کتاب کورها اثر موریس مترلینک از نشر قطره (برنده‌ جایزه نوبل ادبیات)

دوازده نابینا و یک جنازه! داستان کتاب کورها نوشته‌ی موریس مترلینک با حضور این شخصیت‌ها در جنگل آغاز می‌شود. این نویسنده‌ی برنده‌ی جایزه‌ی نوبل ادبیات توانسته قبل از نمایشنامه‌ی معروف در انتظار گودو اثر بکت، رگه‌هایی از مولفه‌های پوچ‌گرایی را در این اثرش به کار بگیرد. گروهی از نابینایان منتظر هستند تا توسط کسی که هنوز نمی‌دانند کجاست، نجات بیابند. سرنوشت این زنان و مردان نابینا چه می‌شود؟

درباره‌ی کتاب کورها

موریس مترلینک با نگارش نمایشنامه‌ی سمبولیستی کورها توانسته بخش بزرگی از انسان‌ها را به بوته‌ی نقد بکشد. سالمندان نابینای یک آسایشگاه برای گردش به یک جنگل می‌روند؛ همراه آن‌ها یک کشیش است که می‌تواند به آن‌ها کمک کند تا این سفر کوتاه را با آرامش خیال بگذرانند. داستان نمایشنامه با دو تعلیق آغاز می‌شود؛ یکی برای شخصیت‌های نمایشنامه و یکی برای خوانندگان این اثر مهم تاریخ ادبیات نمایشی فرانسه.

از نخستین توضیح صحنه‌های کتاب کورها شما متوجه خواهید شد که کشیش مرده و آن چیزی که با ردای بلند سیاه روی تنه‌ی درخت نشسته، یک جنازه است. تعلیق برای شما از همین‌جا آغاز می‌شود؛ این دوازده نفر چطور قرار است خودشان را نجات بدهند؟ برای شش زن و شش مرد کور این نمایشنامه اما تعلیق دیگری رخ می‌دهد. آن‌ها فکر می‌کنند که ترک شده‌اند و نمی‌دانند که در واقعیت چه اتفاقی افتاده است. آن‌ها منتظر بازگشت کشیش است.

کتاب کورها؛ مشت نمونه‌ی خروار!

کورها، این نمایشنامه‌ی نمادین به‌تدریج و با جلوتر رفتن زمان، گفت‌وگوهای این گروه را به نمایش می‌گذارد. دیالوگ‌های انسان‌هایی که در شناخت محیطشان به مشکل برخورده‌اند و تنها کسی که می‌توانسته به آن‌ها کمک کند، مرده است! مشکلات رفته‌رفته بیشتر می‌شوند. برخی از این شخصیت‌ها به‌صورت مادرزادی نابینا بودند و تعدادی دیگر در طول زندگی کور شده‌اند. موریس مترلینک به‌آهستگی با شخصیت‌پردازی‌های ویژه‌اش، فضای نمایشنامه کورها را مشوش‌تر می‌کند. پس این نگرانی‌ها کی تمام خواهند شد؟

انسان معاصر تنهاتر از همیشه است. او درگیر بی‌اعتمادی به بقیه شده و برای تصمیماتش فقط منافع خودش را در نظر می‌گیرد. بله؛ ممکن است این‌ها برایتان ویژگی‌های آشنایی باشند. این نمایشنامه‌ی ابزورد توانسته در اشکال نمادین به مشخصات افراد مختلف یک جامعه بپردازد؛ انسان‌های معتقد و باورمند، افراد ناامید و تنها و شخصیت‌های چشم‌انتظار و امیدوار. داستان پیش می‌رود و اختلاف‌نظرها پیوسته بیشتر می‌شود.

انتظار در تاریکی؛ جهان نمادین نمایشنامه کورها

تا حالا برایتان پیش آمده که بدوید و به مقصد نرسید؟ یا در تاریکی مطلق نوری را از یک دریچه ببینید و برای رسیدن به آن ساعت‌ها پیش بروید و آخر هم نرسید؟ یکی از خاصیت‌های نمایشنامه‌های پوچ‌گرایانه، دوار بودن خط زمان است. همه چیز پیش می‌رود؛ اما بحران برطرف نمی‌شود. این چه صدایی است که از دور آمد؟ شما هم این صدا را می‌شنوید؟ کورهای این نمایشنامه بالاخره متوجه می‌شوند که کشیش مرده است؟

شما با خرید کتاب کورها موریس مترلینک که با تلاش شقایق کبودانی ترجمه شده و به همت نشر قطره به چاپ رسیده است، می‌توانید از خواندن یک نمایشنامه‌ی سمبولیستی با رگه‌هایی از ابزورد لذت ببرید و وضعیت نمادین دوازده نابینا را در یک شرایط دشوار تماشا کنید.

در نکوداشت کتاب کورها

• نابینایان نماد بشریت هستند. ناتوانی آن‌ها در دیدن، بازتابی از شیوه‌ی نگاه انسان‌ها به جهان است؛ ما بسیاری از چیزها را نمی‌بینیم و متوجه آن‌ها نمی‌شویم. از زاویه‌ای دیگر، این نمایشنامه مضمونی دینی نیز دارد، چراکه یکی از شخصیت‌های مهم آن کشیش است. مردم کمتر از گذشته به دین گرایش دارند و ایمانشان را از دست داده‌اند. فکر می‌کنم موریس مترلینگ می‌خواسته است از طریق این نمایشنامه، چنین مسائلی را بررسی کند. (کاربر گودریدز)

کتاب کورها برای شما مناسب است اگر

• به نمایشنامه‌های فلسفی، نمادگرایانه و یا ابزورد علاقه دارید.
• از خواندن نمایشنامه‌ی پوچ‌گرایی لذت می‌برید.
• دانشجوی تئاتر هستید و برای فهم درام نمادگرایانه به دنبال یک نمایشنامه‌ی جذاب می‌گردید.
• ادبیات نمایشی اروپا را دنبال می‌کنید.

در بخشی از کتاب کورها می‌خوانیم

پیرترین زن کور: هنوز در آسمان چیزهایی رد می‌شوند!

دومین مرد کور مادرزاد: شما چرا آمدید اینجا؟

پیرترین مرد کور: این سؤال را از چه‌کسی پرسیدید؟

دومین مرد کور مادرزاد: از خواهر جوانمان.

دختر جوان کور: به من گفتند که او می‌تواند من را شفا دهد. او به من گفت که یک روز بالاخره قادر به دیدن می‌شوم. بنابراین، آن موقع می‌توانم جزیره را ترک کنم...

اولین مرد کور مادرزاد: ما همگی می‌خواهیم جزیره را ترک کنیم!

دومین مرد کور مادرزاد: ما برای همیشه اینجا خواهیم ماند!

سومین مرد کور مادرزاد: او خیلی پیر است؛ دیگر فرصتی برای شفا دادن ندارد!

دختر جوان کور: بااینکه پلک‌های من بسته‌اند، حس می‌کنم در چشمانم زندگی جاری‌ست...

اولین مرد کور مادرزاد: پلک‌های من بازند.

دومین مرد کور مادرزاد: من با چشم‌های باز می‌خوابم.

سومین مرد کور مادرزاد: از چشم‌هایمان صحبت نکنیم!

دومین مرد کور مادرزاد: خیلی وقت است که شما اینجایید؟