کتاب خلبان جنگ

کتاب خلبان جنگ اثری از نویسنده‌ی خلبان، آنتوان دو سنت اگزوپری است. او که با کتاب شازده کوچولو در سراسر جهان شناخته می‌شود، در این اثر خود از جایگاه انسان، چرایی جنگ، ازخودگذشتگی و تلاش برای رسیدن به کمال برابری و برادری می‌گوید.

درباره کتاب خلبان جنگ:

آنتوان دو سنت اگزوپری (Antoine de Saint-Exupéry) با وجود اصرار اطرافیانش برای فعالیت در امور اداری جنگی، قاطعانه تصمیم به حضور در جنگ گرفت. چراکه بر این عقیده بود که برای دستیابی به حق زیستن و انسانیت و برای داشتن حق قضاوت آن، باید جنگید. و آن هم جنگی که با هدف و انگیزه‌ی پیروزی، تغییر، و هموار کردن راه آزادی و برابری باشد.

این نویسنده‌ی خلبان در کتاب خلبان جنگ (Flight to arras) از خاطرات و تجربیات پرواز خود با هواپیمای 2 موتوره در یکی از ماموریت‌های جنگی آلمان و فرانسه می‌گوید. اگزوپری از تجربه این ماموریت چند ماهه بر فراز شهر آراس نوشته است و نقل می‌کند که از 23 خلبانی که به همراه خودش به جنگ رفتند، تنها 6 نفر جان سالم به در بردند.

در کتاب «خلبان جنگ» با زندگی، مشکلات و ناراحتی‌های یک خلبان مبارز آشنا می‌شوید. در این اثر از ترس و دلهره‌های پیش از رفتن به پرواز جنگی و از احساسات و حال و هوای پس از ماموریت می‌خوانید. در طول مطالعه کتاب خلبان جنگ با جملاتی زیبا و تامل برانگیز رو به رو خواهید شد که می‌تواند لحظاتی شما را از خواندن کتاب بازدارد و به فکر فرو برد.

کتاب خلبان جنگ برای چه کسانی مناسب است؟

اگر از علاقه‌مندان آثار تاریخی و همچنین با محوریت جنگ جهانی دوم هستید، کتاب خلبان جنگی انتخاب بسیار خوبی برای شما خواهد بود.

با آنتوان دو سنت اگزوپری بیشتر آشنا شویم:

نویسنده کتاب خلبان جنگ، در مدت 44 سال زندگی خود به نوشتن آثار مهم و مشهوری از جمله «شازده کوچولو»، «خلبان جنگ»، «زمین آدم‌ها»، «پیک جنوب» و «پرواز شبانه و نامه به یک گروگان» دست زد. اگزوپری که خود در حرفه خلبانی فعالیت داشت و کتاب حاضر را براساس خاطرات پرواز یکی از ماموریت‌هایش نوشته است، سرانجام در سال 1944 پس از پرواز با هواپیمای غیر مسلح بر فراز دریای مدیترانه، هرگز بازنگشت و معمای مرگش در هاله‌ای از ابهام فرو رفت.

جملات برگزیده کتاب خلبان جنگ:

- هیچ رویدادی نمی‌تواند غریبه‌ای را در درون ما بیدار کند که ما هرگز به وجود آن شک نکرده بودیم. زندگی به این معنی است که به آرامی متولد شوی.
- با تخریب روح می‌توان به منطق محض رسید.
- عشق از هر واژه‌ای قوی‌تر است.

در بخشی از کتاب خلبان جنگ می‌خوانیم:

چون پاره‌اى از وجود یارانم هستم، هر کارى هم که بکنند طردشان نمى‌کنم. دربرابر دیگران هم هرگز درباره‌شان رجز نخواهم خواند. اگر امکان داشته باشد از آن‌ها دفاع کنم، دفاع مى‌کنم. اگر شرمسارم کنند، این شرمسارى را در دلم نگه مى‌دارم و خاموش مى‌مانم. هر نظرى هم درباره‌شان داشته باشم، هرگز علیه‌شان شهادت نخواهم داد. یک شوهر هرگز از این خانه به آن خانه نمى‌رود تا دربرابر همسایه‌ها جار بزند زنش خطاکار است. او به این ترتیب شرافتش را نجات خواهد داد. چون زنش جزئى از خانه‌اش است. نمى‌تواند با رسوا کردن او براى خودش آبرو بخرد. فقط پس‌از این‌که به خانه‌اش برگشت حق دارد خشمش را ابراز کند.

به این ترتیب من هم خودم را از شکستى که بیش‌تر وقت‌ها باعث شرمندگى‌ام خواهد شد، کنار نمى‌کشم. من جزئى از فرانسه هستم. فرانسه‌اى که رنوارها، پاسکال‌ها، پاستورها، گیومه‌ها، هُشده‌ها و در عین حال بى‌عرضه‌ها، سیاستمدارها و متقلب‌ها را در دامانش پرورانده. اما به‌عقیده‌ى من خیلى ساده است که آدم اولى‌ها را بپذیرد و هرگونه خویشاوندى با بقیه را انکار کند.

شکست، تفرقه ایجاد مى‌کند. شکست آن‌چه را ساخته شده از هم مى‌پاشد. در آن تهدید مردن وجود دارد. من با انداختن مسئولیتِ فاجعه به‌گردنِ کسانم که سواى من فکر مى‌کنند، در این تفرقه‌ها شرکت نمى‌کنم. از این محاکمه‌هاى بدون داور هیچ نتیجه‌اى حاصل نمى‌شود. ما همگى‌مان شکست‌خورده‌ایم. من هم جزو شکست‌خورده‌ها هستم. هُشده مسئولیت شکست را جز به خودش به گردن کس دیگرى نمى‌اندازد. به خودش مى‌گوید: «من، هُشده، منِ فرانسوى، ضعف به‌خرج داده‌ام. فرانسه‌ى هُشده هم ضعف به‌خرج داده. من در آن ضعیف بوده‌ام و آن در من.»

اگر بپذیرم که به‌وسیله‌ى خانواده‌ام خوار و خفیف شده‌ام، مى‌توانم در آن اثر بگذارم. این خانواده به من تعلق دارد، هم‌چنان که من به آن. اما اگر این خوار و خفیف‌شدن را نپذیرم، خانواده هرگونه که دلش بخواهد از هم خواهد پاشید و من، اگرچه سر تا پا غرق افتخار، اما بى‌ثمرتر از یک مرده، تنها باقى خواهم ماند.