معرفی و دانلود کتاب روزی روزگاری در بوسنی

معرفی کتاب روزی روزگاری در بوسنی

کتاب روزی روزگاری در بوسنی به قلم نویسنده‌ی برنده‌ی جایزه‌ی نوبل ادبیات، ایوو آندریچ، دومین قسمت از سه‌گانه‌ی بوسنی است. این رمان ماجرایی تاریخی-سیاسی را در میانه‌ی سال‌های 1807 تا 1814 روایت می‌کند. نویسنده به‌جای تمرکز بر میدان نبرد و صحنه‌های جنگ، روایت را به شهری کوچک و کوهستانی به اسم تراونیک انتقال می‌دهد؛ نقطه‌ای که سیاست جهانی و سرنوشت انسان‌های عادی با هم گره می‌خورد.

درباره‌ی کتاب روزی روزگاری در بوسنی

ایوو آندریچ (Ivo Andric) در این رمان سیاسی اجتماعی، ورود نمایندگان قدرت‌های اروپایی به بوسنی تحت حاکمیت عثمانی را نقطه‌ی شروع رمان روزی روزگاری در بوسنی (Bosnian Chronicle) قرار می‌دهد. تراونیک، پایتخت اداری بوسنی، شهری است بسته، مغرور و حساس که ساکنانش قرن‌ها آموخته‌اند چگونه در برابر هر نیروی خارجی دوام بیاورند و از خود و باورهایشان مراقبت کنند. تاریخ می‌آید، می‌گذرد و ردش را می‌گذارد، اما شهر و خلق‌وخویش مثل پیش باقی می‌مانند. با ورود ژان داویل، سرکنسول فرانسه به شهر، این سکون تاریخی شهر و مردمش دچار اختلال می‌شود.

داویل که از دل اروپای متمدن و پرهیاهوی پس از انقلاب فرانسه آمده، خود را در موقعیتی می‌یابد که قواعدش نامکشوف، روابطش چندلایه و واکنش‌های مردمش اغلب خصمانه و مبهم است. او نه‌تنها با مقاومت مردم شهر روبه‌رو می‌شود، بلکه در سطحی عمیق‌تر، با فرسایش روانی ناشی از تنهایی و تعلیق هویتی دست‌وپنجه نرم می‌کند. آندریچ با دقتی روان‌شناسانه، شب‌های بی‌قرار داویل، خاطرات پراکنده‌اش از گذشته و ناتوانی‌اش در یافتن نقطه‌ای ثابت در این جهان بیگانه را به تصویر می‌کشد.

در سوی دیگر قصه، والی بوسنی، خسرومحمدپاشا، قرار دارد؛ سیاستمداری زیرک و عمل‌گرا که میان وفاداری به استانبول، علاقه‌اش به فرانسه و جاه‌طلبی‌های شخصی خود در نوسان و تردید است. رابطه‌ی میان سرکنسول فرانسوی و والی، ترکیبی است از احترام متقابل، محاسبه‌ی سیاسی و سوءظن‌های پنهان. هیچ‌یک از این دو شخصیت، قهرمان یا ضدقهرمان مطلق نیستند؛ هر دو در شبکه‌ای از منافع، ترس‌ها و محدودیت‌ها گرفتارند که تصمیم‌ها و ترس‌هایشان را شکل می‌دهد. موقعیتی که با ورود سرکنسول اتریش به قصه، بیش از پیش پیچیده می‌شود. رقابت میان نمایندگان فرانسه و اتریش بازتابی مستقیم از تحولات اروپا است؛ رقابتی که به‌تدریج جای خود را به نوعی تفاهم سرد می‌دهد.

تراونیک؛ چهارراه خاموش تاریخ

در پس‌زمینه‌ی این کشمکش‌های دیپلماتیک، ایوو آندریچ تصویری چندلایه از جامعه‌ی بوسنی ترسیم می‌کند. مسلمانان، مسیحیان کاتولیک، ارتدکس‌ها و یهودیان سفاردی، هر یک با امیدها و ترس‌های متفاوت، به حضور سرکنسول‌ها واکنش نشان می‌دهند. برای برخی، این حضور نشانه‌ی فروپاشی نظم کهن است؛ برای برخی دیگر، نوید تغییر و رهایی؛ و برای گروهی، صرفا فرصتی اقتصادی در دل رکود. این تنوع واکنش‌ها، بوسنی را نه به‌عنوان مکانی حاشیه‌ای، بلکه به عنوان نقطه‌ای در دل تاریخ تعریف می‌کند که تضاد و برهم‌نشست فرهنگ‌های مختلف را از طریق آن می‌توان فهم کرد.

در رمان سیاسی روزی روزگاری در بوسنی تاریخ و رخدادهایش می‌آیند و عبور می‌کنند، ولی موقعیت کلی چندان عوض نمی‌شود. قلم روان نویسنده عاری از احساس‌گرایی افراطی، نشان می‌دهد که چگونه قدرت‌های بزرگ در آمدوشدی دائمی‌اند، اما انسان‌های ساکن در حاشیه‌ی تاریخ، بار اصلی این آمدوشدها را بر دوش می‌کشند. این رمان، هم سندی تاریخی است، هم تحلیلی سیاسی، و هم تاملی ماندگار درباره‌ی وضعیت انسانی در جهانی است که به‌طور مداوم درحال تغییر و تحول است.

نشر خوب این رمان را با ترجمه‌ی دنیس آژیری منتشر کرده است.

نکوداشت‌های کتاب روزی روزگاری در بوسنی

• کتابی بسیار لذت‌بخش و خوش‌خوان؛ با روایت‌ها و توصیف‌هایی سنجیده و گیرا که در سراسر اثر جریان دارد و همگی در بستر تاریخی جذاب دوران جنگ‌های ناپلئونی شکل گرفته‌اند. خواندن این کتاب مرا ترغیب کرد که به سراغ رمان‌های دیگر ایوو آندریچ نیز بروم. (کاربر آمازون)
• این رمان را پس از خواندن پل رودخانه درینا از ایوو آندریچ خواندم؛ هر دو کتاب به پیشنهاد یکی از دوستان بوسنیایی‌ام بود. اگر آن کتاب روایتی حماسی است که چهار قرن تاریخ را در بر می‌گیرد، روزی روزگاری در بوسنی تنها به چند سال از اوایل قرن نوزدهم می‌پردازد. با این حال، هر دو اثر از نظر جغرافیایی دامنه‌ای محدود دارند و می‌توان این کتاب را چنین دید که گویی روایت بلندتر و بسط‌یافته‌ای از یکی از داستان‌های کوتاه و متعدد آن کتاب است. (کاربر گودریدز)

کتاب روزی روزگاری در بوسنی برای شما مناسب است اگر

• به دنبال داستانی در ژانر سیاسی و تاریخی هستید که هم شما را حسابی درگیر خود کند و هم اطلاعاتی تاریخی بدهد.
• به وقایع قرن نوزدهم و به‌خصوص منطقه‌ی بوسنی علاقه‌مندید.
• دوست دارید آثار نویسندگان یوگسلاوی سابق و بوسنی و هرزگوین را مطالعه کنید.

در بخشی از کتاب روزی روزگاری در بوسنی می‌خوانیم

همانند آنچه در افسانه‌های شرقی بر سر قهرمانان می‌آید، داویل هم در همان آغاز کار با بزرگ‌ترین مشکلات مواجه شد. گویی ناگهان همه‌ی مشکلات به‌سمتش حمله‌ور شده بودند تا او را بترسانند و از مسیرش منحرف کنند. هرآنچه در بوسنی با آن مواجه می‌شد و از سفارت فرانسه در استانبول و فرماندار نظامی دالماسی به او ابلاغ می‌کردند، خلاف آنچه بود که در پاریس به او گفته بودند.

پس از چند هفته، داویل خانه‌ی باروخ را ترک کرد و وارد ساختمانی شد که قرار بود محل کنسولگری او باشد. فقط دو سه اتاق را در حد لازم مبلمان کرد و به‌تنهایی، به‌همراه خدمه‌اش، در آن خانه‌ی بزرگ نیمه‌خالی مستقر شد.

وقتی به تراونیک می‌آمد، مجبور شده بود همسرش را نزد خانواده‌ای فرانسوی در اسپلیت بگذارد. مادام داویل فرزند سومشان را باردار بود و داویل جرئت نکرده بود او را در این شرایط با خود به این شهر ترک‌نشین بیاورد. بعد از وضع حمل هم بهبودی‌اش به‌کندی پیش می‌رفت و به همین دلیل ترک دالماسی و آمدنش به اینجا هر بار به تعویق می‌افتاد.

داویل به زندگی در کنار خانواده عادت داشت و تابه‌حال از زنش دور نیفتاده بود. تحمل این تنهایی، به‌ویژه در شرایط کنونی، برایش‌ دشوار بود. تنهایی، بی‌نظمی خانه، نگرانی دربارۀ همسر و فرزندان او را هر روز بیشتر و بیشتر عذاب می‌داد. موسیو پوکویل هم چند روز پیش تراونیک را ترک کرده و راهی مناطق شرقی‌تر شده بود.

مسائل دیگری هم بودند که باعث می‌شدند داویل هرچه بیشتر احساس تنهایی و فراموش‌شدگی کند. بودجه و لوازمی برای کار نیاز داشت که پیش از آمدنش به بوسنی قولش را به او داده بودند. برخی را نیز وقتی اینجا بود درخواست کرده بود. ولی یا چیزی به دستش نمی‌رسید یا آنچه دریافت می‌کرد کافی نبود.