نقد، بررسی و نظرات کتاب هیروشیما: شهر تباهی - اوتا یوکو

بسیار دردناک و تکان دهنده است، بمباران اتمی هیروشیما و ناکازاکی، می توانست درس عبرتی برای آینده و آیندگان باشد تا برای همیشه جنگ بین انسانها پایان یابد، یا حداقل از بکارگیری جنگ افزارهای شیمیایی و بیولوژیکی و اتمی جلوگیری شود، اما نه تنها چنین نشد، بلکه متاسفانه در دهه شصت خورشیدی، بارها و بارها ازطرف دولت فاشیستی صدام، هم در جبهه های جنگ, هم در مناطق شهری و مسکونی علیه غیر نظامیان، از بمبهای شیمیایی استفاده شد، شهرهای حلبچه و سردشت و روستای زرده در کرمانشاه مورد هدف بمب های شیمیایی قرارگرفتند، با گذشت چهل سال از آن بمبارانها، هنوز انسانهایی بسیاری هستند که با اکسیژن مصنوعی نفس می کشند. این کتاب از زاویه دید بسیار نزدیک، لحظات اولیه انفجار بمب را برای خواننده به تصویر می کشد، همچنین صحنه های دلخراش از مرگ انسانها و نابودی خانه و کاشانه ساکنان هیروشیما را به نمایش می گذارد، متاسفانه ترجمه کتاب خوب نیست.

من سریال چرنوبیل و فیلم سینمایی پاندورا که درمورد فجایع هسته‌ای بود رو دیدم اما هیچ‌وقت کتابی با این مضمون نخونده بودم، از این جهت این کتاب برام یک زاویه دید جدید در برداشت. عنوان کتاب کافیه تا خواننده به یاد حملات هسته‌ای سال ۱۹۴۵ به هیروشیما بیفته اما این که اون اتفاق رو از دید کسی که در دل ماجرا، دقیقا توی مرکز حملات بوده و هیچ اطلاع و درکی از تاثیر مواد رادیواکتیو و تشعشعات حاصل از اون نداشته، ببینیم چیز کاملا متفاوتیه. این کتاب ما رو به مردمی که توی صبح یک روز ناگهان و بدون هیچ هشداری همه چیز اطرافشون فرو می‌پاشه و درد غیرقابل تصوری رو تجربه میکنن، نزدیک می‌کنه. صحنه‌هایی که این کتاب برای ما به تصویر میکشه یک فاجعه‌ی واقعی رو تداعی میکنه که بعد از حدود ۸۰ سال زنده و ملموسه. حقیقت این تصاویر به تلخی کلمات و وزن سنگینشون اضافه میکنه. در کل این داستان کوتاه به نظرم خیلی تاثیر گذاشت و سنگینه.

این کتاب گزارش داستانی کلاسیک از فجایع پس از بمباران اتمی هیروشیما است. از نظر ادبی و احساسی یکی از تکان دهنده ترین آثار قرن بیستم است، روایت آرام اما عمیق از مصیبت انسانی. نقطه قوتش در انسانیت و نثر تصویری است، ضعفش در نبود تحلیل تاریخی یا سیاسی عمیق؛ صرفاً بر تجربه انسانی تمرکز دارد. برای یادآوری وجدان بشر و شناخت درد انسان بسیار تأثیرگذار است.

در خوب بودنش شکی نیست ولی کاش الان که کشور درحال جنگ هست نمیخوندم و نویسنده نه تنها یکروز بلکه چند روز پس از بمباران رو هم با ما به اشتراک می گذاشت.

کتابی هست که اگر واقعا به عمقش نگاه کنی بسیار غمناک هست مخصوصا اگر مثل من در زمان جنگ خونده باشید و بسیار تکان دهنده

داستان کوتاه درباره فاجعه‌ی هیروشیما از زبان یک دختر که آن جا حضور داشته. تلخ ولی آموزنده

چیزی که انتظار داشتم نبود.