کتاب سفر در بهشت اثر مور لافرتی (جلد اول مجموعه زندگی پس از مرگ)

بهشت کسل‌کننده، ایده‌ی اصلی کتاب سفر در بهشت، جلد اول مجموعه‌ی زندگی پس از مرگ اثر مور لافرتی است. این رمان تخیلی فانتزی را کیت و دانیل، دو دوست بیست‌وچهار ساله روایت می‌کنند که مرده‌اند! آن‌ها به بهشت رفته‌اند، اما آیا بهشت جای جذابی برای جوانان پرانرژی و ماجراجوست؟ نویسنده پرسشی جنجالی در ذهن داشته: چقدر می‌توان در جایی که همه چیز بی‌دردسر، بی‌چالش و قابل پیش‌بینی است زندگی کرد؟

درباره‌ی کتاب سفر در بهشت

مور لافرتی (Mur Lafferty)، پادکستر و مجری آمریکایی، پس از نامزدی جایزه‌ی Parsec 2007 در بخش بهترین نوولا و استقبال مخاطبان از اپیزودهای مجموعه‌ی زندگی پس از مرگ (Afterlife) تصمیم به انتشار نسخه‌های چاپی آن گرفت. کتاب سفر در بهشت (Heaven) اولین جلد از این مجموعه است که با جمله‌ای شوکه‌کننده اما طنزآمیز آغاز می‌شود: «من و بهترین دوستم دانیل وقتی بیست‌وچهار ساله بودیم مردیم.» این جمله را کیت می‌گوید که راوی بخش اول کتاب است. بخش دوم را دانیل از دید خودش برای ما تعریف می‌کند.

داستان مرگ و زندگیِ پس از آن همیشه از موضوعات جذاب برای خیال‌پردازی انسان بوده. مذاهب نیز همواره کوشیده‌اند به این سوال رمزآلود پاسخ دهند: «زندگی انسان پس از مرگ چگونه است؟». مور لافرتی از باورها، اسطوره‌ها و روایت‌های گوناگون درباره‌ی زندگی پس از مرگ الهام گرفته و تخیلات و فانتزی‌هایش را با آن‌ها ترکیب کرده تا داستان‌هایی خلق کند که هم‌زمان با زمینه‌ی فلسفی و اسطوره‌ای، فضایی فانتزی و طنزآمیز داشته باشد.

داستان مرگ و زندگیِ ماجراجویانه‌ی دو بهشتی!

کیت و دانیل، دو جوانی که در یک حادثه‌ی رانندگی مرده‌اند، وارد دنیایی جدید می‌شوند. آن‌ها با توجه به باورهای قبلی‌شان توقع دارند زندگی‌شان در بهشت ایدئال و بی‌نقص باشد؛ که البته هست! و دقیقا مشکل همین‌جاست. این دنیای همیشه عالی خیلی زود برای کیت و دانیل کسل‌کننده می‌شود و آن‌ها تصمیم می‌گیرند مکان‌های دیگری از این دنیای جدید را کشف کنند. سفری بازیگوشانه که کم‌کم آن‌ها را وارد ماموریتی جدی می‌کند.

رمان سفر در بهشت با اینکه به عقاید ادیان گوناگون در متن داستان خود اشاره می‌کند، بیش از آنکه مذهبی باشد، فلسفی و تخیلی است و در ژانر ادبیات گمانه‌زن قرار می‌گیرد. مور لافرتی با طرح سوالی جنجالی در بستر واقعیت بلافاصله از آن جدا می‌شود و به دنیای خیال و فانتزی می‌رود؛ جایی که هر چیزی می‌تواند خارج از عادت و کلیشه اتفاق بیفتد و ساعت‌ها ذهن را غرق لذت در ناشناخته‌ها نگه دارد.

مخاطبان ادبیات گمانه‌زن و داستان فانتزی، با خرید کتاب سفر در بهشت، دنیایی نیمه‌آشنا را تجربه می‌کنند که به دنبال پاسخ برای ابهامات درباره‌ی جهان‌های موجود یا ناموجود فراسوی مرگ نیست، بلکه با مرگ بازی شوخ‌طبعانه‌ای راه می‌اندازد که می‌توان از شرکت در آن لذت برد. اولین جلد از مجموعه کتاب زندگی پس از مرگ را انتشارات چوپان، با ترجمه‌ی دکتر مهشاد فولادی به چاپ رسانده است.

نکوداشت‌های کتاب سفر در بهشت

• کتاب سفر در بهشت با فضای فانتزی، صمیمی و کمدی خود ما را به سفر در باورهای ادیان و مذاهب مختلف و اسطوره‌ها می‌برد و آن‌ها را در روایت جذاب خود با هم پیوند می‌دهد. این داستان پر از لحظه‌های غافلگیرکننده و تحلیل رفتارهای انسانی است. (مینیستر فاوست، نویسنده‌ی کانادایی ادبیات علمی-تخیلی و فانتزی)
• مور لافرتی طنزپرداز خلاقی است که عاشق اسطوره‌های مربوط به مرگ و زندگی پس از آن است. دوست داشتن شخصیت‌هایی که او خلق می‌کند بسیار آسان است. (کوری دکترو، نویسنده‌ی کتاب‌های پرفروش علمی‌تخیلی و برنده‌ی جوایز معتبر متعدد)

کتاب سفر در بهشت برای شما مناسب است اگر

• به دنبال یک رمان فانتزی تخیلی می‌گردید که داستان دنیای پس از مرگ را روایت کند.
• از مخاطبان ژانر فانتزی، تخیلی و گمانه‌زن هستید.
• به رمان‌هایی که راوی آن لحن طنزآمیز و پرسشگرانه دارد علاقه دارید.

در بخشی از کتاب سفر در بهشت: کتاب اول مجموعه زندگی پس از مرگ می‌خوانیم

فکر می‌کنم همه، در سطحی، صادقانه در مورد آنچه پس از مرگ اتفاق می‌افتد، گیج و کنجکاو هستند. آیا باید انتظار رشد بال را می‌داشتم؟ سفر به سمت نور روشن؟ ندای اقوامم را بشنوم؟ افتادن در گودال آتشین؟

سقوط بارها و بارها تکرار شد. فقط بعد از آن به این موضوع پی بردم، زیرا آگاهی و احساسات من هر بار یکسان بود: شوک، ترس، و بعد هیچ. هر بار صدایی بلند، روشن و دردناک بود. نمی‌دانم چقدر زمان برد، بارها و بارها. روزها؟ سال‌ها؟ و بالاخره متوقف شد.

در بیمارستان از خواب بیدار شدم. احساس خوبی داشتم، هر چه پهلوی من را به درد انداخته بود کاملا از بین رفت. چیزی جز پوست صاف را زیر لباس بیمارستان احساس نمی‎‌کردم. اتاق دارای دیوارهای زرد کم‌رنگ و پنجره‌ای شیشه‌ای بود که فقط نور ضعیفی به اتاق می‎‌داد و هیچ دیدی نداشت. من به پایه IV یا هیچ مانیتوری متصل نبودم و نمی‎‌دانستم چرا هنوز در بیمارستان هستم. آیا پدر و مادرم از تصادف خبر داشتند؟ به مادربزرگ ملیسا می‎‌گفتند؟ دانیل خوب بود؟

من نتوانستم دکمه تماس پرستار را پیدا کنم، بنابراین از تخت بلند شدم. لباسم از پشتم آویزان بود و خجالت کشیدم، هرچند کسی نبود که ببیند.از زمان بچگی دیگر به بیمارستان نرفته بودم. یادم افتاد باید شلوغ تر باشد، در را باز نموده و به سالن نگاه کردم. برخلاف اتاقی که خشک و بی‌روح اما تمیز بود، راهرو نشانه‌هایی از بی‌توجهی قابل‌ملاحظه‌ای داشت. یک برانکار با چرخ شکسته، با لکه‌های سرخ و خاکستری که آن را کثیف کرده بودند، به دیوار تکیه داده شده بود. آب دهانم را قورت دادم و به جای دیگری نگاه کردم.