کتاب صوتی نامه به پدر اثر فرانتس کافکا با صدای مهبد قناعت پیشه

با شنیدن کتاب صوتی نامه به پدر، مخاطب نامه‌ای قرار می‌گیرید که هرگز به دست صاحبش نرسید. فرانتس کافکا، نویسنده‌ای که سبک ادبیات ابزورد و پوچ‌گرایانه با قلم او گره خورده، در نامه‌ای که مستقیماً خطاب به پدرش نوشته است، جزئیات و حقایق جالبی درباره‌ی رابطه‌ی پرفرازونشیب خانوادگی‌شان آشکار می‌کند؛ حقایقی که احتمالاً با مرور آن، جلوه‌های تازه‌ای از شخصیت ادبی نویسنده و طبیعت مالیخولیایی او برای مخاطب آشکار می‌شود.

درباره‌ی کتاب صوتی نامه به پدر

کشاکش‌ها و کلنجارهای رابطه‌ی پدر - پسری، قصه‌ی امروز و دیروز نیست. از اسطوره‌ی تراژیک یونانی یعنی ادیپ گرفته تا افسانه‌ی آشنا و ایرانی رستم و سهراب همگی از حقیقت مهمی خبر می‌دهند: رابطه‌ی شیرهای جوان و کهن‌سال گاه پیچیده‌تر از آنی است که تصور می‌شود. در کتاب صوتی نامه به پدر (Letter to His Father) جلوه‌ای دیگر از این سوژه‌ی خارق‌العاده‌ی روان‌شناختی را دنبال می‌کنیم. آن‌جایی که یک نویسنده سعی می‌کند شرح رابطه‌ی پرفرازونشیب خود و پدرش را در نامه‌ای صادقانه به او بازگو کند، آن فرزند، امروز به عنوان یکی از نویسندگان شهیر ادبیات آلمان و جهان شناخته می‌شود: فرانتس کافکا (Franz Kafka).

کمتر از صد صفحه یادداشت تایپ شده با ماشین تحریر به اضافه‌ی دو یا سه صفحه ضمیمه‌ی دست‌نوشت، تمام ارث زودهنگامی است که کافکا برای پدرش به جا گذاشت. خالق رمان مسخ، در سن چهل سالگی بر اثر بیماری سل زندگی را بدرود گفت و این در حالی بود که یک دست‌نوشته‌ی خوانده نشده در گوشه‌ی وسایل باقی‌مانده از او خاک می‌خورد؛ یک نامه که هرگز به دست گیرنده نرسید و امروز می‌توان خط به خط آن را در کتاب صوتی نامه به پدر فرانتس کافکا دنبال کرد.

نامه‌های فرانتس کافکا؛ حقایق ناپیدای زندگی نویسنده

می‌گویند کافکا نامه‌ای را که به پدر نوشته بود به دست مادر سپرد تا آن را به مقصد برساند. این که چرا هرگز چنین اتفاقی رخ نداد را باید به پژوهشگران تاریخ ادبیات سپرد اما آنچه که در صفحات نامه به جا مانده، نوشته‌ای است که هم می‌توان آن را سندی شخصی از زندگی فرانتس کافکا دانست و هم در دسته‌ی نوشته‌های ادبی او جای داد.

با مرور کتاب صوتی نامه به پدر نشر صوتی موج کتاب خواهید دانست که چرا این اثر بیش از آن که یک نامه‌ی ساده و خشک و رسمی باشد، سرگذشت‌نامه و خاطرات فرانتس کافکا است که در قالب نوشته‌ای خطاب به پدر، برای مخاطبان آینده به جا گذاشته شده. لحن سرراست و بی‌‌آلایش، شجاعت و بی‌تعارف بودن نویسنده در بازگو کردن حقایق تلخ و شیرین خانوادگی و هوشمندی و نکته‌سنجی در انتقاد از پدر، شنیدن این خاطرات را برای هر شنونده‌ای که اندک ذوق ادبی دارد گواراتر خواهد کرد.

نامه‌ی فرانتس کافکا به پدرش: برخوردی روانشناختی با ادبیات

سبک ادبی فرانتس کافکا بعدها موج جدیدی از ادبیات ابزورد را شکل داد. کافی‌ست تا آشنایی هرچند محدودی با آثار به جا مانده از فرانتس کافکا داشته باشید، لحن کابوس‌وار و اضطراب‌آلود نویسنده از همان ابتدا گریبان شما را خواهد گرفت، به طوری که بی‌فاصله از خود می‌پرسید: این همه تلخی و گزندگی قلم کافکا به راستی از کجا آمده است؟ شاید بخشی از پاسخ به سرگذشت خود نویسنده برگردد.

کسانی که صرفاً به دنبال کردن زندگی شخصی نویسندگان علاقه‌مند باشند کتاب نامه به پدر انتشارات خوارزمی را تنها از جهت کنجکاوی دنبال خواهند کرد، اما برای آنانی که اندکی ذوق روان‌شناختی نیز به این علاقه اضافه می‌کنند، مرور این کتاب، حکم یک پژوهش کوچک و دلچسب را در تاروپود زندگی شخصی کافکا دارد و به زودی شیرینی این رویارویی مستقیم نویسنده و مخاطب بر تلخی گلایه‌های او از پدر و گزندگی خاطراتش می‌چربد.

این کتاب حاصل تلاش نشر صوتی موج کتاب و همکاری انتشارات خوارزمی است و با ترجمه‌ای از فرامرز بهزاد و گویندگی مهبد قناعت‌پیشه به دست شما می‌رسد.

کتاب صوتی نامه به پدر برای شما مناسب است اگر

• به مرور خاطرات نویسندگان و مشاهیر و دست‌نوشته‌های منتشرشده پس از مرگ آن‌ها علاقه دارید.
• از طرفداران کتاب‌های فرانتس کافکا هستید و می‌خواهید ارتباط عمیق‌تری با زوایای مختلف شخصیت این نویسنده برقرار کنید.
• نامه‌نویسی را دوست دارید و از خواندن نامه‌های واقعی و اسناد ادبی لذت می‌برید.

در بخشی از کتاب صوتی نامه به پدر می‌شنویم

حاکمیت معنوی تو بر من هم با این وضع تطابق داشت. تو راه موفقیت را فقط و فقط به نیروی شخص خودت و با کار سخت تا به این پایه طی کرده بودی. این بود که به صحت عقایدت اعتماد بی‌حد و حصری داشتی. این برای من در کودکی آن‌قدرها گیج‌کننده نبود که در نوجوانی.

تو در صندلی راحتی‌ات لم می‌دادی و بر دنیا حکومت می‌کردی. عقیده‌ات درست بود. هر عقیده دیگری جنون‌آمیز، غلو محض، مشوگه یا همان جنون‌آمیز و بی‌مورد بود. این اعتماد به نفس تو آن‌قدر قوی بود که حاجتی نمی‌دیدی در عقایدت ثبات داشته باشی. با این همه همیشه حق را به جانب خودت می‌دانستی. آن وقت هر عقیده‌ی ممکن دیگری بدون استثنا غلط بود.

مثلاً می‌توانستی به چک‌ها بد بگویی، بعد به آلمانی‌ها، بعد به یهودی‌ها؛ آن هم نه فقط از این حیث یا آن حیث، بلکه از هر لحاظ و دست آخر هیچ‌کس باقی نمی‌ماند جز خودت. با این کارها تو در نظر من آن جنبه معمایی را پیدا می‌کردی که همه مستبدها دارند؛ کسانی که محق بودنشان نه بر پایه عقل، بلکه بر شخص خودشان استوار است. در هر حال این استنباطی بود که من از تو داشتم.

عجیب این است که در مورد من واقعاً هم بارها حق با تو بود. این البته در صحبت با تو تعجبی نداشت، چون رابطه ما خیلی به ندرت به صحبت می‌کشید. ولی ما در عمل هم وضع دیگری نداشتیم. گرچه این هم مسئله چندان غیرقابل درکی نبود، چون من در هر فکری که داشتم فشار سنگین شخصیت تو را حس می‌کردم؛ حتی در مواردی که، به‌خصوص در مواردی که فکرم با فکر تو نمی‌خواند. تمام این افکار که در ظاهر امر آزاد از تسلط تو بودند، از همان ابتدا بار قضاوت تحقیرآمیز تو را بر گرده داشتند. این بار را تحمل کردن و با وجود این فکری را تا به حدی از کمال و ثبات به اجرا درآوردن تقریباً محال بود.