کتاب قلمرو این عالم

آلخو کارپانتیه در کتاب قلمرو این عالم، با درآمیختن واقعیت و خیالبافی‌های خرافی، رویدادهای «سن دومینگو» در پایان سده‌ی هجدهم و آغاز سده‌ی نوزدهم را روایت می‌کند.

آلخو کارپانتیه نخستین کسی بود که اصطلاح رئالیسم جادویی را در نوشته‌هایش استفاده کرد. او در مقدمه کتاب "قلمرو این عالم" از اصطلاح واقعیت شگفت‌انگیز استفاده می‌کند که به نوعی یادآور اصطلاح رئالیسم جادویی است که از قرن 20 رواج پیدا کرد.

قلمرو این عالم (The Kingdom of This World) رمانی در ژانر رئالیسم جادویی است که بازآفرینی تخیلی گذشته خشونت‌بار مردم هائیتی و فرمانروایی پرتلاطم آنری کریستف را به تصویر می‌کشد. کتاب روایتگر مردم هائیتی است که هم‌ زمان با انقلاب کبیر فرانسه به خیابان‌ها می‌آیند و علیه برده‌داری سفیدپوست‌ها شورش کرده و آن را سرنگون می‌کنند. سیاهپوستی به نام کریستوفر بر سر کار می‌آید که چند برابر ظالم‌تر و متجاوزتر است.

این روایت تاریخی، پس‌زمینه‌ی داستان است که در سرنوشت فردی شخصیت‌ها رقم می‌خورد و داستان پیش می‌رود. قلمرو این عالم با ترکیب جذابیت‌های شاعرانه و تکنیک‌های روایی درخشان، از منظر دیگری نیز مورد اهمیت قرار می‌گیرد و آن نگاه اخلاقی نویسنده در باب ماهیت قدرت است.

از دیگر آثار آلخو کارپانتیه (Alejo Carpentier) که یکی از مشهورترین رمان‌نویسان آمریکای لاتین است، می‌توان به کتاب‌های "گام‌های گمشده"، "انفجار در کلیسای جامع"، "شکار انسان"، "کنسرت باروک" و... اشاره کرد.

در بخشی از کتاب قلمرو این عالم می‌خوانیم:

سَم در دشت شمالی می‌خزید، چراگاه‌ها و طویله‌ها را تسخیر می‌کرد. کسی نمی‌دانست چطور بین علف‌ها و یونجه‌ها پیش می‌رفت، چطور وارد بسته‌های علوفه می‌شد، چطور تا آخورها بالا می‌آمد. واقعیت این بود که گاوهای ماده، گاوهای نر، گوساله‌ها، اسب‌ها، گوسفندها، صدتا صدتا تلف می‌شدند، و تمام منطقه را با تعفن ماندگار مردار می‌انباشتند.

شامگاهان آتش بزرگی برمی‌افروختند، که دودی کوتاه و آکنده به چربی از آن‌ برمی‌خاست، و میان تلی از جمجمه‌های سیاه، دنده‌های زغال‌شده، سُم‌های ملتهب از شعله‌ها می‌مرد. باتجربه‌ترین عطارهای ’کاپ‘ با تلاشی بی‌حاصل دنبال برگ، صمغ یا شیره‌ای می‌گشتند که حامل احتمالی بلا بود. حیوان‌ها همچنان از پا می‌افتادند، با شکم‌های باد کرده، میان وزوز مگس‌های سبز. سقف‌ها پوشیده از پرنده‌های بزرگ سیاه بود، با سَرِ بدون پَر، که منتظر بودند نوبتشان برسد و پایین بپرند و پوست‌های بی‌اندازه کشیده‌ شده را با یک ضربه‌ی منقار بدرند و گندیدگی‌های تازه برجا بگذارند.

به زودی، هراسان، اطلاع پیدا کردند که سَم به خانه‌ها هم راه یافته. یک روز غروب، ارباب مزرعه‌ی ’کوک شانت‘، بعد از صرف عصرانه، هنگامی که سرگرم کوک کردن ساعت دیواری بود، بدون هیچ درد و عارضه‌ی قبلی، ناغافل افتاده بود زمین و ساعت را هم با خود پایین کشیده بود. پیش از آنکه خبر به مزارع مجاور برسد، مالکان دیگری هم در اثر زهر تلف شده بودند، که برای آنکه بهتر بجهد چمباتمه‌ زده در هر جایی به کمین می‌نشست: در لیوان‌های روی میز پاتخت، در ظرف سوپ، در شیشه‌های دوا، در نان، در شراب، در میوه و در نمک. در هر ساعت روز صدای نحسِ کوبیدنِ میخِ تابوت‌ها به گوش می‌رسید.