کتاب تراث الشیخ الصدوق فی فقه القضاء با ترجمه فارسی اثر شیخ صدوق؛ احکام قضاوت

کتاب تراث الشیخ الصدوق فی فقه القضاء با ترجمه فارسی به تألیف شیخ صدوق گوهری از گنجینه‌ی عظیم علم فقه شیعه است. این اثر با گردآوری و ترجمه‌ی حمید نیک‌فکر و مهدی رحیمی حاصل شده است و مجموعه‌ی آراء و نظرات این مرجع فقهی درباره‌ی احکام قضاوت در محکمه‌ی اسلامی را در بر دارد. شما می‌توانید با مرور این اثر مباحثی نظیر شرایط و صفات قاضی، ادله‌ی اثبات دعوی و آئین و اخلاق در دادرسی را از منظر این عالم بزرگ شریعت اسلام مطالعه کنید.

درباره‌ی کتاب تراث الشیخ الصدوق فی فقه القضاء با ترجمه فارسی

اگر فهرستی از مهم‌ترین آثار نظری مجتهدان فقه شیعه را گردهم بیاوریم، قطعاً به رساله‌‌های به‌جامانده از شیخ صدوق برخورد خواهیم کرد. حمید نیک‌فکر و مهدی رحیمی برای علاقه‌مندان و پژوهشگران علوم اسلامی فرصتی فراهم کرده‌اند تا میراث فقهی این عالم بزرگوار را به همراه برگردان فارسی در اختیار داشته باشند. کتاب تراث الشیخ الصدوق فی فقه القضاء با ترجمه فارسی همچنین برای دانشجویان رشته‌ی حقوق می‌تواند به عنوان منبعی فقهی درباره‌ی احکام قضاوت مفید واقع شود.

ابوجعفر محمد بن علی بن حسین بن موسی بن بابویه که با نام شیخ صدوق به یاد آورده می‌شود، یکی از بزرگ‌ترین علمای علم حدیث و مؤلف یکی از کتب اربعه مسلمانان شیعه است. شما با خرید کتاب تراث الشیخ الصدوق فی فقه القضاء با ترجمه فارسی می‌توانید مجموعه میراث فقهی به جا مانده از این عالم گرانقدر در مورد احکام قضاوت را به صورت یکجا در اختیار داشته باشید. باب «بَابُ الْقَضَاءِ وَ الأَحْکام» از کتاب المقنع و جزء سوم کتاب من لا یحضره الفقیه یعنی «أَبْوَابُ الْقَضَایَا وَ الْأَحْکَامِ» از مباحث اصلی این کتاب است که با همت انتشارات چتر دانش به دست شما می‌رسد.

کتاب تراث الشیخ الصدوق فی فقه القضاء با ترجمه فارسی برای شما مناسب است اگر

• می‌خواهید دامنه‌ی مطالعات خود را درباره‌ی آثار به‌جامانده از محدثان بزرگ اسلام کامل کنید.
• از مرور منابع فقهی مفید و مورد استفاده در رشته‌های فقه و حقوق استقبال می‌کنید.
• به دنبال آرشیوی از اسناد و نوشته‌های موثق علم فقه و حدیث درباره‌ی موضوع قضاوت هستید.

در بخشی از کتاب تراث الشیخ الصدوق فی فقه القضاء با ترجمه فارسی می‌خوانیم

36. وَ فِی رِوَایَةِ إِبْرَاهِیمَ بْنِ مُحَمَّدٍ الثَّقَفِیِّ قَالَ: اسْتَوْدَعَ رَجُلَانِ امْرَأَةً وَدِیعَةً وَ قَالا لَهَا لَا تَدْفَعِی إِلَى وَاحِدٍ مِنَّا حَتَّى نَجْتَمِعَ عِنْدَکِ ثُمَّ انْطَلَقَا فَغَابَا فَجَاءَ أَحَدُهُمَا إِلَیْهَا وَ قَالَ أَعْطِینِی وَدِیعَتِی فَإِنَّ صَاحِبِی قَدْ مَاتَ فَأَبَتْ حَتَّى کَثُرَ اخْتِلَافُهُ إِلَیْهَا ثُمَّ أَعْطَتْهُ ثُمَّ جَاءَ الْآخَرُ فَقَالَ هَاتِی وَدِیعَتِی قَالَتْ أَخَذَهَا صَاحِبُکَ وَ ذَکَرَ أَنَّکَ قَدْ مِتَّ فَارْتَفَعَا إِلَى عُمَرَ فَقَالَ لَهَا عُمَرُ مَا أَرَاکِ إِلَّا وَ قَدْ ضَمِنْتِ فَقَالَتِ الْمَرْأَةُ اجْعَلْ عَلِیّاً (ع) بَیْنِی وَ بَیْنَهُ فَقَالَ لَهُ اقْضِ بَیْنَهُمَا فَقَالَ عَلِیٌّ (ع) هَذِهِ الْوَدِیعَةُ عِنْدَهَا وَ قَدْ أَمَرْتُمَاهَا أَلَّا تَدْفَعَهَا إِلَى وَاحِدٍ مِنْکُمَا حَتَّى تَجْتَمِعَا عِنْدَهَا فَائْتِنِی بِصَاحِبِکَ وَ لَمْ یُضَمِّنْهَا وَ قَالَ عَلِیٌّ (ع) إِنَّمَا أَرَادَا أَنْ یَذْهَبَا بِمَالِ الْمَرْأَةِ.

36. دو مرد در نزد زنی امانتی گذاشتند و گفتند به هیچ یک از ما تنها مده مگر آنکه هر دو با هم باشیم، پس رفتند و غایب شدند، پس از چندى یکى از آن دو آمد و گفت رفیقم از دنیا رفت، امانت ما را بر گردان، زن نپذیرفت - و رفت و آمد مرد نزد وى زیاد شد (ع) و زن ناچار شد تا امانت را به او بدهد. پس از مدتی، دیگرى پیدا شد و تقاضاى ردّ امانت کرد، زن گفت: رفیقت آمد و گفت که تو از دنیا رفته‌اى و آن را گرفت؛ زن و آن مرد، دادخواهى را نزد عمر بردند. عمر به زن گفت: من نظرى غیر از اینکه تو ضامن هستی نمى‌دهم. زن گفت: على (ع) را بین ما حاکم قرار ده، عمر رو به على (ع) کرده و گفت: تو‌ میان این دو قضاوت کن. على علیه السّلام فرمود: امانت اکنون نزد آن زن موجود است؛ ولى شرط آن دو مرد این بوده که هر دو با هم مراجعه کنید و امانت را پس بگیردند. اکنون تو تنها هستى، برو همراه دوستت بازگرد و آن زن [نسبت به تو بدون همراهی رفیقت] ضامن نیست. امام فرمود: این دو نفر در نظر داشتند که اموالی را [به ناحق] از این زن بگیرند.