بله
کتاب حذف افکار و احساسات سمی با خاطره‌نویسی اثر دکتر علی شمیسا بر اساس قانون تخلیه هیجانی طبیعت به شما توصیه می‌کند هر روز به شیوه خلاقانه ذهنتان را تخلیه کنید تا از بیماری‌های روان شناختی مصون بمانید.
اساساً نوشتن هدفمند تجربه‌های گذشته‌تان، می‌تواند شما را متحول بکند و چه بسیارند افرادی که با نوشتن خاطرات تلخ و شیرین خود، زمینهٔ دگرگونی ذهنی‌شان را فراهم آورده‌اند. فرد با این روش تخلیهٔ ذهن، به نوعی با احساسات مسدود شده، محدود شده و سرکوب شدهٔ خود روبه‌رو می‌شود. به همین دلیل فرد در حین نوشتن گاهی زار زار می‌گرید و گاهی از روبه‌رویی با آنها یا از حماقت و نادانی‌های خود خنده‌اش می‌گیرد. نوشتن، ناخودآگاه بیم و امیدهای فرد را بیرون می‌کشد و گاه نیز ترس‌ها و اضطراب‌هایی به همراه می‌آورد. وقتی افراد از تجربیات خود می‌نویسند، مجبورند به عمق ناخودآگاه خود بروند و از عمیق‌ترین لایه‌های ناهشیار ذهن خود پرده‌برداری کنند، از کسانی که او را زخمی کرده‌اند، آزار داده‌اند، تحقیر کرده‌اند، از گفته‌های پدر و مادر خود و تمام کسانی که در نمایشنامهٔ زندگی خود تأثیرگذار بوده‌اند.
این دسته نوشتن‌ها جنبهٔ درمانی دارند و زمینهٔ تحول و تغییر، روشنگری و بیداری و درک فرد را فراهم می‌سازند و چون آتشی است که طلای درونتان را صاف، ناب و خالص می‌سازد.
نوشتن تجربه‌های گذشته به شکلی هدفمند، روش هنرمندانه تخلیهٔ ذهن است. با همین یادداشت‌های روزانه و هفتگی که از تجربه‌های شخصی خود می‌نویسید، ذهنتان را پاکسازی می‌کنید و دیگر اجازه نمی‌دهید زباله‌های گوناگون در سطل آشغال ذهنتان جا خوش کنند. زمانی که ذهن حجمش از خاطرات روان‌شناختی تلخ و ناخوشایند پر می‌گردد، به نوعی دچار بیماری وراجی ذهن می‌شود، و به‌طور خودکار، واژه‌ها و حرف‌ها و خاطرات گذشته را نشخوار و یک خاطره را ده‌ها بار برای این و آن تکرار می‌کند، درحالی‌که ذهن مسأله‌اش با آن خاطره هنوز حل نشده و مثل زخمی است که درمان نشده و مرهمی روی آن گذاشته نشده است. درصورتی‌که ذهن باید به‌شیوه‌های خلاقانه درمان شود. خاطره‌نویسی را هر فردی باید جدی بگیرد؛ دست‌کم برای سلامت و بهداشت روانی خودش. وقتی می‌نویسید، احساس آرامش می‌کنید.
