کتاب جهانی دوست داشتنی‌تر اثر آلن دوباتن از نشر کتابسرای نیک

کتاب جهانی دوست داشتنی‌تر نوشته‌ی آلن دوباتن شما را دعوت می‌کند عشق را نه احساسی خصوصی و رمانتیک، بلکه نیرویی جدی برای بهبود روابط اجتماعی ببینید. این اثر که ذیل مجموعه مدرسه‌ی زندگی منتشر شده، درباره‌ی جهانی است که با وجود پیشرفت، از شتاب‌زدگی، قضاوت، خشم و کمبود همدلی رنج می‌برد. پاسخ کتاب، تمرین مهربانی، مدارا و بخشش در برابر ضعف‌ها است.

درباره‌ی کتاب جهانی دوست داشتنی‌تر

کتاب جهانی دوست‌داشتنی‌تر اثر آلن دوباتن از یک تناقض آشنا آغاز می‌کند: انسان امروز به امکاناتی دست یافته که زندگی را ایمن‌تر و متصل‌تر کرده‌اند، اما هنوز خودحق‌پنداری، بی‌صبری و خشونت کلامی فراوان است. نویسنده یادآوری می‌کند همه‌ی ما خطا می‌کنیم و به درک، تخیل اخلاقی و بخشش دیگران نیاز داریم. بنابراین، همان ملاحظه‌ای را که برای اشتباه‌های خود طلب می‌کنیم، باید به دیگران نیز بدهیم.

دوباتن از خواننده نمی‌خواهد رفتار نادرست را کاملاً نادیده بگیرد. مقصودش این است که پیش از محکوم کردن آدم‌ها، تجربه‌های پنهان آنان را نیز در نظر بگیریم. از این زاویه، تمدن فقط پیشرفت فناوری یا نظم اجتماعی نیست؛ توانایی صبور ماندن، منصفانه دیدن و حفظ شوخ‌طبعی همدلانه در مواجهه با کسانی است که طبیعتاً دوستشان نداریم.

نگاه آلن دوباتن به عشق و روابط انسانی

یکی از ایده‌های اصلی کتاب جهانی دوست داشتنی‌تر انتشارات کتابسرای نیک آن است که عشق را نباید به رابطه‌ی عاطفی محدود کرد. عشق می‌تواند در شیوه‌ی حرف‌زدن با همکار، تحمل کاستی‌های خانواده، برخورد با غریبه‌ها و خطاپوشی حضور داشته باشد. چنین عشقی احساس زودگذر نیست؛ مجموعه‌ای از انتخاب‌های آگاهانه است که از تحقیر، انتقام و قضاوت عجولانه فاصله می‌گیرد.

آلن دوباتن همچنین میان مهربانی و ضعف تفاوت می‌گذارد. رفتار محبت‌آمیز گاهی به شجاعت بیشتری نسبت به پرخاشگری نیاز دارد، زیرا فرد باید میلش به حمله یا دفاع را مهار کند. بخشش نیز به معنای تأیید آسیب نیست؛ تلاشی است برای جلوگیری از آنکه رنج، چرخه‌ای تلخ بسازد. به همین دلیل، عشق در این اثر نیرویی برای مقاومت در برابر آشوب و بازگرداندن امید معرفی می‌شود.

لحن کتاب آموزشی و تأمل‌برانگیز است و به‌جای ارائه‌ی دستورالعمل‌های پیچیده، نگاه را به موقعیت‌های معمول زندگی معطوف می‌کند. پیام آن ساده اما دشوار است: استعداد مهربانی در همه وجود دارد، ولی برای فعال ماندن به یادآوری و تمرین نیاز دارد. جامعه‌ی مهربان‌تر از تصمیم‌های کوچک شکل می‌گیرد؛ از شنیدن دقیق‌تر، عذرخواهی صادقانه، تفسیر خیرخواهانه‌تر رفتارها و بخشیدن فرصت جبران. این نگاه، اثر را کاربردی، انسانی و قابل‌تأمل می‌کند.

محسن دیناروند این کتاب را به فارسی ترجمه کرده و انتشارات کتابسرای نیک آن را منتشر کرده است. اگر به کتاب‌های خودسازی با رویکرد فلسفی علاقه دارید و می‌خواهید در روابط روزمره کمتر داوری کنید و همدلانه‌تر واکنش نشان دهید، خرید کتاب جهانی دوست داشتنی‌تر می‌تواند انتخاب مناسبی باشد؛ زیرا به جای وعده‌ی تغییر فوری، چارچوبی روشن برای تمرین محبت، صبر و بخشش پیشنهاد می‌کند.

کتاب جهانی دوست داشتنی‌تر برای شما مناسب است اگر

• به آثار آلن دوباتن و کتاب‌های مدرسه‌ی زندگی علاقه دارید.
• می‌خواهید عشق را فراتر از روابط رمانتیک بشناسید.
• به دنبال تقویت همدلی و بردباری در روابط خود هستید.
• کتاب‌های کوتاه و اندیشه‌محور حوزه‌ی خودسازی را می‌پسندید.

در بخشی از کتاب جهانی دوست داشتنی‌تر: آنجا که عشق حرف اول را می‌زند می‌خوانیم

اگر فرشته‌ای به دنیای ما سر بزند، شاید تکان‌دهنده‌ترین کشفش این باشد که در میان ما چه بسیارند آدم‌های سنگدل. آدم‌هایی که اجازه نمی‌دهند اندوه دیگران قلبشان را به درد بیاورد. بخش بزرگی از مردم با بی‌خیالی، افراد رسواشده را مسخره می‌کنند، از زمین‌خوردن دیگران خوشحال می‌شوند، شایعات آزاردهنده‌ای درباره‌ی همسایه‌شان پخش می‌کنند، در قلدری‌های اینترنتی شریک می‌شوند و وقتی همکار سابقشان قربانی بی‌عدالتی می‌شود رویشان را برمی‌گردانند. وقتی جنگی شروع می‌شود یا دیکتاتوری به قدرت می‌رسد اوضاع از این هم بدتر می‌شود: معلوم می‌شود بخش‌های بزرگی از مردم تشنه‌ی خبرچینی، خیانت، کشتارهای دسته‌جمعی و اعدام‌های خیابانی‌اند.

ریشه‌ی بخش بزرگی از این رفتارها از وضعی روحی ناشی می‌شود که خودِ عاملانش معمولاً دوست ندارند به آن اعتراف کنند، چون به نظرشان حقیرانه و مایه‌ی شرمساری است و ضعف بزرگی را در شخصیتشان آشکار می‌کند: قلبشان سرد است، چون دیگران در گذشته با آن‌ها سرد بوده‌اند. از محبت‌کردن سر باز می‌زنند، چون نمی‌فهمند چرا باید مهربان‌تر و بخشنده‌تر از کسانی باشند که با آن‌ها چنین نبوده‌اند. احساس می‌کنند آن‌قدر قربانی بدخواهی دیگران شده‌اند که دیگر از بدخواهی‌کردن در مقابل آن‌ها عذاب‌وجدان نمی‌گیرند. وقتش که برسد به صورت همسایگانشان تف می‌اندازند، همان‌طور که دیگران به صورت آن‌ها تف انداخته‌اند. لگد می‌زنند، همان‌طور که لگد خورده‌اند. با واقعیت‌های تلخ زیادی روبه‌رو شده‌اند و دلیلی نمی‌بینند که دیگران طعم مجازات‌هایی را که آن‌ها چشیده‌اند، نچشند. حرف اصلی‌شان (که غرورشان اجازه نمی‌دهد به زبان بیاورند) این است: «نمی‌توانم مهربان باشم، چون کسی با من مهربان نبوده است.»