معرفی و دانلود کتاب سایه کلیسای جامع

معرفی کتاب سایه کلیسای جامع

گابریل لونا قرار بود ردای کشیشی بر تن کند، اما از خانه گریخت! سرگذشت تبعید این مرد را در کتاب سایه کلیسای جامع به قلم ویسنته بلاسکو ایبانز می‌خوانیم. نویسنده با نگاهی تند، جسور و عمیق، یکی از حساس‌ترین دوره‌های تاریخ اسپانیا را به تصویر می‌کشد؛ دورانی که سلطه‌ی کلیسا، آشوب‌های سیاسی، جنگ‌های داخلی و بحران ایمان، سرنوشت انسان‌ها را رقم می‌زد. این کتاب نه فقط روایت زندگی یک فرد، بلکه شرح فروپاشی یک نظام فکری و اخلاقی است که زمانی خود را مقدس و نجات‌بخش می‌دانست.

درباره‌ی کتاب سایه کلیسای جامع

سایه کلیسای جامع (The shadow of the Cathedral) رمانی تاریخی اجتماعی به قلم ویسنته بلاسکو ایبانز (Vicente Blasco Ibáñez) است؛ نویسنده‌ای که اوایل جوانی‌اش را با سیاست درگیر بود و خیلی زود به ادبیات پناه آورد. در مرکز داستان، گابریل لونا قرار دارد؛ مردی که نسل اندر نسل خانواده‌اش با کلیسای جامع تولدو در اسپانیا گره خورده است. کلیسا برای او صرفاً یک بنا نیست؛ خانه‌ی نخستین، مأمن کودکی و نماد شکوه و قدرت است. قرار بوده ردای کشیشی بر تن کند و ادامه‌دهنده‌ی راه پدر پیر و متعصبش باشد. اما شک، این مهمان آرام و ویران‌گر، از درون او را می‌خورد. آنچه گابریل در پس دیوارهای سنگی کلیسا می‌بیند، نه معنویت که فساد، ریا و خشونت پنهان است.

تولد یک عصیان‌گر زیر سایه‌ی کلیسای جامع

ویسنته بلاسکو ایبانز کلیسای جامع تولدو را همچون موجودی زنده تصویر می‌کند: عظیم، تاریک، فرسوده و سنگین. سایه‌ی این بنا، نه‌تنها بر شهر، بلکه بر روح انسان‌ها افتاده است. گابریل از این سایه می‌گریزد؛ از ایمانی که دیگر به آن باور ندارد، از سرنوشتی که برایش نوشته‌اند. او به جنگ‌های کارلیستی می‌پیوندد، به نام ایمان می‌جنگد و همان‌جا آخرین بقایای باورش را از دست می‌دهد. زندان، تبعید، شکست و تنهایی، گابریل را از یک مؤمن متعصب به انسانی شکاک و عصیان‌گر تبدیل می‌کند.

ماجراجویی‌های گابریل، شخصیت اصلی داستان تاریخی سایه کلیسای جامع، مرزهای اسپانیا را نیز درمی‌نوردد. در انگلستان با اندیشه‌های نو آشنا می‌شود، داروین می‌خواند و ایمان مذهبی را با نگاه تکامل‌گرایانه عوض می‌کند. عشق را تجربه می‌کند، اما این پناه موقت نیز از دست می‌رود. بازگشتش به اسپانیا، به بارسلونا و سپس به زندان، ادامه‌ی همان چرخه‌ی شکست است. فقر، بیماری و فرسودگی، گابریل را به انسانی بدل می‌کند که نه امیدی به انقلاب دارد و نه دل‌بستگی به دین.

پایان تبعید و بازگشت مردِ مرده به خانه

بازگشت نهایی گابریل به کلیسای جامع، بازگشت یک پیروز نیست؛ بازگشت انسانی است که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد. او به خانه آمده تا در سایه‌ها خاموش شود. جمله‌ی تلخ او خطاب به برادرش، عصاره‌ی رمان سایه کلیسای جامع است: گابریل خود را «مردی مرده» می‌داند، اما باور دارد که راه دادخواهی، هرچند شکست‌خورده، ادامه خواهد داشت. اینجا ویسنته بلاسکو ایبانز، فراتر از داستان فردی می‌رود و از چرخه‌ی تکرارشونده‌ی ظلم، ایمان کور و سرسپردگی می‌گوید.

کتاب سایه کلیسای جامع نه یک سرگذشت‌نامه‌ی غم‌انگیز است و نه صرفاً یک رمان تاریخی، بلکه کاوشی در تاریکی‌های درون انسان و نهادهای مقدس‌نما است؛ نقدی بی‌امان بر دگم‌اندیشی، سوءاستفاده از دین و تقدس‌بخشی به قدرت. ویسنته بلاسکو ایبانز نشان می‌دهد که گاه بزرگ‌ترین سایه‌ها، نه از دیوارهای سنگی، بلکه از باورهایی می‌آیند که اجازه‌ی پرسش نمی‌دهند.

رمان سایه کلیسای جامع، خواننده را با پرسشی اساسی رها می‌کند: «آیا رهایی از سایه‌ها ممکن است، یا آن‌ها همان زندگی‌اند که تا پایان با ما می‌مانند؟». این رمان اجتماعی-تاریخی به همت انتشارات قصه باران با ترجمه‌ی بسیار روان و زیبای پرستو جهان بین چاپ و منتشر شده است.

کتاب سایه کلیسای جامع برای شما مناسب است اگر

• به داستان‌های تاریخی، اجتماعی و سیاسی علاقه‌مند هستید.
• از مخاطبان جدی ادبیات اسپانیا هستید و نویسندگان اسپانیایی را دنبال می‌کنید.
• پیش‌تر آثاری از ویسنته بلاسکو ایبانز خوانده‌اید و قلم این نویسنده برای شما جذاب بوده است.

در بخشی از کتاب سایه کلیسای جامع می‌خوانیم

وقتی گابریل به مدرسه رفت، همه از پیشرفتش انگشت‌به‌دهان شدند. کشیشی بود معروف به «عصانقره‌ای» که مسئول نظم ‌دادن به اهالی ساکن در پشت‌بام‌های کلیسای جامع بود و جوان‌های خانقاه بالا برای «عصانقره‌ای» حکم عذاب را داشتند، اما حتی او به گابریل کوچولو به چشم اعجوبه نگاه‌ می‌کرد. گابریل وقتی هنوز راه ‌رفتن یاد نگرفته بود، بلد شد بخواند. در هفت‌سالگی شروع به حفظ ‌کردن لاتین کرد و به‌سرعت در آن مهارت پیدا کرد، گویی هرگز در زندگی‌اش به هیچ زبان دیگری حرف نزده بود و در ده‌سالگی با روحانی‌ای که همیشه به باغ‌ می‌آمد و از مطرح کردن سؤال و چیزهای سخت به او لذت می‌برد بحث می‌کرد.

سنیور استابان که هر روز خمیده‌تر و نحیف‌تر می‌شد با لذت به آخرین شاهکارش لبخند می‌زد، گابریل قرار بود به شکوه خانه‌اش تبدیل شود. او از لوناها بود؛ بنابراین می‌توانست بدون ترس رؤیای هر کاری را در سر بپروراند، چون حتی پاپ هم از نسل همین خانواده بود.

کانن‌ها پسر را بعد از کُر به خزانۀ کلیسا می‌بردند و دربارۀ مطالعاتش از او سؤال می‌کردند. یکی از روحانیون متعلق به خانه‌داری اسقف ‌اعظم او را به کاردینال معرفی کرد که بعد از شنیدن حرف‌هایش به او یک‌مشت بادام‌قندی و وعدۀ بورسیه داد؛ بنابراین می‌توانست رایگان به تحصیلاتش در مدرسۀ الهیات ادامه دهد.

لوناها و بستگان دور و نزدیکشان که تقریباً تمام جمعیت خانقاه بالا را تشکیل می‌دادند از این وعده به ‌وجد آمدند؛ مگر گابریل به‌جز کشیش، چه چیز دیگری می‌توانست شود؟ برای این آدم‌ها که از روز بعد از تولدشان همچون برآمدگی سنگ‌های کلیسا به آن گره خورده بودند در نظرشان اسقف‌های تولِدو بعد از پاپ قدرتمندترین مخلوق جهان بودند و تنها حرفه‌ای که شایستۀ مردی مستعد باشد، حرفه‌ای کلیسایی بود.