کتاب مرغ قصاب

معرفی کتاب مرغ قصاب

کتاب مرغ قصاب نوشته‌ی جوزف کارام، با خودکشی جیم داونز و انتقالش به بیمارستان شروع می‌شود. این کارگردان شکست‌خورده‌ی تئاتر، بعد از به هوش آمدن، خود را گرفتار در موقعیتی تازه می‌یابد؛ پزشکان تحت تاثیر گفته‌ها و رفتار آن، همسر سابقش، در سلامت روان او شک دارند و قرار نیست به این راحتی‌ها، درب خروج را به او نشان دهند. این اثر برنده‌ی جایزه‌ی پولیتزر، روایتی جذاب از مردی است که از مرگ نجات یافته، ولی حالا آزادی‌اش به خطر افتاده است.

درباره‌ی کتاب مرغ قصاب

جوزف کارام (Joseph Kramm) در کتاب مرغ قصاب (The Shrike)، ما را همراه جیم داونز و موقعیت عجیبش در بخش روان‌پزشکی بیمارستان می‌کند؛ جیم پس از یک خودکشی ناموفق، خود را گرفتار در مکر و حیله‌ی همسر سابقش می‌یابد که تلاش دارد با سوءاستفاده از این موقعیت، جیم را وادار به بازگشت به زندگی زناشویی‌شان کند. مرد که زمانی تئاترش در برادوی به اجرا در می‌آمد، حالا درگیر با احساس شکست و افسردگی، بعد از نجات از مرگ، اسارتی تازه را تجربه می‌کند.

جیم برای بیرون رفتن از بیمارستان باید مدام سلامت روان خود را به پزشکان اثبات کند. هر پاسخ او با دقت می‌شود، هر تردیدش نشانه‌ای علیه او تلقی می‌شود و هر حقیقتی که به زبان می‌آورد، ممکن است به دلیلی تازه برای ماندنش تبدیل شود. موقعیتی عجیب که خواندن این اثر را بدل به تجربه‌ای هیجان‌انگیز و پراسترس می‌کند.

یک نمایشنامه‌ی درام درباره‌ی آزادی و کنترل

آن، همسر سابق جیم، نقشی تعیین‌کننده در پیشبرد وضعیت اسارت گونه‌ای دارد که مرد تجربه می‌کند. او در نگاه پزشکان و پرستاران زنی فداکار و مهربان است؛ زنی که شب و روز کنار جیم مانده و برای نجات او تلاش کرده است. اما در ادامه‌ی داستان متوجه می‌شویم که این مراقبت، بی‌طرفانه و بی‌چشم داشت نیست. آن از اعتماد پزشکان استفاده می‌کند، رابطه‌ی جیم با شارلوت را تهدیدی برای بهبود او جلوه می‌دهد و می‌کوشد او را دوباره به زندگی مشترکی برگرداند که جیم از آن گریخته بود.

عنوان نمایشنامه‌ی مرغ قصاب نشر یکشنبه نیز از در این موقعیت است که معنا می‌یابد: مرغ قصاب پرنده‌ای کوچک اما شکارگر است که طعمه‌اش را از پا می‌اندازد و گرفتار نگه می‌دارد. آن نیز در ظاهر آرام و دلسوز به نظر می‌رسد، اما حضورش برای جیم شکل دیگری از اسارت است. این نمایشنامه‌ی مدرن از دل همین موقعیت، تصویری تلخ از مراقبتی می‌سازد که به کنترل و سلطه تبدیل شده است.

جدال بر سر آزادی در نمایشنامه‌ی برنده‌ی پولیتزر

روان‌پزشکان نمایشنامه‌ی مرغ قصاب قصد آسیب‌زدن به جیم را ندارند، اما ناتوانی آن‌ها در تشخیص واقعیت رابطه‌ی او با آن، باعث می‌شود بیمارستان به ابزاری برای محدودکردن او تبدیل شود. همین نکته، این اثر را از یک نمایشنامه‌ی درام معمولی فراتر می‌برد و آن را به اثری درباره‌ی قدرت نهادها، خطای قضاوت و آسیب‌پذیری انسان در برابر تصمیم‌های دیگران تبدیل می‌کند.

در نمایشنامه‌ی آمریکایی مرغ قصاب، واقعیت لزوما آن چیزی نیست که حقیقتا جریان دارد، بلکه آن روایتی است که توسط عموم به عنوان امر واقع پذیرفته می‌شود. آن با درک این موضوع، روایت خود از جیم و وضعیتش را برای دکترها ترسیم می‌کند و کارگردان مغموم قصه هم، اگر قصد بازیابی آزادی‌اش را دارد، می‌بایست با درک این موضوع، به شکلی به بازی همسر سابقش، تن دهد.

با خرید کتاب مرغ قصاب اثر جوزف کرام، با یکی از بهترین نمایشنامه‌های جهان مواجه می‌شوید که در طول مسیر روایتش با دیالوگ‌های هوشمندانه، شخصیت‌پردازی‌های دقیق و موقعیت پرالتهاب و درگیرکننده‌ی قهرمانش، شما را میخکوب نگه می‌دارد. قصه‌ای چندلایه و پیچیده که یک خودکشی ناموفق را به جدالی نفس‌گیر بر سر آزادی، اختیار و حقیقت تبدیل می‌کند. این اثر توسط محمدرضا طیبی به فارسی ترجمه شده و نشر یکشنبه آن را منتشر کرده است.

اقتباس سینمایی از کتاب مرغ قصاب

• در سال 1955 فیلمی اقتباسی از این نمایشنامه به کارگردانی و بازی خوزه فرر، ساخته شد.

نکوداشت‌های کتاب مرغ قصاب

• همان چیزی که از کتاب‌های برنده‌ی جایزه‌ی پولیتزر انتظار دارم: تنش، درام، ظرفیت فراوان برای تفسیر بازیگران و کارگردانان، و کشمکشی عاطفی که داستان را از ابتدا تا پایان پیش می‌برد. نمی‌خواهم چیز زیادی از داستان را لو بدهم، اما پیچ‌وخم‌هایی که نمایشنامه، با وجود سادگی قصه‌اش، طی می‌کند، امکان‌های زیادی برای تفسیر فراهم می‌آورد. نمایشنامه مرغ قصاب یک درام درگیرکننده است و شاید یکی از آثار محبوب من در میان برندگان پولیتزر باشد. خواندنش را توصیه می‌کنم. (کاربر گودریدز)
• یک تریلر عالی! داستانی که گرفتار شدن مردی در یک بیمارستان و سلطه‌ی کامل همسرش را بر او نشان می‌دهد. تصور این‌که انسان در چنین موقعیتی باشد و راهی برای بیرون آمدن بخواهد، واقعا لرزه به تن می‌اندازد. (کاربر گودریدز)

کتاب مرغ قصاب برای شما مناسب است اگر

• به نمایشنامه‌های آمریکایی و آثار نویسندگان برنده‌ی جایزه‌ی پولیتزر علاقه دارید.
• درام‌های روان‌شناختی سرشار از تنش و دیالوگ‌های درگیرکننده را دوست دارید.
• قصد مطالعه‌ی نمایشنامه‌ای را دارید که با شخصیت‌پردازی‌های پیچیده و چند لایه‌اش، شما را حسابی سرگرم خود کند.

در بخشی از کتاب مرغ قصاب می‌خوانیم

بعضی از بیماران لباس‌های خودشان را پوشیده‌اند. بقیه، پیژامه‌های بیمارستان را به تن دارند. هیچ‌کس کراوات ندارد؛ اما آن واضح‌تر، هیچ‌کس کمربند هم ندارد. برای بالا نگه داشتن شلوارهایشان- چه شلوار عادی و چه پیژامه‌ی بیمارستان- به هریک از آن‌ها تکه‌ای بانداژ سفید داده‌اند.

سَم تَگِر، یک پسر یهودی، حدوداً بیست و هفت ساله، روی تخت خود نشسته. پیژامه به تن دارد. گئورگ اوبرِین، پسرکی کوچک و لاغر، سیاه‌رو و حدوداً بیست‌ساله، با موهایی فر و لهجه‌ی اسپانیایی محسوس، نزدیکش ایستاده. دو تخت آن‌طرف‌تر، به‌سمت چپ، جان آنکوریتیس، یک یونانی سبزه‌رو قرار دارد. او درحال خواندن روزنامه است. جو مِیجِر یک کاکاسیاه قدرتمند، با چهره‌ای به‌شدت مطبوع و ظریف، در اوایل سی و چند سالگی، با دست روی کابینت فلزی کنار تختش ضرب گرفته.

تگر: [درحال نگاه‌کردن به یک نقاشی، به آرامی خطاب به اوبرین] کار توئه؟

اوبرین: [لهجه‌ی اسپانیایی غلظی دارد؛ تند صحبت می‌کند.] خوشت اومده؟ هیچ‌وقت قبلاً تو زندگیم نقاشی نکشیده بودم. می‌دونی کیه؟ همون پرستاره که لبخند می‌زنه. می‌دونی کدومو می‌گم؟ دکتر می‌گه من باید نقاشی بکشم؛ یه‌سری ایده دارم. من استعداد دارم. نقاشی‌کشیدن رو دوست دارم.

تگر: این اسمِ اوبرین رو از کجا آوردی؟

اوبرین: از پدرم؛ اون ایرلندی بود. قبل از این‌که من به دنیا بیام مادرم رو تَرک کرد.