با کتاب زندگی روی لبه تیغ وارد اتاق عمل راهول جاندیال میشویم، جایی که کوچکترین تصمیم هم میتواند به بهای جان یک نفر تمام شود. این جراح مغز و اعصاب در کتابش از تجربههای واقعی خود با بیمارانش میگوید و احساسات و لحظاتی را توصیف میکند که هیچ پزشکی به خود اجازه نمیدهد آنها را علنی کند. او از شکست، تردید و احساس عذاب وجدان یک جراح پرده برمیدارد.
دربارهی کتاب زندگی روی لبه تیغ
هیچکس بهتر از یک جراح مغز و اعصاب نمیداند که زندگی چقدر شکننده است. مرز میان مرگ و زندگی میتواند آنقدر باریک باشد که با یک لرزش تیغ جراحی از بین برود. راهول جاندیال، نویسندهی پرفروش ساندیتایمز، در کتاب زندگی روی لبه تیغ از لحظاتی مینویسد که با این مرز سر و کار دارد.
این کتاب کلکسیون تصمیمات سرنوشتسازی است که میتوانند زندگی را دگرگون کنند. آقای دکتر از تجربههای واقعیاش حرف میزند و در این میان احساسات خودش را هم بازگو میکند. او هم گاهی شکست میخورد و باید عواقب تصمیماتش را بپذیرد. اما این کار همیشه چالشهای خودش را دارد و هیچگاه عادی نمیشود. برای راهول جاندیال ذات و وجود بیمارانش هم به اندازهی آناتومی مغز و نخاعشان اهمیت دارد.

تجربه تلخ یک جراح از شکست و پیامدهای آن
یکی از بیماران دکتر، کارینای یازدهساله بود. دختری آرام و متین که از کودکی به مشکلی دچار بود که بهتدریج میتوانست باعث فلج شدن پاهایش شود. وقتی بهظاهر در صحت و سلامت قدم به بیمارستان میگذارید، انتظار ندارید با وضعیتی بدتر از قبل آنجا را ترک کنید. کارینا هم این انتظار را نداشت. اما یک انتخاب و یک لحظهی کوتاه در اتاق عمل آسیبی جبرانناپذیر به نخاع او وارد کرد و او هیچگاه نتوانست راه برود.
تنها حاصل این عمل برای راهول جاندیال ناامیدی بود. نویسنده در این باره در کتاب زندگی روی لبه تیغ میگوید این ناامیدی تغییری عمیق در او به وجود آورد و همدلی را در او تقویت کرد. این شکست وضوح احساسات دیگران را برای او بیشتر کرد. اگرچه بهای آن مخدوش شدن تصویر کارینا از آیندهاش بود. همهی ما شکست میخوریم و آرزو داریم میتوانستیم برای جبران به عقب برگردیم. این ذات انسان بودن است. فرقی نمیکند پزشک باشیم یا بازیکن فوتبال. همهمان چنین لحظاتی را تجربه میکنیم.
زندگی روی لبه تیغ؛ روایتی متفاوت از دنیای پزشکی
اگر زندگی روی لبه تیغ بهترین کتاب راهول جاندیال هم نباشد، یکی از بهترین کتابهایی است که پنجرهای انسانی رو به علم باز میکند. این کتاب فقط مجموعهی خاطرات پزشکی باتجربه نیست. نویسندهی این کتاب نقاب دکتر بودن را از چهره میاندازد. انگار دوستی کنارتان نشسته و از آنچه در محل کار بر او گذشته تعریف میکند. حالا فرض کنید محل کار این دوست مغز انسانهاست و او آنقدر در تعریف کردن مهارت دارد که شما حاضرید ساعتها بنشینید و به حرفهایش گوش کنید.
داستانهای واقعی پزشکی بهقدری جذابیت دارد که به شکلهای مختلف از آنها محتوا تولید شده است. فیلمها، سریالها و مستندهای پزشکی همیشه طرفداران پروپاقرص خودشان را دارند. اما خواندن کلماتی که یک جراح مغز و اعصاب با همان دستی که جراحی میکند نوشته، تجربهی دیگری است که با خرید کتاب زندگی روی لبه تیغ میتوانید به آن برسید. این کتاب با ترجمهی میثم همدمی در نشر درنگ منتشر شده است.
نکوداشتهای کتاب زندگی روی لبه تیغ
- روایتی زیبا و بیپرده از جراحی مغز و ذهن یک جراح؛ کتابی بهشدت گیرا و نفسگیر. (Jim Down، نویسنده)
- این کتاب زندگینامه است یا اثری علمی؟ افشاگری دربارهی کاستیهای نظام سلامت و درمان است یا ستایشی از شگفتیهای پزشکی مدرن؟ پاسخ این است: همهی اینها و حتی فراتر از آن! جاندیال ما را به عمق زندگی روزمره حرفهای خود بهعنوان جراح مغز و اعصاب میبرد و همزمان، دریچهای به سازوکارهای درونی بدن خودمان میگشاید. رویکرد او نامتعارف است و شاید در نگاه اول کمی غافلگیرکننده به نظر برسد، اما در نهایت نتیجهای بسیار درخشان و ارزشمند دارد. من عاشق این کتاب شدم. (James Nestor، نویسندهی پرفروش نیویورکتایمز)
- سرشار از روایتهایی تأثیرگذار از رنجهای انسانی و تابآوری در برابر دشواریها؛ از جمله تجربههای شخصی خود نویسنده. (Telegraph)
کتاب زندگی روی لبه تیغ برای شما مناسب است اگر
- خواندن خاطرات واقعی یک جراح مغز و اعصاب برایتان جذاب است.
- دوست دارید در دل روایتهایی داستانی، مغز و عملکرد ذهن انسان را بهتر بشناسید.
- به کتابهایی که به مواجههی انسان با مرگ میپردازند، علاقهمندید.
در بخشی از کتاب زندگی روی لبه تیغ: تاملات یک جراح مغز در باب زندگی، فقدان و بقا میخوانیم
نزد من آمده بود؛ پسری 19 ساله با بمبی ساعتی در درون سرش. بهعنوان هفتمین بیمار کلینیک جمعهام نوبت داشت. با خود یادداشتهایی از دو جراح مغز و اعصابی را به همراه داشت که پیش از من به آنها مراجعه کرده بود. یکی از شریانهای مغزی این جوان به نحو خطرناکی به بدشکلی دچار شده بود و به سبب آنوریسم - نازکشدگی نقطهای از دیوارۀ رگ و تبدیل شدنش به بادکنکی در شرف ترکیدن - در معرض خطر پارگی قرار داشت. هر باری که قلب این پسر میتپید، موجی از فشار به شریان وارد میآمد و خطر پارگی آن را بیشتر میکرد. هر باری که قلبش میتپید، ترس وجودش را فرامیگرفت. نامش ریچارد بود.
در صورت پارگی رگ، قلب او موجی از خون به داخل جمجمهاش میفرستاد، فشار مغزش را بالا میبرد و به سلولهای آن صدمه میزد. در همین حین، همان بخشی از مغز که از این شریان اکسیژن میگرفت، دچار کمخونی میشد. پارگی چنین شریانی با احتمال 40 درصدی مرگ همراه بود، پس وحشتزدگی شدید این پسر اصلاً عجیب نبود.
خبر خوب این بود که جراحی چنین مواردی، معمولاً بهخوبی پیش میرود. برای ریچارد توضیح دادم که درمان نکردن آنوریسم، خطرناکتر از جراحی کردنش است؛ البته هر دو میتوانند آسیب مغزی ویرانکنندهای بر عملکرد زبانی او وارد آورند یا حتی به مرگش منتهی شوند. شنیدن چنین خبری برای هر سنی سهمگین است، منتها برای اویی که تازه به دوران بزرگسالیاش گام نهاده، ورای تصور است. ریچارد تصمیم گرفت جراحیاش را در ماه ژوئن انجام دهم تا بتواند از فرصت تابستان برای بهبودی خود استفاده کند.
جراحی مورد نیاز او در میان جراحان بهدشواری فنی معروف بود؛ اکثر جراحان مغز و اعصاب حتی انجام چنین عملی را نمیپذیرند. فرجام این جراحی دارای وسیعترین طیف ممکن است: در یکسو بیمار مداوا میشود، و در سوی دیگر جانش را میبازد.
بله

























