بله
جیمز. ایچ. (جیم) آمویگ [1] وکیل نابینا و متخصص توان بخشی اهل توسان در ایالت آریزونا آمریکا می‌باشد. قبل از بازنشستگی خود، او بخش عمده‌ای از کار حرفه‌ای خود را صرف کار با نابینایان کرد، و امروز به کار مشاوره، ارزیابی، نویسندگی و تدریس در این رشته ادامه می‌دهد. جیم آمویگ در دوران نوجوانی به علت التهاب رنگدانه ای شبکیه (بیماری تحلیل رونده مربوط به انحطاط شبکیه) دچار ضعف شدید بینایی شد. او بعد از چندین سال مبارزه با ضعف شدید بینایی، از مدرسه دولتی به مدرسه نابینایان آیوا انتقال یافت و در سال 1953 از دبیرستان فارغ التحصیل شد.
جیم بعد از دبیرستان هشت سال بیکار بود. سپس در سال 1961 یکی از اولین دانش آموزان مدارس بزرگسالان و مرکز مشاوره وراهنمایی شد که به تازگی تأسیس شده بود و توسط دکتر کنت جرنیگان در کمیسیون نابینایان ایالت آیوا مدیریت می‌شد. او به تحصیلاتش ادامه داد تا دانشکده حقوق و دانشگاه را به پایان برساند. سپس او به عنوان اولین وکیل نابینایی که تاکنون بوسیله هیئت ملی روابط کارگری (NLRB [2] ) استخدام شده بود در واشینگتن دی سی و نیویورک سیتی شروع به کار کرد.
توان بخشی چیزی نیست که "مطابق" میل شخص نابینا و یا " بخاطر" شخص نابینا انجام شود، بلکه "با" شخص نابینا انجام میشود. آقای آمویگ نیاز به عمل را منحصراً به پای توان بخشی حرفه‌ای نمی‌گذارد بلکه بر مسئولیت نابینایان برای بعهده گرفتن بار توان بخشی خود تأکید می‌کند. مدل توان بخشی که آقای آموینگ ارائه می‌دهد نیاز به آموزش جامع در مهارتهای نابینایی دارد و اهمیت سیستم توان بخشی را مشخص می‌کند که افراد را تشویق و حمایت می‌کند و با شناخت هر دو آنها، شخص نابینا و مشاور توان بخشی همکارانی هستند که تلاش می‌کنند دیدگاههای جامعه و فرضیات مربوط به نابینایی را تغییر دهند. آزادی برای نابینا، که با جذابیت و شوخ طبعی آمیخته شده، توصیف و تحلیل رابطه بین افزایش اطمینان و مهارتها را ارائه می‌دهد که به ندرت گفته شده است. خواننده دانشی را بدست می‌آورد چون آقای آمویگ اطلاعات بسیار و بینشی از بافت اجتماعی را بیان می‌کند که در آن توان بخشی نابینایان رخ می‌دهد، و شاید عمیق‌ترین، قلبی‌ترین، جدی‌ترین و صادق‌ترین بحث مرتبط با نیاز به مشارکت واقعی بین توان بخشی حرفه‌ای و خود نابینایان است.
