کتاب شب کوری: هفت داستان کوتاه

هفت داستان، هفت موقعیت معمولی و ذهن‌هایی که هیچ چیز را معمولی نمی‌بینند! کتاب شب کوری اثر رسول حسین‌پور شما را به زندگی آدم‌هایی می‌برد که در پیله‌ای از جنس خاطرات، عشق، مرگ و تردید گرفتار شده‌اند. مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه اجتماعی و روانشناختی که می‌توانند تا مدت‌ها ذهنتان را به خود مشغول کند.

درباره‌ی کتاب شب کوری

رسول حسین‌پور در مجموعه داستان شب کوری، هفت داستان را در کنار هم گرد آورده که همگی در نگاه اول ساده به نظر می‌رسند اما در عمق خود مسئله‌ای ریشه‌دار را پنهان کرده‌اند. داستان‌هایی که در آن یک عکس، یک ساعت یا سفری معمولی می‌تواند معنای متفاوتی پیدا کند؛ معناهایی که به تدریج با فرو رفتن در دل داستان و دقیق شدن در جزئیات آشکار می‌شوند.

در هر داستان کوتاه، نویسنده روایتش را با اتفاقاتی آغاز می‌کند که ممکن است برای هر فردی رخ دهد اما ذهن شخصیت‌های داستان روال طبیعی ماجرا را تغییر می‌دهند. در داستان «زمانه» که اولین روایت کتاب شب کوری است، یک ساعت مچی معمولی رابطه‌ی زناشویی را تحت تأثیر قرار می‌دهد و پای خاطرات و بدگمانی‌هایی را به میان می‌کشد که از دل تجربه‌های گذشته برمی‌آیند.

داستان‌های روانشناختی از بستر یک جامعه

در داستان‌های کوتاه ایرانی «خاک» و «انتخاب» قهرمان‌های داستان با مرگ و تجربه‌ی سوگ و فقدان مواجه می‌شوند و به این شکل در موقعیت‌هایی قرار می‌گیرند که چاره‌ای به جز رویارویی با گذشته و خود واقعی‌شان ندارند. داستان «دایره» نیز روایتگر گوشه‌ای از زندگی مردی‌ست که پس از جدایی از همسرش، در چرخه‌ای از دلتنگی و سوءظن گرفتار می‌شود.

رسول حسین‌پور در مجموعه داستان شب کوری، تنها به روایت این داستان‌های روانشناختی اکتفا نمی‌کند، او داستان «ملاقات» را پیش رویتان قرار می‌دهد؛ داستانی که در آن، جامعه و آدم‌هایش به بهانه‌ای برای تأمل در باب تنهایی، زندگی شهری و روابط انسانی بدل می‌شود. در ادامه نیز داستان «محضر» را می‌آورد تا در خلال شرح ماجرای بازسازی یک ساختمان، تصویری از مناسبات اجتماعی، قضاوت‌های دیگران و نادیده گرفته شدن قشر کارگر را ترسیم کند.

پس اگر دلتان می‌خواهد با داستان‌های کوتاه اجتماعی و روانشناسانه وارد جهانی شوید که در آن موقعیت‌های معمولی به چالشی بزرگ بدل می‌شوند، با خرید کتاب شب کوری می‌توانید به این جهان‌های داستانی قدم بگذارید و مواجهه‌ی آدم‌ها با چنین موقعیت‌هایی را از نظر بگذرانید.

کتاب شب کوری برای شما مناسب است اگر

• از خواندن داستان‌های روانشناختی جذابی که به ذهن افراد رسوخ می‌کند و موقعیت‌ها را از زاویه‌ی تازه‌ای نشان می‌دهند، لذت می‌برید.
• در پی داستان‌های کوتاه ایرانی خواندنی می‌گردید که گوشه‌ای از نگاه مدرن نویسندگان معاصر به داستان‌نویسی را نشان دهد.
• مطالعه‌ی داستان‌های کوتاه اجتماعی گیرایی که در بستری از اتفاقات روزمره‌ی جامعه روایت می‌شوند، برایتان جذاب است.

در بخشی از کتاب شب کوری: هفت داستان کوتاه می‌خوانیم

مصداق، چهل‌ و چهارها را ‌کنار کشید و پوشه‌ی پلاستیکیِ ضخیمی را از پشت آن‌ها برداشت. بر روی موکت زمخت اتاق نشست. درِ پوشه را باز و آن را وارونه کرد. اشیاء ریز و درشتِ مختلفی بیرون ریخت: پاکت خالی سیگاری ترکی (سوغات همسرش از استانبول)؛ آدمکِ چوبیِ ظریفی که چهار زانو نشسته و متفکّرانه دست بر چانه گذاشته (که آن هم هدیه‌ی زنش بود، چرا که در بسیاری اوقات مردش را در حال تفکّر می‌دید و به این صفتش همیشه افتخار می‌کرد)؛ دو کاغذ شعر از همسرش (تنها شعرهایش)؛ تعدادی عکس پرسنلی و سه ‌در چهار از او؛ کپی شناسنامه‌اش قبل از آن که صفحه‌ی سوّمش سیاه شود؛ عکسی بیست ‌در سی از زنش که او و همسرش هر دو آن را بسیار دوست می‌داشتند؛ و مقداری اوراق دیگر که بقایای زندگی زناشوییشان بود. مصداق، عکس‌های او را در یک ردیف و روبه‌روی خود بر زمین چید. تلاش کرد موشکافانه همه‌ی آن‌ها را بررسی کند، سیمایی را که در تک‌ تک آن‌ها نقش بسته بود به‌دقّت ببیند، و بعد، به این سؤالِ خود که آیا می‌تواند در این عکس‌ها چهره‌ای شرور و فریبنده را بیابد یا نه، جواب دهد.

در آخر، عکسِ بیست ‌در سیِ زنش را به‌دست گرفت، آن را از لبه به شکم چسباند و سرش را پایین آورد. با نگاهی عمود بر عکس، چنان خاموش و با دهانی باز نگاهش می‌کرد که خود شبیه به عکسی بود که خیره و بی‌حرکت، به عکسی دیگر نگاه می‌کند. ولی بعد از مدّتی، نشانه‌هایی از حرکت و حیات، در قیافه و هیکل مصداق آشکار شد: ترکیبی از چک ‌چکِ اشک، بزاق، و خونی که گاه ‌و بی‌گاه با هر تکان کوچک، از سینه‌اش می‌رویید، بر عکسِ سفید و سیاهِ زنش شروع به چکیدن کرد. همراه با گریه‌ای خاموش، ضربان قلبش شدّت می‌گرفت، قلبش بیشتر و سنگین‌تر می‌تپید، و خون بیشتری قطره‌ قطره از سینه‌ می‌ریخت. مصداق، هر چه که بیشتر به عکس نگاه می‌کرد، غمگین‌تر، آشفته‌تر و خشمگین‌تر می‌شد، چرا که هیچ اثری جز شرافت و معصومیّت، در چهره‌ی همسرش نمی‌دید. دقایقی بعد، در حالی ‌که چشم‌هایش به قرنیزِ دیوارِ روبه‌رو میخکوب بود، عکس را به‌کندی پاره می‌کرد.