کتاب پس از تاریکی

کتاب پس از تاریکی اثر هاروکی موراکامی، رمانی با زبانی ساده و واقع گرایانه است که مباحث روان‌شناسانه و جامعه‌شناسانه زندگی جوان‌های امروز ژاپن، به‌ خصوص دخترها و زنان را بیان می‌کند.

هاروکی موراکامی (Haruki Murakami) در این داستان مخاطب را به گردشی شبانه در شهر توکیو می‌برد و فضای سردی را روایت می‌کند. شخصیت اصلی، ماری دختری است که تمام زندگی‌اش را صرف درس خواندن کرده تا سایر ضعف‌هایش را بپوشاند. ماری که از خواب طولانی خواهر زیبایش به ستوه آمده، راهی خیابان‌ها و کافه‌های توکیو می‌شود و طی ماجرایی خود و او را باز می‌یابد.

رمان فشرده پس از تاریکی (After dark)، برخلاف رمان پر حجم "کافکا در کرانه" که ساختار پیچیده‌تری با دو خط روایی دارد، اثر کوتاه و ساده‌ای است و طبعا بسیار روان و خوش‌خوان، اما همان خرق عادت و علایق خاص موراکامی، البته کمرنگ‌تر، در آن دیده می‌شود.

در بخشی از رمان پس از تاریکی می‌خوانیم:

«خب، ببین. تو خواهر کوچکی، اما همیشه از آنچه برای خودت می‌خواستی تصویر دقیق و روشنی داشتی. هر وقت دلت می‌خواست نه می‌گفتی و همه چیز را به میل خودت انجام می‌دادی. اما اِری آسایی نمی‌توانست. از زمان بچگی کارش بازی کردن نقشی بود که برایش تعیین شده و جلب رضایت خاطر دیگران. سخت جان کند که سفید برفی بی‌نقص باشد البته اگر از لقبی که به او داده‌ای استفاده کنم. درست است که همه زیادی هوایش را داشتند، اما شرط می‌بندم که راست راستی گاهی برایش خیلی سخت بود. در یکی از نقطه عطف‌های عمرش فرصت به دست نیاورد که شخصیت محکمی از خود ارائه دهد. اگر عقده بار منفی زیادی داشته باشد، بهتر است بگوییم شاید بهت حسادت می‌کرد.»

«اِری خودش بهت گفت؟»

«نه، من از محتوای حرف‌هایش فهمیدم و حالا در تخیلم سرهم کردم. گمان نمی‌کنم پر دور رفته باشم.»

ماری می‌گوید: «شاید نه، اما به نظرم اغراق می‌کنی. شاید درست باشد که من خیلی بیشتر از اِری به میل خودم زندگی کردم. این را می‌فهمم. اما به نتیجه عملیش توجه کن: بفرما، آدمی هستم بی‌اهمیت و فاقد قدرت. شناختی را که باید داشته باشم ندارم و تیز و بز هم نیستم. خوشگل نیستم و کسی هم تو نخ من نمی‌رود. و اما برسیم به ثبات شخصیت: خودم هم نمی دانم آن را از کجا آورده‌ام. همه‌اش در دنیای تنگ کوچک خودم می‌افتم و پا می‌شوم. چی دارم که اِری بهش حسادت بکند؟»