کتاب صوتی سه‌شنبه‌ها با موری

کتاب صوتی سه‌شنبه‌ها با موری اثر میچ آلبوم در سراسر دنیا جزو کتاب‌های پرفروش به شمار می‌رود. میچ آلبوم این کتاب را براساس یک ماجرای واقعی و در شرح رابطه با استادش موری شوارتز نوشته است.

داستان کتاب سه‌شنبه‌ها با موری درباره‌ی استاد پیری است با نام موری شوارتز که در دوران کهولت خود به سر می‌برد و بسیار بیمار است. بیماری او به تدریج اعضای بدن را از کار می‌اندازد و باعث مرگ سلولی بافت‌ها و ماهیچه‌های بدن می‌گردد، موری مرگ را پذیرفته؛ او خواهد مرد اما در واپسین روزهای زندگی می‌خواهد به کمال برسد.

موری چهارده سه‌شنبه ماندگار آخر زندگی‌اش را با میچ آلبوم، دانشجوی خود گذرانده و با وجود دست و پنجه نرم کردن با بیماری سخت خود، توانسته بزرگترین و با ارزش‌ترین درس‌های زندگی را به وی منتقل کند. درس‌هایی که با حضور در هیچ کلاس و دانشگاهی نمی‌توان آن‌ها را فرا گرفت بلکه باید آن را در زندگی فهمید و لمسشان کرد.

رمان سه‌شنبه‌ها با موری (Tuesdays with Morrie) کتابی‌ست شیرین، دقیق، واضح و در عین حال عمیق و تکان دهنده. با این کتاب خواهید گریست، می‌خندید، می‌آموزید و در نهایت با اندکی نکته سنجی معنای زندگی را با همه خوبی‌ها و بدی‌هایش درک می‌کنید.

میچ آلبوم (Mitch Albom)، نویسنده آمریکایی و روزنامه‌نگار، فیلمنامه‌نویس، نمایشنامه‌نویس، مجری رادیو و تلویزیون و نوازنده است. کتاب سه‌شنبه‌ها با موری میچ آلبوم بیش از ۳۵ میلیون نسخه در سراسر جهان به فروش رسیده است. او بیشتر به خاطر داستان‌های الهام‌بخش شناخته می‌شود.

جملات زیبا از کتاب سه‌شنبه‌ها با موری:

- انگار حالا که خودم هم دارم درد می‌کشم و رنج می‌برم، احساس می‌کنم، بیش از پیش به مردمی نزدیک شده‌ام که آن‌ها هم درد می‌کشند و رنج می‌برند.
- مهم‌ترین چیز در زندگی این است که یاد بگیریم، یک، چگونه امواج عشق را بیرون بفرستیم، و دو، چگونه امواج عشق را پذیرا باشیم.
- ما عادت نداریم لحظه‌ای بایستیم، پشت سرمان را نگاه کنیم، زندگی‌هایمان را ببینیم و به خودمان بگوییم، همه چیز همین است؟
- چه قدر سودمند می‌شد، اگر همه روزانه حد و حدودی برای مقوله‌ی دلسوزی به حال خود می‌گذاشتیم.
- حقیقت این است که اگر چه گونه مردن را یاد بگیری، چگونه زیستن را نیز فرا خواهی گرفت.

در قسمتی از کتاب صوتی سه‌شنبه‌ها با موری می‌شنویم:

آخرین کلاس زندگی استاد پیر من هفته‌ای یک بار در منزل او تشکیل می‌گردید، در کنار پنجره‌ای در اتاق مطالعهٔ او، تا بتواند از آنجا بوتهٔ کوچک بامیه را با برگ‌های صورتی‌رنگش تماشا کند. کلاس روزهای سه‌شنبه بعد از صرف صبحانه تشکیل می‌شد. موضوع درس ما "معنای زندگی" بود. استاد آنچه را به تجربه می‌دانست درس می‌داد. نمره‌ای در کار نبود، ما هر هفته امتحان شفاهی داشتیم. انتظار این بود که به سؤالات جواب بدهی و به سهم خود سوالاتی مطرح کنی. البته انجام‌دادن گهگاهی حرکات جسمانی هم بخشی از کار بود. مثلاً لازم می‌شد که سر استاد روی بالش جابه‌جا شود تا در حالت راحتی قرار بگیرد. تنظیم عینک روی بینی استاد هم وظیفه‌ای دیگر بود. بوسیدن استاد به وقت خداحافظی اعتبار دیگری بود که پایت نوشته می‌شد. به کتابی نیاز نبود. با این حال موضوعات مختلفی مطرح می‌شد، موضوعاتی از قبیل عشق، کار، جامعه، خانواده، پیرشدن، بخشودن و سرانجام مرگ. آخرین درس استاد کوتاه و خلاصه بود. در حد چند کلمه. به جای مراسم فارغ‌التحصیلی مراسم تدفین او برگزار شد. با آنکه امتحان نهایی در کار نبود، قرار این شده بود که از آنچه آموخته بودی رساله‌ای مفصل بنویسی. حاصل کار کتابی است که می‌خوانید. آخرین کلاس استاد پیر من تنها یک دانشجو داشت. آن دانشجو من بودم.