کتاب طومار فریب

کتاب طومار فریب نوشته‌ی جیوکوندا بلی با داستانی خیال‌انگیز تصویری شگفت‌آور از زنان قدرتمند در طول تاریخ ارائه می‌دهد. این کتاب چهره‌ی حقیقی جوانا ملکه‌ی بدنام اسپانیا را با همه‌ی خوبی‌ها و بدی‌هایش به شما نشان می‌دهد.

لوسیا دختر جوانی است که پس از مرگ والدینش در یک مدرسه‌‌ی شبانه‌روزی کاتولیک زندگی می‌کند. مانوئل هم استاد دانشکده کَمپلوتِنسه است و در رنسانس اسپانیایی تخصص دارد، دیگر شخصیت مهم و کلیدی داستان است. یک روز، او می‌پذیرد تا برای این دختر نوجوان داستان ملکه‌ی اسپانیا و عشق دیوانه‌وار او به شوهرش را بازگو کند اما به شرطی این کار را می‌کند که لوسیا هم خود را جای ملکه‌ی جوان بگذارد و تصورات خود را به مانوئل بگوید تا اینگونه حقایق ناگفته‌ی تاریخی درباره‌ی جوانا کشف شود.

خیلی از ما هیچ درک خاصی از تاریخ نداریم، شاید هم آن را به گونه‌ای نگفتند که ما درکش کنیم اما اگر کسی باشد که برایمان آنگونه از تاریخ بگوید که در جانمان بنشیند شاید شیرین‌ترین تجربه‌ی زندگیمان باشد. زندگی کردن به جای دیگران سخت نیست حتی اگر آن شخص در کشور یا قاره‌ای دیگر و صدها سال قبل یا بعد از ما زندگی کند؛ فقط کمی تخیل لازم است. این دقیقاً کاری است که کتاب طومار فریب (The scroll of seduction) با شما می‌کند چر اکه جیوکوندا بلی (Gioconda Belli) با قلمی روان و جذاب شما را به دالان‌های پرپیچ و خم تاریخ می‌برد و به شما می‌آموزد که همواره تاریخ را از زاویه‌ی دیگری نگاه کنید.

جیوکوندا بلی را بیشتر بشناسیم:

جیوکوندا بلی برای کتاب زن تسخیر شده و همچنین برای کتاب خاطراتش به نام کشور زیر پوست من برنده‌ی جایزه شده است. او نویسنده‌ی چندین کتاب می‌باشد که در اسپانیا منتشر شده و همچنین یک شاعر شناخته شده در سطح جهان است. او روزهایش را در کالیفرنیا و نیکاراگوئه می‌گذراند.

در بخشی از کتاب طومار فریب می‌خوانیم:

به نظر می‌رسید که او از این که در قرن پانزدهم و شانزدهم زندگی نکرده و تنها به تصور آن دوران در ذهنش محدود بوده بسیار متأسف است. وقتی به او که در کنار تصویری از فیلیپ زیبا ایستاده بود و زیر آن نوری که از پنجره می‌تابید نگاه می‌کردم، این حس مرا آزار می‌داد که میان آن دو شباهت‌های ظاهری وجود دارد. همانجا در کنار همان نقاشی بود که او ماجرای دیدار اول فیلیپ و جوانا را برایمان تعریف کرد. او به گونه‌ای حرف می‌زد که گویی شاهد آن عشق ناگهانی و سرکش بوده است که آن دو را بر آن داشت تا همان شب پیمان زناشویی ببندند. مادربزرگم هم احتمالاً متوجه احساسات او شده بود زیرا سخن او را قطع کرد تا در مورد تخت روانی که نزدیک آن تابلو به نمایش گذاشته بودند بپرسد. او توضیح داد که این همان تختی است که فیلیپ دوم آخرین بار، بعد از این که بیمار شد، روی آن از مادرید به قصرش رفت. بعد از آن مانوئل برایمان از بیماری فیلیپ دوم، نقرسش، عبادت‌های مذهبی‌اش و چهار همسری که داشته که یکی پس از دیگری از دنیا می‌رفتند صحبت کرد. او می‌گفت که پادشاه خود را شلاق می‌زده و تاجی از خار درخت بر سر می‌گذاشته. او از زنانش می‌خواسته که تمام مدت با تسبیح مخصوص کاتولیک‌ها ذکر‌های مذهبی بگویند. و بعد از هرگونه رابطه‌ای با زنانش به خاطر هرگونه لذتی که ممکن بود ناخواسته ایجاد شده باشد از خدا طلب بخشش می‌کرد. (مادربزرگم به زمین چشم دوخته بود، پدربزرگم مرا نگاه می‌کرد، انگار که می‌خواست از اینکه راهنمای تورمان در برابر دختر جوانی مثل من بدون سانسور اینگونه حرف می‌زد عذرخواهی کند، اما مانوئل از خود بی‌خود شده بود و غرق دنیای خودش و احساسات جاری در لابلای آن بود.)