معرفی و دانلود کتاب هیروشیما: شهر تباهی

معرفی کتاب هیروشیما: شهر تباهی

کتاب هیروشیما: شهر تباهی اثر اوتا یوکو، روایتی تکان‌دهنده و انسانی از ویرانی پس از بمباران اتمی هیروشیماست؛ روایتی که از دل تجربه‌ی مستقیم نویسنده برمی‌آید. این کتاب با نثری موجز و صریح، تصویر شهری نابودشده و مردمانی سرگردان میان مرگ و بقا را پیش چشم خواننده می‌گذارد. اوتا یوکو به‌جای گزارش تاریخی صرف، رنج روانی بازماندگان، فروپاشی معنا و سکوت سنگین پس از فاجعه را روایت می‌کند و خواننده را با حقایقی تلخ، عریان و فراموش‌نشدنی روبه‌رو می‌سازد.

درباره‌ی کتاب هیروشیما: شهر تباهی

کتاب هیروشیما: شهر تباهی (hiroshima, city of doom) روایتی مستند و کوتاه از اوتا یوکو (ota yoko)، نویسنده‌ای است که هم شاهد فاجعه بوده و هم خود را موظف به ثبت آن دانسته است. این کتاب روایت ویرانی پس از بمباران اتمی و تلاشی آگاهانه برای بازگرداندن حافظه‌ی انسانی شهری است که پیش از 6 اوت 1945، تاریخی زنده، جغرافیایی آرام و مردمی با خلق‌وخویی منحصر به خود داشت. اوتا یوکو با نگاهی هوشیار، بی‌پرده و انسانی هیروشیما را از دل تاریخ، فرهنگ و تجربیات زیسته بازسازی می‌کند.

هیروشیما پیش و پس از فاجعه

در صفحات آغازین، نویسنده خواننده را به هیروشیما پیش از بمباران می‌برد: شهری که زمانی «آشیهارا» یا «دشت نی» نام داشت، سرزمینی گسترده و سبز که در گذر قرن‌ها، از عصر جنگ‌های داخلی تا دوران اصلاحات میجی، تحت فرمان خاندان‌های مختلف شکل گرفت. روایت تاریخی اوتا یوکو از لردها، قلعه‌ها و افول تدریجی قدرت محلی، به‌تدریج به ترسیم روان‌شناسی مردم شهر در دوران مدرن می‌انجامد؛ مردمی نرم‌خو، کم‌ادعا، گاه بی‌تفاوت، اما خوگرفته به زندگی در میان رودها، پل‌ها و مناظری روشن.

این تصویر آرام، در بخش‌های بعدی کتاب هیروشیما: شهر تباهی، در تضادی تکان‌دهنده با واقعیت پس از انفجار قرار می‌گیرد. اوتا یوکو از ویرانی فیزیکی، فروپاشی روانی، بیماری پرتوی، سکوت تحمیلی و رنجی می‌نویسد که در گزارش‌های رسمی هیچ جایی نداشتند. شهر تباهی سندی است از آنچه جنگ هسته‌ای با یک شهر، یک فرهنگ و یک انسان می‌کند؛ روایتی که فراموشی را ناممکن می‌سازد و خواننده را به مواجهه‌ای اخلاقی با این تاریخ تلخ فرامی‌خواند.

کتاب هیروشیما: شهر تباهی با ترجمه‌ی فریناز بیابانی از سوی انتشارات دانش‌آفرین به انتشار رسیده و در اختیار مخاطبان قرار گرفته است.

کتاب هیروشیما: شهر تباهی برای شما مناسب است اگر

• به ادبیات مستند و خاطره‌نگاری علاقه‌مندید.
• به تاریخ معاصر و جنگ جهانی دوم، به‌خصوص بمباران اتمی هیروشیما و پیامدهای انسانی آن توجه دارید.
• دنبال روایت انسانی و غیرقهرمانانه از جنگ هستید؛ روایتی که رنج، ترس، بیماری و فروپاشی روانی را بی‌پرده نشان می‌دهد.
• به ادبیات ضدجنگ و صلح‌طلبانه علاقه دارید.
• به آثار بازماندگان هیروشیما و ناکازاکی علاقه‌مندید.
• دانشجو، پژوهشگر یا مدرس در حوزه‌های ادبیات، تاریخ، مطالعات جنگ، مطالعات ژاپن یا علوم انسانی هستید.

در بخشی از کتاب هیروشیما: شهر تباهی می‌خوانیم

ستون های آتش یکی پس از دیگری در محله ی کوکنچو به پا خواستند. سپس خانه های بزرگ روی خاکریز که متعلق به مقامات بود، شروع به سوختن کردند. خانه های آنسوی رودخانه هم غرق آتش شدند و آنسوی حصار سفید پارک نیگیتسو، ستون های بلند آتش به حرکت افتادند.

از میان شعله های آتش، صدای وحشتناک انفجار شنیده می شد. من که همیشه زود از کوره درمی رفتم، کم کم داشتم عصبانی می شدم، و به مادر و خواهرم گفتم: «چرا میذارن این آتیش ها همه جا راه بیفته؟ مگه نمی دونن وقتی اینجوری میشه، همه چی تمومه؟ مگه به ما کلی آموزش اطفای حریق ندادن؟ این به خاطر بمب های آتش زا نیست. حتماً به خاطر بی احتیاطیه. مردم باید قبل از فرار، اجاق و ذغالشونو خاموش کنن تا اینطوری نشه!»

مادر و خواهرم ساکت ماندند، انگار می خواستند بگویند که کاری نمی شود کرد.

تسلیم شدن، نگرشی بود که من از آن بیزار بودم. من که آن ها را بابت آرامششان سرزنش می کردم، ادامه دادم: «این آتیش سوزی ها برای مردم هیروشیما، مایه خفت و خواریه. حالا همه مسخره مون می کنن. هیچ وقت نباید میذاشتیم اینطوری شه.»

آسمان هنوز مثل غروب تیره و تاریک بود. مدتی بود که صدای غرش موتورهای هواپیما از بالای سرمان شنیده می شد و مردم به هم هشدار می دادند که در صورت وقوع یک حمله ی هوایی دیگر آماده باشند. همه با عجله، هر چیز سفید یا قرمزی را از نظر پنهان می کردند. برخی سرهایشان را داخل پرچین کرده بودند و کسانی که قصد داشتند به داخل رودخانه بپرند، به لبه ی رود نزدیک تر می شدند. جرقه ها و شعله های خانه هایی که روی خاکریز می سوختند، آنچنان داغ بودند که ما دیگر نمی توانستیم زیر درخت انجیر بمانیم و به سمت ساحل شنی رفتیم.

گرمای خورشید و آتش، ما را خیلی زود به لبه ی رودخانه کشاند. آن محوطه مملو از سربازانی بود که سوختگی داشتند و روی زمین ولو شده بودند. آن ها بارها از ما خواستند که برایشان حوله ی خیس بیاوریم. ما حوله ها را خیس کردیم و آن ها را همانطور که می خواستند، روی سینه هایشان پهن کردیم. اما حوله ها به سرعت خشکِ خشک می شدند.

مادرم از یکی از سربازها پرسید: «چه بلایی سر شما اومده؟» «ما داشتیم توی یه مدرسه ابتدایی کار می کردیم. نمی دونم چی بود، ولی یه صدای خیلی بلند شنیدیم. و لحظه ی بعد، همه اینجوری سوخته بودیم.»