معرفی و دانلود کتاب عشق در روزهای قتل عام خوجالی: زیبای آذربایجان

معرفی کتاب عشق در روزهای قتل عام خوجالی: زیبای آذربایجان

کتاب عشق در روزهای قتل عام خوجالی نوشته‌ی فرهاد آتیک داستانی تاریخی و عاشقانه است که ما را به جنگ قره‌باغ می‌برد؛ جایی که پس از فروپاشی شوروی درگیر جنگ شده و هزاران نفر به بدترین شکل ممکن قتل‌عام می‌شوند. شخصیت اصلی داستان عشق در روزهای قتل عام خوجالی یک افسر جوان روس به نام الکس است که برای سرکشی به قره‌باغ - که دشمن روسیه است - می‌رود، اما به دختری به‌نام آی‌گل دل می‌بازد و شیفته‌ی او می‌شود. این داستان روایت‌گر تاریخ خونین آذربایجان و جنایت‌های هولناک ارمنستان و روس‌ها علیه مردم این ناحیه است.

درباره‌ی کتاب عشق در روزهای قتل عام خوجالی

او دیوانه شده است. نمی‌تواند به چشم‌های آی‌گل که دیگر بسته نخواهند شد و تا ابد به نقطه‌ای نامعلوم خیره شده‌اند، بنگرد. او نمی‌خواهد موهای سیاه‌تر از شب یلدای این دختر را که حالا با خاک و خون آمیخته است، ببیند و همچنان خود را انسان بنامد! الکس نمی‌خواهد با مردانی که پیش چشم او که جوانی عاشق‌پیشه است، آی‌گل را کشتند و خندیدند، هم‌نوع باشد؛ اما چاره چیست؟ او باید ادامه دهد و به ما بگوید چه بر سر مردم ترکِ قره‌باغ آمد و این جنگ چه جنایاتی را رقم زد. کتاب عشق در روزهای قتل عام خوجالی (Hocalı Katliamı Günlerinde Aşk: Azerbaycan Maralı) نوشته‌ی فرهاد آتیک (Ferhat Atik) ما را به دهه‌ی پایانی قرن بیستم می‌برد؛ شوم‌ترین دوران تاریخ برای مردم بالکان و قفقاز؛ زمانی که اتحاد جماهیر شوروی فروپاشیده، کشور تجزیه شده و کشمکش‌های خاموش میان ارمنی‌ها و ترک‌ها، حالا سر باز کرده است.

عشق در قتل عام خوجالی جایی ندارد

خروشچف همه‌چیز را نابود کرد. یلتسین و سرمایه‌داری بر تخت حکومت روسیه تکیه زدند و جنگ قره‌باغ آغاز شد. الکس سال‌هایی پیش پدر خود را در مأموریتی که به سیبری رفته بود، از دست داده است. مدتی بعد و زمانی که هنوز به جوانی نرسیده بود، مادر را نیز از دست داد. او به دانشکده‌ی افسری می‌رود. می‌خواهد افسر ارتش شوروی شود اما خبر ندارد قرار است به جنگی رود و عاشق شود و معشوقه‌اش را در خون و در آغوش مرگ ببیند. کتاب عشق در قتل عام خوجالی جایی ندارد فرهاد آتیک خوانندگان خود را به نبردی می‌برد که به‌هیچ‌وجه برابر و عادلانه نیست؛ نبردی میان مردم دست‌خالی آذربایجان و ارتش از بن تا دندان مسلح ارمنستان و روسیه.

رمان عشق در روزهای قتل‌عام خوجالی نشر رایبد صرفاً ماجرایی عاشقانه میان راوی داستان و دختری به نام آی‌گل نیست؛ بلکه نمایان‌گر سیاست‌های ژئوپولوتیک روسیه پس از فروپاشی شوروی و مشارکت غیررسمی‌اش در قتل‌عام مردم قره‌باغ است که توسط ارتش ارمنستان رخ داد. یکی از شخصیت‌هایی که فرهاد آتیک ما را با او آشنا می‌کند فرمانده زاویگولویف است. او کسی است که به راوی کتاب عشق در روزهای قتل‌عام خوجالی مأموریت داد تا با لباس شخصی و به شکل شهروند عادی به قفقاز برود و وضعیت کشمکش‌ها و دشمنی‌ها میان ترک‌ها و ارمنی‌ها را بررسی کند. راوی قرار است در منطقه‌ی خوجالی ساکن شود؛ جایی که بستر جنگی خونین و هولناک است و سرنوشت در این شهر، آی‌گل با چشم‌های آهویی را بر سر راه او قرار می‌دهد.

خرید کتاب عشق در روزهای قتل عام خوجالی با ترجمه‌ی عارف جمشیدی می‌تواند زمان را برای شما به آخرین سال‌های قرن بیستم ببرد و در صف اول جنگی خونین قرار دهد تا با یکی از تلخ‌ترین سال‌های تاریخ بالکان و قفقاز که مهجور و کمتر شناخته شده است، آشنا شوید.

کتاب عشق در روزهای قتل عام خوجالی برای شما مناسب است اگر

• به تاریخ و داستان‌هایی که بخشی از تاریخ آذربایجان و و ارمنستان را برای ما نمایان می‌کنند، علاقه دارید.
• می‌خواهید قصه‌هایی را بخوانید که شما را با فجایع و بخش‌هایی از جنایت بشر آشنا می‌کنند.
• به ادبیات آذری و ترکی علاقه‌مندید و می‌خواهید با وضعیت دو مورد از سرزمین‌هایی که از اتحاد جماهیر شوروی آزاد و سپس ویران شدند، آشنا شوید.

در بخشی از کتاب عشق در روزهای قتل عام خوجالی: زیبای آذربایجان می‌خوانیم

انسان چه موجود عجیبی است! برای نمونه، اگر یکی از آن سربازهای ارمنی در خانواده‌ای ترک به ‌دنیا آمده بود... آن‌وقت باز هم می‌توانست به همان اندازه از ترک‌ها متنفر باشد؟ اینکه در اقلیم و جغرافیایی واحد کاملاً تصادفی بخشی از یک ملت باشی و تا این ‌حد از ملتی دیگر بیزار، اتفاق ساده‌ای نیست... اما زمانی که مسئله و درد آدمیزاد نفرت و عداوت باشد، دیگر برای هیچ‌چیز حدومرزی قائل نیست و هر کاری از او ساخته است.

سربازی که پشت‌سرمان می‌آمد، یک‌ریز ما را تهدید می‌کرد:

«تا برسیم عسگران، کلۀ همه‌تون رو می‌بُرم! خواهر مادر واسه‌تون نمی‌ذارم! دل‌وروده‌تون رو درمی‌آرم و می‌ریزم جلوی سگ‌ها!»

با چنان ایمانی حرف می‌زد که دهانم باز مانده بود. آنجا، حد فاصل رود کارکار تا عسگران، ناسزا‌هایی شنیدم که در طول زندگی‌ام نشنیده بودم. نمی‌دانستم که انسان می‌تواند تا آن اندازه لعن و ناسزا بگوید.

این تازه شروعش بود... تا به عسگران رسیدیم، جمعیتی را دیدیم که در دو طرف جاده گرد آمده بودند. مرد و زن، کوچک و بزرگ، جمع شده بودند و به ما سنگ می‌زدند، آب دهان پرت می‌کردند و فحش می‌دادند. می‌خواستم جلوی آی‌گل بایستم و از او در برابر سنگ‌سار جماعت محافظت کنم، اما لولۀ تفنگی به پشتم چسبیده بود و هرازگاهی ضربۀ قنداقش را با تمام وجود روی شانه‌هایم حس می‌کردم.

یکی از زن‌ها سنگی پرت کرد که به پیشانی آی‌گل خورد. درست از خط رشد مو، باریکه‌ای از خون روی صورت سفیدش جاری شد و قلبم را تکه‌تکه کرد. از ذهنم گذشت که «کاش آن‌ سنگ به‌ سر من می‌خورد»... آی‌گل توجهی نکرد. از وقتی از جنازۀ مادرش جدایش کردند، دیگر حرفی نزد... خیره به روبه‌رویش نگاه می‌کرد.

سرانجام، ما را در ساختمانی زندانی کردند. زن‌ها در سویی و مردها در سوی دیگر...