کتاب هفت سال فاصله

کتاب هفت سال فاصله، رمانی عاشقانه و دلنشین از اشلی پوستون است که عشق، سوگ و گذر زمان را با زبانی فانتزی به تصویر کشیده است. کلمانتاین، زنی است که در حوزه‌ی بلاگری کتاب و برنامه‌ریزی برای نویسندگان فعالیت می‌کند و با خاله‌اش آنالیا در یک آپارتمان زندگی می‌کند. مرگ آنالیا ضربه‌ی روحی‌ای به او وارد کرده و متوجه می‌شود در خانه‌ای زندگی می‌کند که واقعاً جادویی عجیب در آن حضور دارد.

درباره‌ی کتاب هفت سال فاصله

«شغلی پیدا کن که برات رضایت‌بخش باشه، عاشق شو و ماه رو دنبال کن.» این حرف آنالیا همیشه در ذهن کلمانتاین می‌پیچید و او به این فکر می‌کرد که پس از رفتن خاله‌اش قلبی برای دنبال‌کردن چیزهای غیرممکن برایش باقی نمانده است. کتاب هفت سال فاصله (The Seven Year Slip) رمانی عاشقانه با حال و هوای رئالیسم جادویی است که خواننده‌اش را به یک برش پای لیمویی، سفری هیجان‌انگیز و رمانتیک در زمان و لحظات تأثیربرانگیز مهمان می‌کند.

اشلی پوستون (Ashley Poston) رمان هفت سال فاصله را در میان سوگ از دست دادن پدربزرگش نوشته است. داستان با حال و هوایی تابستانی و سرشار از لحظه‌های صمیمی آغاز می‌شود و کم‌کم خواننده را در لذت دردناک گذر زمان و خاطرات شیرین گذشته ذوب می‌کند. این خانه، نه به خاطر تلالوی طلایی خورشید صبحگاهی در آشپزخانه‌اش یا پنجره‌های بلند و مات حمامش، بلکه به این دلیل جادویی بود که زمان را در خودش خم می‌کرد!

یک رابطه‌ی عاشقانه با هفت سال فاصله!

داستان کتاب هفت سال فاصله اشلی پوستون، از تنهایی کلمانتاین شروع می‌شود. از اینکه او با وجود سی سال سن، هنوز واقعاً به رابطه‌ای که بتواند آن را عشق بنامد برخورد نکرده است. انگار که کارش در انتشارات اشتراوس و اَدر را مانند سپری در دست گرفته تا همه را از خودش دور کند. اما یک روز در خانه‌ی جادویی خاله‌اش، سر و کله‌ی مردی به نام ایوان پیدا می‌شود. ایوان، خودش را دوستی معرفی کرده که می‌خواهد تعطیلات تابستانی را در آن خانه بگذراند.

پس از مدتی کلمانتاین خودش را در رابطه‌ای می‌بیند که در عین آشنا بودنش، مثل هیچ رابطه‌ی دیگری نیست. چون دارد در گذشته اتفاق می‌افتد! کتاب هفت سال فاصله نشر 360 درجه، با خلق کردن لحظه‌های بامزه در دنیایی فانتزی، شما را به دنیایی می‌برد که در آن گذر زمان هم درد است و هم درمان. شما با خرید کتاب هفت سال فاصله با ترجمه‌ی محمدجواد تاجیک، به این دنیای دنج و آشنا دعوت شده‌اید.

جوایز و افتخارات کتاب هفت سال فاصله

• نامزد بهترین کتاب عاشقانه‌ی گودریدز در سال 2023
• کتاب پرفروش نیویورک تایمز
• کتاب برگزیده‌ی کتابخانه‌ی عمومی نیویورک سال 2023
• کتاب منتخب آمازون

نکوداشت‌های کتاب هفت سال فاصله

• من عاشق این کتاب شدم! اشلی پوستون استعدادی فوق‌العاده است. دنیاهایی که می‌سازد، بسیار گرم، خاص و زیبا هستند. کتاب هفت سال فاصله داستان عاشقانه‌ای درخشان از یکی از بهترین نویسندگان این ژانر است. من خندیدم، گریه کردم و دلم نمی‌خواست تمام شود. خودم را بزرگترین طرفدار اشلی پوستون می‌دانم! (کارلی فورچون، نویسنده پرفروش نیویورک تایمز)
• اشلی پوستون دوباره دنیایی خلق کرده که نامتعارف، عاشقانه و خواستنی است. اگر فیلم خانه‌ای روی برکه (The Lake House) را دوست دارید اما صحنه‌های عاشقانه‌ی قوی هم می‌خواهید، هفت سال فاصله کتاب شماست. (اما استراوب، نویسنده پرفروش نیویورک تایمز)
• رمان هفت سال فاصله داستان عاشقانه‌ای جادویی، گرم، خنده‌دار و درعین حال به‌شدت امیدبخش و متأثرکننده است. تصویری زیبا از سوگ و ادای احترامی به رشد کردن، تحول یافتن و شکوفا شدن. (سانگو ماندانا، نویسنده‌ی کتاب انجمن فوق سری ساحران)
• این کتاب پرفروش نیویورک تایمز وادارتان می‌کند که دستمال کاغذی کنار دستتان بگذارید و هوس یک برش پای لیمویی کنید. (بوک ترایب)

کتاب هفت سال فاصله برای شما مناسب است اگر

• رمان‌هایی با حال و هوای تابستانی، فانتزی و روابط عاشقانه‌ی آرامش‌بخش اما تأثیربرانگیز برایتان جالب است.
• با سوگ از دست دادن عزیزانتان دست و پنجه نرم می‌کنید و به دنبال داستانی شفابخش و زیبا می‌گردید.
• داستان‌هایی با حال و هوای رئالیسم جادویی و سفر در زمان توجهتان را جلب می‌کند.

در بخشی از کتاب هفت سال فاصله می‌خوانیم

بهش خیره شدم، با گونه‌هایی که از خجالت سرخ شده بودن. سریع خودم رو عقب کشیدم و گفتم: «اونا... این‌جوری نمی‌شن!» از خجالت سرم‌رو پایین انداختم. «تو داری اشتباه می‌بینی.»

چاقوش رو برداشت و شروع کرد به قاچ کردن یه فلفل دلمه‌ای. گفت: «هرچی تو بگی، لیمو!»

چشم‌هام رو تنگ کردم و با اخم گفتم: «اسمم کلیمونتینه.»

کشدار گفت: «کِلِمااااااانتاین.»

گفتم: «یه‌دفعه ازت بدم اومد.»

چاقوش رو با تعجب روی میز گذاشت، دست‌هاش رو کوبید به سینه‌اش و با حالت اغراق‌آمیزی گفت: «لیمو، این‌قدر زود؟ حداقل صبر کن غذام‌رو بچشی!»

پرسیدم: «یعنی امشب یه شام حسابی دارم؟»

قیافش رفت تو هم و یه نفس بلند کشید. گفت: «ای وای! متأسفم. ظرف‌های شیک‌ام رو نیاوردم. فقط چاقوهام‌رو آوردم.» چاقوی سرآشپزش رو نشونم داد و گفت: «این یکی اسمش برتا هست.»

ابرویی بالا انداختم و گفتم: «برای چاقوهات اسم می‌ذاری؟»

با افتخار گفت: «روی همه‌شون.» بعد به بقیه چاقوهایی که روی پیشخون پهن کرده بود اشاره کرد و گفت: «راچستر، جِین، سوفی، اَدل...»

گفتم: «اینا که همشون شخصیت‌های جِین ایر هستن.»

طوری جواب داد که انگار همه‌چی‌رو توضیح داده: «اینا برای پدربزرگم هستن.»

نگاهی به چاقویی که دستش بود انداختم. حالا که اینو گفت، دسته‌ش یه کم کهنه به نظر می‌رسید و تیغه نقره‌ای یه‌ذره مات شده بود، ولی معلوم بود که خوب ازشون مراقبت شده. پرسیدم: «پدربزرگت سرآشپز بود؟»

با صدایی آروم که حس کردم براش حرف زدن درباره‌اش سخت بود، جواب داد: «نه. ولی دوست داشت باشه.»

حس کردم یه موضوع سنگین پشت این حرفشه. آیا پدربزرگش هنوز زنده‌ست؟ یا اون چاقوها رو مثل من که این آپارتمان‌رو به ارث برده بودم، ازش به ارث برده؟