بله
شهرام آهنجان در کتاب راهنمای جامع 1: آسیب‌های ورزشی اندام فوقانی، طیف متنوع آسیب‌های جسمی ورزشکاران را در نواحی فوقانی بدنشان بررسی کرده و روش‌هایی را برای بازتوانی و جلوگیری از آسیب‌های مجدد به مخاطبان خود ارائه داده است. مطالعه‌ی این کتاب مصور برای پزشکان ورزشی، درمانگران و امدادرسان‌هایی که به ورزشکاران یاری می‌رسانند، سودمند و اثربخش خواهد بود. پرداختن به جزئیات و سازمان‌دهی دقیق مطالب دو ویژگی ممتاز این کتاب ارزشمند محسوب می‌شوند.
درباره‌ی کتاب راهنمای جامع 1: آسیب‌های ورزشی اندام فوقانی
همان‌طور که می‌دانید، ورزشکاران به سبب تمرینات سنگین و سختی که هنگام آماده شدن برای مسابقات یا برای پرورش اندام خود انجام می‌دهند، بیش از سایر افراد در معرض انواع آسیب‌های جسمانی قرار دارند. آسیب‌هایی که اگر به‌درستی تشخیص داده نشوند و مداوای آن‌ها به‌سرعت صورت نگیرد، می‌توانند اثرات جبران‌ناپذیری بر جسم فرد و زندگی حرفه‌ای وی داشته باشند و حتی منجر به مرگ او شوند. به همین خاطر، تاکنون کتاب‌های بسیاری با هدف شناسایی و درمان آسیب‌های جسمانی ورزشکاران نوشته شده‌اند که متخصصان و مؤلفان ایرانی و خارجی نگارش آن‌ها را به عهده داشته‌اند. از آن‌جایی که آسیب‌های مربوط به ورزشکاران، ممکن است در نقاط مختلف بدن ایشان رخ بدهد، بخش عمده‌ای از کتاب‌های این حوزه صرفاً بر آسیب‌های قسمت خاصی از بدن متمرکز شده‌اند. در این میان، می‌توان از کتاب راهنمای جامع 1: آسیب‌های ورزشی اندام فوقانی نام برد که به کوشش شهرام آهنجان نگاشته شده و به عنوان یکی از آثار مجموعه‌ی آسیب‌شناسی و حرکات اصلاحی، به درمانگران پزشکی ورزشی یاری می‌رساند تا در تشخیص و مداوای بیماران خود عملکرد بهتری داشته باشند.
امروزه با پیشرفت فناوری و تکنولوژی شاهد تغییرات گسترده‌ی سایر علوم و رشد روزافزون آن‌ها هستیم. پزشکی ورزشی و تربیت بدنی نیز از تأثیرگذاری‌های فناوری برکنار نمانده‌اند. این دو حوزه در سال‌های اخیر توانسته‌اند دامنه‌ی پژوهش‌ها، دستاوردها و نتایج درخشان خود را در جهت بهبود اوضاع روحی و جسمانی ورزشکاران، وسعت ببخشند. رشد و توسعه‌ی حرکت‌درمانی، تمرینات درمانی در آب، حرکات اصلاحی و... گواه این مدعاست. نویسنده‌ی کتاب حاضر نیز در تلاش بوده تا با بهره‌گیری از آخرین یافته‌های علمی، اطلاعاتی جامع و کاربردی را در اختیار مخاطبان خود قرار دهد، نه اینکه تنها به روش‌های قدیم و مرسوم طب ورزشی پایبند بماند. کتاب راهنمای جامع 1: آسیب‌های ورزشی اندام فوقانی، به‌طور کلی پنج فصل را دربرمی‌گیرد که در ادامه شرح مختصری از موضوعات هر کدام از آن‌ها ارائه می‌شود.
فصل نخست به آسیب‌های احتمالی سر و صورت ورزشکاران اختصاص پیدا کرده. آسیب‌های حاد سر در اثر برخورد شدید، آسیب‌های مزمن این ناحیه، آسیب‌هایی که ممکن است درون جمجمه‌ی فرد را هدف قرار بدهند، آسیب‌های مغزی ورزشکاران و علل آن‌ها، ضربه‌های مغزی و تشخیص آن‌ها، آسیب‌های نواحی گونه و فک، شکستگی فک و بینی ورزشکاران، مشکلاتی که ممکن است گوش، دندان یا چشم ورزشکار را درگیر کنند، ورزش‌هایی که آسیب‌های خاصی را به دنبال دارند، چگونگی مدیریت کمک‌های اولیه در هنگام بروز آسیب‌های چشمی و... برخی از مباحث اصلی این فصل به شمار می‌روند.
شهرام آهنجان در فصل دوم کتاب راهنمای جامع 1: آسیب‌های ورزشی اندام فوقانی، به آسیب‌های ناحیه‌ی قفسه‌ی سینه و شکم پرداخته. در این فصل هر کدام از آسیب‌های قفسه‌ی دنده‌ای، ریوی، قلبی و شکمی به‌طور مفصل بررسی خواهند شد. همین‌طور، آسیب‌های توراسیک، عضله‌ی پشتی ورزشکار، عمل تامپونی نواحی اطراف قلب، کوفتگی در عضلات قلب و مواردی این‌چنینی نیز مورد موشکافی و تحلیل قرار خواهند گرفت.
فصل سوم بر ناحیه‌ی شانه و آسیب‌های مربوط به آن متمرکز شده. در این فصل، موضوعاتی از جمله: آناتومی و ساختار شانه‌ی فرد، آمادگی معمول بدن در مقابل بروز آسیب‌ها، تمرینات انعطاف‌پذیری و قدرتی، آسیب‌های شدید ناحیه‌ی شانه، آسیب‌هایی که مفصل شانه را درگیر می‌کنند، شکستگی‌ها و دررفتگی‌های بخش‌های قدامی و خلفی شانه، آسیب به عروق بازو، آسیب‌های مزمن نواحی مختلف شانه، معایناتی که لازم است پزشکان در هنگام رخ دادن آسیب انجام بدهند، آسیب‌های خاص ورزش‌های شنا و تنیس، همین‌طور آسیب‌های مزمنی که در ورزش‌های دیگر شایع است، بازتوانی صدمات شانه و پیشگیری از آسیب‌ها، مطرح و تشریح خواهند شد.
آسیب‌های مرتبط با آرنج و ساعد موضوع اصلی فصل چهارم هستند. در این بخش مطالبی در زمینه‌ی آسیب‌های رایج و حاد آرنج، آسیب‌های مربوط به مفصل آرنج، دررفتگی مفصل، تاندون و پارگی آن، آسیب‌های عصبی حاد در ناحیه‌ی آرنج، آسیب‌هایی که معمولاً به آرنج دروازه‌بان‌ها، پرتابگران نیزه، بوکسورها یا تنیس‌بازان وارد می‌شود، التهاب استخوان آرنج، بازتوانی آسیب‌های قسمت آرنج و روش‌های پیشگیری از آسیب مجدد، بیان شده و به‌طور دقیق تحلیل خواهند شد. به‌گونه‌ای که پزشکان و درمانگران حوزه‌ی ورزش پس از مطالعه‌ی این فصل، ابهامی در مورد آسیب‌های نواحی آرنج و ساعد نخواهند داشت.
فصل پنجم کتاب راهنمای جامع 1: آسیب‌های ورزشی اندام فوقانی، به معرفی و بررسی آسیب‌هایی می‌پردازد که بر قسمت‌های پشت و گردن ورزشکاران وارد می‌شود. آزمایشات مربوط به آسیب‌های گردن و پشت، صدمه‌ی مهره‌های گردن، بررسی گردن ورزشکار پیش از حضور وی در مسابقه، آسیب‌های مهره‌های کمر، شکستگی‌های ناحیه‌ی کمر، دردهای کمر و نحوه‌ی درمان خانگی آن‌ها، روش‌های جلوگیری از کمردرد، کشیدگی عضلات و پاره شدن تاندون‌ها در قسمت کمر، آسیب‌دیدگی دیسک در ورزشکاران و آسیب‌هایی که متوجه نخاع فرد هستند، مطالب اصلی و محوری این فصل را تشکیل می‌دهند.
شهرام آهنجان در تلاش بوده تا تمامی آسیب‌های بخش‌های فوقانی بدن را به‌طور جزئی شرح بدهد و هر کجا که لازم بوده از تصاویر مناسب نیز برای انتقال مفهوم و مطالب مورد نظر خود بهره ببرد. چنان‌چه به‌عنوان پزشک یا درمانگر، در عرصه‌ی ورزش‌های رقابتی به فعالیت می‌پردازید، مطالعه‌ی این اثر می‌تواند سطح دانش و اطلاعات شما را بسیار افزایش بدهد. نویسنده که خود از متخصصان پزشکی ورزشی بوده و به تدریس در دانشگاه امیرکبیر نیز اشتغال دارد، نتیجه‌ی سال‌ها تجربه و پژوهش خود را در این کتاب علمی و مصور با شما در میان می‌گذارد. کتابی که پیش رو دارید، به همت نشر حتمی در اختیارتان قرار می‌گیرد.
کتاب راهنمای جامع 1: آسیب‌های ورزشی اندام فوقانی برای چه کسانی مناسب است؟
فعالان حوزه‌ی پزشکی ورزشی، متخصصان فیزیوتراپی و درمانگرانی که به ورزشکاران امدادرسانی می‌کنند، از خواندن کتاب راهنمای جامع آسیب‌های ورزشی اندام فوقانی غافل نشوند.
در بخشی از کتاب راهنمای جامع 1: آسیب‌های ورزشی اندام فوقانی می‌خوانیم
به این دلیل که خون کافی و زیادی از میان مویرگ‌های بسیاری که در ناحیه‌های سرخ‌شده از پوست در گردن و صورت تهیه می‌شود، پارگی‌های این ناحیه باید هرچه سریع‌تر درمان شوند و این ناحیه یک استقامت زیاد به عفونت نسبت به پارگی‌های نقاط دیگر بدن دارد. یک پارگی جزئی و واضح روی صورت ممکن است احتیاطا‌ً با مصرف آنتی‌بیوتیک به مدت بیشتر از 24 ساعت بسته شود.
برای پیشگیری از کزاز وقتی که یک پارگی در پوست وجود دارد، حتی در مواردی که ایمن‌سازی بیشتر از 10 سال باشد یا آسیب‌وارده ناشناخته باشد یک دوز یادآور شبه‌سم برای هر زخم چرکین و آلوده و عمیق لازم است. اگر یک ورزشکار متحمل یک پارگی صورت روی یک جاده شهری شود، حقیقتا‌ً دلیلی ندارد که او و تیم همراهش حتما‌ً نصف روز را در اتاق اورژانس شهری صرف کنند؛ درحالی‌که پارگی او توسط یک نفر بسته شده و احتمال اینکه در عمل بعدی باز شود نیست، در مواردی تمیز کردن زخم با آب اکسیژنه و نمک کاملاً منطقی است و باید پارگی را با یک باند استریل پوشاند و شخص مجروح را به خانه برگردانیم و او را به یک جراح عمومی یا دکتر اورژانس که می‌تواند زخم را درمان کند و اقدامات بعدی را انجام دهد نشان داد.
بخیه زدن و بستن یک پارگی باز صورت در اتاق تمرین عیبی ندارد و بنابراین ورزشکار می‌تواند به بازی یا تمرین برگردد. بخیه‌های موقتی ممکن است از آلودگی بیشتر و توقف خونریزی جلوگیری کند بنابراین ورزشکار می‌تواند به ادامه بازی برگردد. نگرانی‌های امروزی درباره عفونت‌های HIV و هپاتیت باعث می‌شود که یک ورزشکار با زخم خونی از شرکت در ورزش منع شود چرا که امکان تماس با بازیکنان دیگر وجود دارد. بنابراین یک بخیه ممکن است برای برگشت ورزشکار به رشته ورزشی خود لازم باشد.
