کتاب صوتی شهر و دیوارهای بی‌ثباتش

برای ورود به جهان کتاب صوتی شهر و دیوارهای بی‌ثباتش ابتدا باید سایه‌ی خود را کنار بگذارید! هاروکی موراکامی نویسنده‌ی صاحب سبک داستان‌های سورئال، روایتگر عشقی خیالی و سایه‌وار خواهد بود. دل کندن از کسی که تازه به او دل بسته‌ای کار راحتی نیست. راوی این رمان باید در آستانه‌ی جوانی یکی از سخت‌ترین تجربیات زندگی خود را تحمل کند. اما آیا او می‌تواند دختری را که روزی از دست داده دوباره ببیند؟ شاید در زمانی دیگر و حتی جهانی دیگر، چرا که نه.

درباره‌ی کتاب صوتی شهر و دیوارهای بی‌ثباتش

هر عشق قصه‌ی مخصوص خود را دارد و بعضی از این قصه‌ها باورکردنی نیستند. درست مانند ماجرایی که در کتاب صوتی شهر و دیوارهای بی‌ثباتش (The City and Its Uncertain Walls) خواهیم شنید. چنین روایت عاشقانه و خیال‌انگیزی تنها می‌تواند از ذهن داستان‌نویسی مثل هاروکی موراکامی (Haruki Murakami) برخیزد و مخاطب را همراه با خود بلند کند و به آن سوی دیوارهای شهری بی‌نام‌ونشان ببرد، جایی که در آن هیچ سایه‌ای پیدا نخواهد شد.

راوی کتاب صوتی شهر و دیوارهای بی‌ثباتش، اکنون پشت دیواره‌های این شهر ایستاده. او در ازای ورود به حصار شهر باید شرط مهمی را بپذیرد. مرد میان‌سال باید تمام داشته‌های خود و حتی سایه‌اش را ببخشد تا بتواند از جداره‌های شهر بگذرد. آیا او چنین شرطی را خواهد پذیرفت؟ چه چیزی او را به چنین کاری وا داشته است؟ هاروکی موراکامی با ظرافت قلم خود ماجرا را از اول شرح خواهد داد.

موراکامی؛ از توکیو تا شهر سایه‌ها

داستان عشق‌های قدیمی همیشه شنیدنی‌تر هستند. روزی دختر و پسری نوجوان عاشق هم می‌شوند. اما عشق آن‌ها چندان که باید پایدار نیست. روزی از روزها دختر به کلی ناپدید می‌شود، گویی که پیش از این نیز هیچ‌وقت وجود نداشته است. آیا او با پای خودش رفته و فرار کرده؟ ممکن است پسر را برای همیشه رها کرده باشد؟ در کتاب صوتی شهر و دیوارهای بی‌ثباتش رادیو گوشه خواهیم فهمید.

پسر نوجوان آنچه را که بر او گذشته باور نمی‌کند. او هرگز عشق خود را به فراموشی نمی‌سپارد و به این ترتیب جهان ذهنش کم‌کم به جادو و رؤیا می‌آمیزد. راوی حالا در آستانه‌ی چهل‌وپنج‌سالگی است. توکیو را رها کرده و سر به ناکجاآباد گذاشته. اکنون مقابل او دیواره‌های شهری است که می‌تواند آخرین پاسخ برای معمای بی‌پاسخ این همه سال باشد. آیا او دیواره‌ها را پشت سر می‌گذارد؟

برای نویسنده‌ای همچون هاروکی موراکامی، خط زمان درست مانند ماده‌ی اولیه برای خلق اثر هنری است. او به خوبی می‌داند چگونه تکه‌های زمان را از هم سوا کند، آن‌ها را به هم بیامیزد و در نهایت ترکیبی جادویی از آن بیافریند. هنرِ دیگر او آمیختن واقعیت به عنصر رؤیا است. کتاب شهر و دیوارهای بی‌ثباتش نشر چشمه درست مانند دیگر آثار این نویسنده‌ی رئالیسم جادویی، ته‌مایه‌ای فلسفی دارد و ما را به سمت سؤال عمیق‌تری می‌کشاند: آیا در نهایت از سایه‌ی خود جدا خواهیم شد؟

پیشنهاد می‌کنیم بهترین ترجمه کتاب شهر و دیوارهای بی‌ثباتش را که با قلم امیرمهدی حقیقت جان گرفته از دست ندهید و از روایت شنیداری علی خسروی لذت ببرید.

جوایز و افتخارات کتاب شهر و دیوارهای بی‌ثباتش

• از پرفروش‌ترین آثار داستانی بلند سایت ساندی‌تایمز
• نامزد فهرست بلند جایزه‌ی «خروس» تورمنت برای کتاب‌های «اخبار صبح»، سال 2025
• لیست آثار برتر منتخب مجله‌ی Real Simple، سال 2024

کتاب شهر و دیوارهای بی‌ثباتش برای شما مناسب است اگر

• به ادبیات سورئال و ماجراهای آمیخته به رؤیا و خیال علاقه دارید.
• از کاوش در مضامین فلسفی و روانشناختی در بطن یک داستان تخیلی لذت می‌برید.
• از طرف‌داران هاروکی موراکامی هستید و می‌خواهید آخرین اثرش را بشنوید.

در بخشی از کتاب صوتی شهر و دیوارهای بی‌ثباتش می‌شنویم

در این دنیای واقعی، من و تو چندان دور از هم زندگی نمی‌کردیم.

نه‌چندان دور، ولی نه‌چندان هم نزدیک که هر وقت خواستیم بتوانیم به هم سر بزنیم. تا خانه‌ات یک ساعت و نیم راه بود و باید دو‌بار قطار عوض می‌کردم. هیچ‌کدام از شهرهایی که در آن زندگی می‌کردیم دیوارهای بلند نداشت، پس طبیعی بود که بتوانیم آزادانه رفت‌وآمد کنیم.

من در شهرک آرامی نزدیک دریا زندگی می‌کردم و تو در مرکز شهری بزرگ‌تر و پرجنب‌وجوش‌تر. تابستان آن سال من سال آخر دبیرستان بودم و تو سال دوم. من به دبیرستان دولتی محلی می‌رفتم و تو به مدرسه‌ی دخترانه‌ی خصوصی در شهر خودت. نمی‌توانستیم بیش‌تر از یکی دو‌بار در ماه همدیگر را ببینیم. به‌نوبت من به شهر تو می‌آمدم و دفعه‌ی بعد تو به شهر من می‌آمدی. به پارکِ کوچکی نزدیک خانه‌ات می‌رفتیم یا به باغ گیاه‌شناسی. باغ گیاه‌شناسی بلیت ورودی می‌خواست، ولی کنار گلخانه‌ها کافه‌ی کوچک دنجی بود که هیچ‌وقت هم شلوغ نمی‌شد و شده بود پاتوق‌مان. قهوه و تارت سیب سفارش می‌دادیم (که برای ما کمی تجملاتی بود)، و غرق گفت‌وگوهای درگوشی می‌شدیم.

هر وقت به شهر من می‌آمدی، لب رودخانه یا دریا قدم می‌زدیم. در مرکز شهری که در آن زندگی می‌کردی، هیچ رودخانه‌ای نبود، و البته نه هیچ دریایی، و همین که پا به شهر من می‌گذاشتی، اول از همه همین را می‌خواستی. مجذوب این آب‌های طبیعی بودی.

می‌گفتی: «نمی‌دونم چرا، ولی دیدن آب همیشه آرومم می‌کنه. عاشق صداشم.»