بله
کتاب مینیاتورها شامل چند داستان کوتاه از نویسنده‌ی مشهور روسی، میخائیل بولگاکف است. او با ادبیات طنز و نیش‌دارش، به نقد یک‌به‌یک ابعاد زندگی روزمره و اجتماعی حکومت و مردم شوروی می‌پردازد و خواننده‌اش را دعوت به بازاندیشی و تفکر انتقادی از ماهیت حکومت و ساختار فرهنگی اجتماعی جامعه‌اش می‌کند. داستان‌های این مجموعه هرکدام سعی دارند گوشه‌ای از دیوانه‌خانه‌ی هذیان‌گونه‌ای که مملکت نویسنده را شکل می‌داد، تصویر کنند و لبخندی تلخ، بر چهره شما بنشانند.
درباره‌ی کتاب مینیاتورها
تمامی آثار میخائیل بولگاکف (Mikhail Bulgakov)، نویسنده‌ی کتاب مینیاتورها، سرشار از استعاره‌های ریز و درشت به وضعیت سیاسی و اجتماعی حکومت شوروی است. وی استاد درهم‌آمیزی واقعیت و اوهام ذهنی، تخیل با حقیقت و تصویرسازی موقعیت‌های گروتسک و طنزی سورئال است که از دل این ترکیب به‌ظاهر نامأنوس، قدرتمندترین نقد‌ها را به سمت حاکمیت و جامعه، شلیک می‌کند.
میخائیل بولگاکف به‌طور مکرر در آثار مختلفش از جمله کتاب مینیاتورها انتشارات چام، با خلق موقعیت‌هایی کمدی و در عین حال عمیقا تراژیک، جامعه‌ای را تصویر می‌کند که در میان تناقضات و شر و بلاهت حکومت ناتوان شده و سر به‌سوی اوهام ذهنی می‌گذارد. عده‌ای از تیمارستان سر در می‌آورند و عده‌ای دیگر اگر خوشبخت می‌بودند و شانس یاریشان می‌کرد، می‌توانستند به ادامه‌ی همان زیست بیمارگونه‌ی پیشین، استمرار بورزند.
اوهام شیرین مردمی بیمار در کتاب مینیاتورها
این نویسنده‌ی روس در آثار متعددی از تجربه زیسته‌اش برای خلق بسیاری از قصه‌ها و موقعیت‌های مختلف بهره برده و از آن‌ها به عنوان منبع الهام استفاده کرده است. زیست پربار او در سال‌های زندگی‌اش، ماده اولیه‌ای ارزشمند در اختیارش گذاشته که این امر در قصه‌های این مجموعه هم دیده می‌شود و این اثر را بدل به یکی از بهترین کتاب‌های میخائیل بولگاکف کرده است.
شخصیت‌های داستان مینیاتورها راویان از‌هم‌پاشیده‌ی قصه‌هایشان‌اند؛ مجنون‌هایی درهم‌شکسته و نالان که وهم‌های ذهنی و ترس‌های وجودی، ناامیدی مطلقی بر آن‌ها حاکم کرده که گویی فراری از آن نیست. نقطه امیدی وجود ندارد و تمامی این افراد محکوم به مرگ و فراموشی‌اند. مثل مدیری که در قصه‌ی او چطور دیوانه شد، پیگیری‌اش برای گرمایش مدرسه، در نهایت کارش را به تیمارستان می‌کشاند یا چینی آواره و بدبختی که بدل به قهرمان جنگی خانمان‌سوز می‌شود و خود، قربانی بعدی همان جنگ می‌گردد.
زبان تیز میخائیل بولگاکوف و طنز سیاه انتقادی‌اش، در تک‌به‌تک قصه‌های کتاب مینیاتورها میخائیل بولگاکف به چشم می‌خورد و خواننده را در وضعیتی پاندول‌وار میان خنده و اضطراب، حرکت می‌دهد. شخصیت‌های کتاب یا اسیر زمانه‌اند یا در ستیز با آن، ولی کم‌وبیش همگی سرنوشتی یکسان می‌یابند و در مقابل بلاهت و شر سیستم حاکم و جامعه‌ی عقب مانده، شکست را در آغوش می‌گیرند و عده‌ای پناهی خرد در گوشه‌ی شکسته‌ی ذهن از هم پاشیده‌شان می‌یابند.
با خرید کتاب مینیاتورها، مجموعه‌ی متنوعی از داستان‌های جذابی را مطالعه خواهید کرد که نویسنده با هنرمندی، با آمیختن امور روزمره‌ی عادی و پیش‌پا‌افتاده با رخدادهای فانتزی و طنز، توانسته تصویری یکدست از جامعه‌ای شدیدا غیریکدست بسازد و شما را حسابی به خود مشغول کند. این کتاب توسط مریم انصاری سعید به فارسی ترجمه شده است.
کتاب مینیاتورها برای شما مناسب است اگر
- به آثار میخائیل بولگاکف علاقه‌مندید.
- داستان‌های طنز اجتماعی را دوست دارید.
- به دنبال مجموعه داستان کوتاهی جذاب و خواندنی می‌گردید.
در بخشی از کتاب مینیاتورها می‌خوانیم
یکی‌دو روز مانده به جشن، پنجره‌ی بیشتر مغازه‌ها پر از نور قرمز می‌شد. در آن جا چند ردیف چراغ کوچک و حلقه‌ی گل آویزان می‌کردند، نوار می‌کشیدند و تصویر رهبران انقلاب را می‌گذاشتند.
حوالی غروب وقتی کارگران و کارمندان دولتی مسکو در حال دویدن به‌سمت خانه‌هایشان بودند، این طاقچه‌های سرخ‌رنگ و گرم در بین نور سفید مغازه‌ها می‌درخشیدند و به یاد همه می‌انداختند که سالگرد انقلاب نزدیک است.
کارگران تمام روز تا آخر شب رو‌به‌روی ساختمان شورای مسکو در میدان مشغول کار بودند و آتش در کوره‌های سیار فلزی می‌سوخت. کارگرها دروازه‌ی ورودی و دیوارهای سفید جدید ساختند و محوطه را گل‌آرایی کردند.
روزهای نزدیک به جشن کار‌و‌کاسبی حدود ساعت پنج عصر تعطیل می‌شد. روی در مغازه‌ها تابلوهایی با نوشته‌ی «تعطیل» آویزان می‌کردند. در بالکن‌ها پرچم آویزان می‌شد و مجسمه‌ی نیم‌تنه و پرتره رهبران را می‌گذاشتند. به دیوارها تاج گل می‌زدند و عصرها روی ساختمان شورای مسکو یک مثلث خیره‌کننده روشن می‌شد که زیر آن عدد VI بود.
بچه‌ها قبل از همه هفتم نوامبر را جشن می‌گرفتند.
وانت‌ها که پر از بچه شده بودند، مثل سبد قارچ در خیابان‌ها سر‌و‌صدا می‌کردند. بچه‌ها با سرهای سفید و سرخشان از پشت ماشین بیرون را نگاه می‌کردند و پرچم‌های کوچکشان را در هوا تکان می‌دادند.
