کتاب ترس از دیگران: دلهره، کمرویی و اجتماع هراسی

در دنیای امروزی چرا خیلی از ما هنوز از یک مکالمه‌ی ساده یا یک ملاقات رودررو می‌ترسیم؟ کتاب ترس از دیگران نوشته‌ی سه روانپزشک برجسته‌ی فرانسوی، کریستف آندره، پاتریک لِژِرون و آنتوان پلیسولو به این پارادوکس مدرن می‌پردازد. چطور در دورانی که بیش از پیش همدیگر را می‌بینیم و می‌شنویم، جمع هراسی به یکی از شایع‌ترین رنج‌های روانی تبدیل شده است؟ این اثر با استفاده از تمرین‌های عملی و آخرین یافته‌های علمی نشانتان می‌دهد چطور این ترس را مدیریت و درمان کنید!

درباره‌ی کتاب ترس از دیگران

فکر کنید می‌خواهید در مقابل جمعی که نمی‌شناسید سخنرانی کنید یا قرار است پیش یک شخص از کارهایی که انجام داده‌اید دفاع کنید. شاید چند دقیقه‌ی پیش همه چیز خوب به نظر می‌آمد، افکارتان مرتب بود، خبری از عرق سرد روی پیشانی‌تان نبود و فقط دلهره‌ای مرموز در قلبتان می‌جوشید. اما الان پاهایتان را حس نمی‌کنید، قلبتان در آستانه‌ی انفجار است و در عین حال دلتان می‌خواهد فرار کنید تا مجبور نشوید روبه‌روی آدم‌ها بایستید و با واکنش‌ها و حتی سکوتشان مواجه شوید. می‌دانید خواه ناخواه قضاوت می‌شوید. فکر می‌کنید همه‌ی آن‌ها متوجه اضطراب شما شده‌اند و بهانه‌ای برای تخریب کردنتان پیدا کرده‌اند. اما همیشه اوضاع به این شکل نیست و دقیقا همینجاست که کتاب ترس از دیگران (La Nouvelle Peur des autres) به شما کمک می‌کند این چرخه‌ی معیوب را بشکنید.

نویسندگان کتاب ترس از دیگران، کریستف آندره (Christophe André)، پاتریک لژرون (Patrick Légeron) و آنتوان پلیسولو (Antoine Pelissolo) به شما کمک می‌کنند تا در ابتدا احساساتتان را شناسایی کنید. آیا صرفا آدم کمرویی هستید و زمانی که روی صحنه می‌روید دلهره شما را فرا می‌گیرد یا نه، دچار اجتماع هراسی هستید؟ آیا والدی هستید که با هراس اجتماعی دست و پنجه نرم می‌کند و ناخودآگاه این مشکل را به فرزندانش نیز انتقال داده است؟ در هر صورت، نویسندگان این کتاب که روانپزشک هم هستند، قرار است با همدلی و بینش خود به شما کمک کنند تا زندگی اجتماعی‌تان را نه یک فضای تهدیدکننده، بلکه بستری مملو از فرصت‌های واقعی برای رشد و پیشرفت ببینید.

چهره‌های برافروخته و مغزهای طوفان‌زده

در سالنی نشسته‌اید و مشغول غذا خوردنید. سرتان را بالا می‌آورید و می‌بینید شخصی مقابلتان نشسته و خیره به شما نگاه می‌کند. تلاش می‌کنید نادیده‌اش بگیرید اما مغزتان نمی‌گذارد. گرمای زیادی را در صورتتان احساس می‌کنید. احساس شرم و خشم همزمان درگیرتان می‌کند و در نهایت دست از غذا خوردن می‌کشید. این موقعیت زمانی رخ داده که اضطراب اجتماعی و شرم ناگهان به سراغتان می‌آید و نمی‌توانید بر خودتان مسلط بمانید. کریستف آندره، پاتریک لژرون و آنتوان پلیسولو با معرفی کردن موقعیت‌های بی‌شماری از مراجعانشان در ابتدا مسئله را صورت‌بندی می‌کنند و سپس با آزمون‌ها و جدول‌های هر فصل مشکل را مشخص کرده و راه‌حل آن را به خواننده ارائه می‌دهند. آن‌ها تلاش کرده‌اند در کتاب ترس از دیگران زبانی علمی و در عین حال سرگرم‌کننده داشته باشند. این اثر با ترجمه‌ی وفادارانه‌ی سیمین رمضانی توسط انتشارات ققنوس به چاپ رسیده است.

کتاب ترس از دیگران برای شما مناسب است اگر

• فکر می‌کنید اضطراب اجتماعی خود یا عزیزانتان روی کیفیت زندگی‌تان تاثیر منفی گذاشته است.
• دورکار هستید و ملاقات‌های مجازی، روابط واقعی‌تان را تهدید می‌کند.
• والدی هستید که نگران فرزند کمرو و مضطرب خود هستید و می‌خواهید به او کمک کنید.
• در پیدا کردن مرز بین دلهره و استرس عادی با اضطراب و اجتماع هراسی دچار تردید شده‌اید.

در بخشی از کتاب ترس از دیگران: دلهره، کمرویی و اجتماع هراسی می‌خوانیم

«اولین چیزى که به ذهنم مى‌رسد این نیست که چه باید بگویم، بلکه این است که مردم چه فکرى در مورد من مى‌کنند»، این حرفِ یکى از بیمارانمان بود در حین توصیف نگرانى‌هایش از ملاقات‌هاى غیرمنتظره‌اى که مجبور به انجام دادنشان بوده است. چطور باید این را توضیح داد؟ مطمئنا براى هر کسى پیش آمده که از خودش بپرسد: «دیگران در مورد من چه فکرى مى‌کنند؟» این چیزى غیرعادى نیست. زندگى در اجتماع مستلزم این است که به احساسى که دیگران نسبت به ما دارند حداقل واکنش را نشان دهیم. حتى مى‌توان گفت نگرانى از این‌که دیگران در مورد ما چه فکرى مى‌کنند ویژگى اساسى طبیعت انسانى است، که بدون شک تا حدى هم فطرى است. مسلما این ویژگى براى فرد این امکان را فراهم مى‌سازد که به صورت گروهى زندگى کند و اجتماعى شود. مى‌توانیم تصور کنیم جامعه بشرى چگونه بود اگر ترس از ایجاد مزاحمت براى دیگران، طرد شدن و بد قضاوت شدن از جانب آن‌ها در آن به طور قطعى از بین مى‌رفت؟ روان‌شناسان در مقابل مبتلایان به اضطراب اجتماعى شخصیت‌هایى به نام جامعه‌ستیز را توصیف مى‌کنند که نه به قضاوت دیگران چندان حساس‌اند و نه حتى به ساختن یک زندگى اجتماعى و ایجاد احساسى رضایت‌بخش. مشکل فرد مبتلا به اضطراب اجتماعى این است که مدام از خودش مى‌پرسد: «چه چیزى باعث مى‌شود در مورد من خوب فکر کنند؟» و تمایل دارد که به طور روشمند به این سؤال این‌گونه پاسخ دهد: «هیچ چیز خوبى وجود ندارد، از این بابت مطمئنم!» روسو ضمن این‌که دشوارى خونسردانه اندیشیدنِ خود را با سرعت شناخت‌هاى ناکارآمدش مقایسه مى‌کند، در اعترافات از «این کندىِ تفکر و جنب و جوش احساس» صحبت مى‌کند.

چنین فرایندى از یک منطق پیروى مى‌کند: شخص در یک یا چندین موقعیت که دچار وحشت مى‌شود، خود را آسیب‌پذیر مى‌بیند؛ بنابراین حس مى‌کند تحت نظر است و با دقت دارد بررسى مى‌شود؛ تصور مى‌کند پشت این توجه و نگاه دیگران، چه واقعى باشد چه غیرواقعى، قضاوتى درباره آنچه انجام مى‌دهد یا آنچه هست وجود دارد؛ تنها تصورش این است که این قضاوت درباره او فقط ممکن است منفى و انتقادى باشد.