند و ما را وادار می‌کنند تا خود را به حد میانگین نزدیک کنیم و میزان موفقیت خود را با آن بسنجیم. پذیرش در مدرسه و دانشگاه یا استخدام و تعیین سطح شغلی و درآمد در اکثریت قریب به اتفاق، بر اساس رسیدن به امتیاز میانگین سنجیده می‌شود. بسیاری از ما می‌دانیم که کسب امتیاز میانگین نشان‌دهنده‌ی استعدادها و توانایی‌های ما نیست؛ اما باز هم نمی‌توانیم از سنجیده شدن با میانگین‌ها که به عرف تبدیل شده، فرار کنیم. تاد رز (Todd Rose) در کتاب پایان میانگین (The end of average : how we succeed in a world that values sameness) به‌صراحت اعلان می‌کند که میانگین‌گیری همیشه اشتباه بوده است و هیچ‌کس در مقیاس میانگین جای نمی‌گیرد.

تاد رز پس از آنکه در بخش اول کتاب پایان میانگین مفهوم میانگین‌ را زیر سؤال می‌برد، برای اینکه مفهوم میانگین را به‌صورت جاافتاده‌ی امروزی رد کند، در بخش دوم از این کتاب سه اصل فردیت را مطرح می‌کند: اصل ناهمگنی، اصل زمینه و اصل مسیرها. وی با استفاده از این اصول به ما کمک می‌کند تا بفهمیم چه ویژگی منحصربه‌فردی داریم و چگونه با فردیت خود زندگی ملال‌آور روزمره را تغییر دهیم.

در بخش سوم کتاب پایان میانگین، تاد رز مثال‌های متعددی از شرکت‌ها و دانشگاه‌ها می‌آورد و نشان می‌دهد که چگونه فرآیندهای تعیین شده برای ارزیابی افراد، فردیت کارمندان، دانش‌آموزان و دانشجویان را نادیده می‌گیرد. او در پایان برای تبدیل ساختار میانگین‌محور به ساختاری مبتنی بر ارزش‌های فردی پیشنهاداتی ارائه می‌کند که جایگزینی شایستگی به‌جای نمره و اعطای اعتبارنامه به‌جای مدرک ازجمله‌ی این موارد هستند.

کتاب پایان میانگین را تاکنون ناشران مختلفی منتشر کرده‌اند. این نسخه از کتاب حاضر را نشر مون با ترجمه‌ی صدرا صمدی دزفولی منتشر کرده است.

نکوداشت‌های کتاب پایان میانگین

• تاد رز به یک شاهکار نادر دست یافته است. او مفروضات بنیادین ما را درمورد استعداد زیرورو کرده، راهی قدرتمند برای بازاندیشی درباره‌ی جهان ارائه می‌کند. این کتاب با داستان‌های مهیج، داده‌های به‌روز و ایده‌های نو به مراتب بهتر از حد متوسط است. (آدام گرنت، نویسنده‌ی پرفروش نیویورک تایمز)
• تاد رز نشان می‌دهد هرآنچه ما درباره‌ی عملکرد متوسط می‌دانیم، غلط است. در حقیقت درک تک‌بعدی ما از دستاورد، جستجویمان برای امتیاز متوسط، رده‌ی متوسط و استعداد متوسط جداً پتانسیل‌های انسان را دست کم می‌گیرد. این کتاب، خواندنی و روشنگر است. (دنیل اچ. پینک، نویسنده‌ی کتاب فروشندگی با ذهن انسان عجین است)
• کتاب تأمل‌برانگیز پایان میانگین، معنای اصطلاح «متوسط» را به چالش می‌کشد و ذهن ما را به روی روش‌های جدید مفهوم‌سازی تنوع انسانی و پتانسیل‌های انسانی باز می‌کند. (هاوارد گاردنر، نویسنده‌ی کتاب حقیقت، زیبایی و خوبی بازتعریف شده)

کتاب پایان میانگین برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب برای همه‌ی کسانی که احساس می‌کنند توانایی‌ها، استعدادها و ظرفیت‌هایشان کشف و به رسمیت شناخته نشده، مناسب است. این کتاب به آن‌ها کمک می‌کند تا توانایی‌های خود را بشناسند و انتظارات خود را برآورده سازند.

در بخشی از کتاب پایان میانگین: موفقیت در دنیایی که می‌خواهد همه را یک شکل کند می‌خوانیم

در بازۀ زمانی تقریباً پنجاه سال، یعنی از دهۀ 90 قرن نوزدهم تا دهۀ 40 قرن بیستم، تقریباً تمام نهادهای اجتماعی ما را با میانگین سنجیده‌اند. در طول این تحول، کسب‌وکارها، مدارس و دولت همگی به‌تدریج این باور راهبردی را پذیرفتند که نظام مهم‌تر از فرد است و متناسب با رسته و رتبه‌بندی‌مان فرصت‌هایی را در اختیارمان می‌گذارند. امروزه، عصر میانگین هنوز بی‌وقفه ادامه دارد. در دهۀ دوم قرن بیست‌ویکم، هریک از ما همچنان براساس اینکه چقدر به میانگین نزدیک شده است یا چقدر توانسته از آن فراتر برود، ارزیابی می‌شود.

من قصد ندارم وانمود کنم که مدیریت اداره‌ها به سبک تیلور و اجرای روش‌های استانداردسازی و رتبه‌بندی در مدارس ما نوعی فاجعه بوده است. این‌طور نیست. زمانی که جامعه میانگین‌گرایی را پذیرفت، مشاغل رونق گرفتند و محصولات اقتصادی‌تری به دست مصرف‌کنندگان رسید. تیلوریسم دستمزدها را در کل جامعه افزایش داد و احتمالاً بیش از هر پیشرفت اقتصادی دیگری در قرن گذشته، افراد را از فقر نجات داد. با اجبار متقاضیان دانشگاه و کارجویان به شرکت در آزمون‌های استاندارد، خویشاوندسالاری و تبعیض کاهش یافت و فرصت زندگی بهتر در اختیار همه ازجمله دانش‌آموزان معمولی نیز قرار گرفت. اگرچه به‌سادگی می‌توان عقیدۀ نخبه‌گرایانۀ ثورندایک را مبنی‌بر اینکه جامعه باید منابع را فقط در اختیار دانش‌آموزان زرنگ بگذارد، تقبیح کرد، او همچنین معتقد بود که ثروت و امتیازهای موروثی نباید در تعیین فرصت‌های دانش‌آموزان نقشی داشته باشند (البته از طرف دیگر، میزان هوش هرکسی را براساس قومیتش طبقه‌بندی می‌کرد). ثورندایک به ایجاد محیطی آموزشی کمک کرد که میلیون‌ها مهاجر را به بخشی از ملت آمریکا تبدیل کرد و تعداد آمریکایی‌های دیپلمه را از 6 درصد به 81 درصد افزایش داد. درکل اجرای سراسری نظام‌ میانگین‌گرایی در جامعۀ آمریکا بی‌شک به ایجاد حکومتی مردم‌سالارانه و نسبتاً باثبات و مرفه کمک کرد.