کتاب حالا این هم از زندگی ما

کتاب حالا این هم از زندگی ما، مجموعه‌ای است که پوبا رفویی انتخاب آن‌ها را بر عهده داشته، وی در انتخاب‌هایش سعی کرده نویسندگانی را برگزیند که در ایران کمتر معرفی شده‌اند. اکثر داستان‌های این مجموعه در سال‌های اخیر نوشته و در نشریه نیویورکر منتشر شده‌اند و الزاما از نظر مضمون و سبک نگارشی شباهتی به هم ندارند.

حالا این هم از زندگی ما، داستانی کوتاه از سوزان سانتاگ (Susan Sontag)، رقص‌های جنگ نوشته شرمن الکسی (Sherma Alexie)، خدای داستان‌نویسی اثر هنری راث (Henry Roth)، جهنم بزرگ نوشته گیرمو مارتینز (Gillermo Martinez)، کاغذ دیواری زرد اثری از شارلوت پرکینز گیلمان (Charlotte Perkins Gilman)، گشتی با ایلیزن به قلم جان آپدایک (John Updike)، تلویزیون از بن لوری (Ben Loory)، خود زندگی‌نامه جی‌. جی. ب. به قلم جی. جی. بالارد (J G Ballard) و زندگی نو نوشته الگرا گودمن (Allegra Goodman)، داستان‌هایی هستند که در این مجموعه گنجانده شده‌اند.

در بخشی از کتاب حالا این هم از زندگی ما (The Way We Live Now) می‌خوانید:

با حالتی تدافعی ادامه داد، قبول دارم که زندگی تک‌ تک آدم‌ها، به یک اندازه، مقدس است، اما این هم یک نظر است، حرفی دیگر است، منظورم این است که، همه‌ی این آدم‌های ارزشمند در این وضعیت تازه به قول معروف نشکفته پرپر می‌شوند، این آدم‌هایی که اگر بروند رفته‌اند و دیگر کسی نیست که جایشان را پر کند، و این ضایعه‌ای برای فرهنگ است.

وزلی گفت، اما این وضع که تا ابد این جور نمی‌ماند، امکان ندارد، همین روزها است که آن‌ها به یک چیزی برسند (استیفن غرغر کنان گفت، آن‌ها، آن‌ها)، گرگ گفت: اما تا حالا فکر کرده‌اید که اگر بعضی‌ها نمیرند، یعنی حتی اگر آن‌ها بتوانند زنده نگه‌شان دارند (کیت غرغر کنان گفت، آن‌ها، آن‌ها)، آن وقت سرنوشت‌شان این است که ناقل بمانند؟ آیرا گفت: یعنی عاری از قید و بند. فرانک گفت، ولی از مردن که بهتر است. و به عقیده‌ی کوئنتین، هیچ وقت به خودش زحمت نمی‌دهد تا خوش‌ خیال باشد، در سر تا سر حرف‌هایش در مورد آینده، به هیچ‌ وجه به این احتمال اشاره نمی‌کرد که ممکن است نمیرد، که اگر بخت یارش باشد از نخستین نسل بازماندگان بیمار خواهد بود، یک بار هم از دهانش در نیامده بود که به این موضوع اشاره‌ای کند، کیت تأیید کرد که یک بار هم اشاره نکرده بود، که هر چیزی که بود تمام شده بود، هر طور که تا حالا زندگی کرده بود، اما، به نقل از آیرا، فکرش را کرده بود، فکر پایانِ کله‌ خری، پایان بی‌خیالی، با چشم بسته پایان زندگی را رقم‌ زدن، پایان زندگی را مفت و مسلم فرض‌ کردن، و پایان زندگی را چیزی دانستن که خودش را آماده‌ی آن فرض می‌کرد که آن را، سامورایی‌ وار، بی‌دغدغه، و بدون شرم، دور بیندازد؛ چون یکی از وحشتناک‌ترین ویژگی‌های این بیماری آن است که آدم نمی‌فهمد کی آلوده شده، شاید اصلا مال ده سال پیش باشد، چون مسلما این بیماری سال‌ها و سال‌ها است که وجود دارد، خیلی قبل‌تر از وقتی که پیدا شد؛ یعنی، اسمی برایش پیدا شد. کی می‌داند چند سال پیش (ماکس گفت: من که فکر و ذکرم همین شده) و کی می‌داند (استیفن حرفش را قطع کرد، من می‌دانم داری برای گفتن چی این‌ پا آن‌ پا می‌کنی) چند نفر قرار است این بیماری را بگیرند؟