کتاب زبان جادویی دیگران

کو اون جی، در اثر تحسین‌شده و پرافتخار خود یعنی کتاب زبان جادویی دیگران، شما را به خواندن یک زندگی‌نامه‌ی متفاوت و تاثیرگذار دعوت می‌کند. این کتاب روایت نامه‌هایی‌ست که مادری در طی ده سال دوری برای دخترش می‌نویسد و در میان صفحات آن خاطرات دردناک اما پراحساس خانواده را برای فرزند شرح می‌دهد. گفتنی است که این اثر برنده‌ی جایزه‌ی انجمن کتاب‌فروشان شمال غرب اقیانوس آرام شده است.

درباره‌‌ی کتاب زبان جادویی دیگران

خواندن زندگی‌نامه‌ها و ماجراهای برگرفته از واقعیت همیشه لذت‌بخش است؛ اما وقتی صاحب آن روایت و ماجرا در حقیقت خود نویسنده باشد، به‌طور شگفت‌انگیز‌تری حضور در لحظات زندگی و دنیای احساسات او را لمس و تجربه خواهیم کرد. این همان احساسی‌ست که کو اون جی (E. J. Koh) با نگارش ماجرای زندگی خود در کتاب زبان جادویی دیگران (The Magical Language of Others: A Memoir) در خواننده بیدار می‌کند. او در این روایت تأثیرگذار، ماجرای سال‌ها دوری اجباری از خانواده‌ی خود و نامه‌های پرعشق و پشیمانی مادرش را شرح می‌دهد.

خوانندگان مشتاق ادبیات کره و ژاپن، کو اون جی را بیشتر بابت کتاب‌های شعر و داستان‌های موفقش می‌شناسند. اما شاید کمتر کسی خبر داشته باشد در زندگی واقعی این نویسنده‌ی خلاق و پرطرفدار نیز چه ماجراهای شگفت‌انگیز و حوادث تلخ و شیرینی پنهان شده است. نویسنده‌ی کتاب زبان جادویی دیگران، حالا تصمیم گرفته قلم خود را به شیوه‌ی متفاوتی در دست بگیرد و این بار ماجرای غریب اما واقعی زندگی خود را تعریف کند. زمانی که کو اون جی با پدر و مادر خود خداحفظی می‌کرد تا آن‌ها را راهی کشور کره کند، شاید هیچ‌گاه تصورش را هم نمی‌کرد که این سفر بیش از ده سال طول بکشد. تا پیش از آن کو اون جی به همراه والدین و برادرش زندگی نسبتاً آرامی را در آمریکا می‌گذارند؛ اما یک تصمیم ساده، سرنوشت او و دیگر اعضای خانواده را برای همیشه دست‌خوش تغییراتی عظیم کرد.

زمانی که دختر ماجرا تنها پانزده سال داشت، پدر و مادر تصمیم می‌گیرند تا برای کار به سرزمین آباواجدادی خود یعنی کره بازگردند. اما این تصمیم با یک انتخاب عجیب دیگر همراه بود. پدر و مادر، کو اون جی و برادر کوچکش را در این سفر همراه خود نمی‌کنند و فرزندان خود را در کالیفرنیا رها می‌کنند. زندگی نویسنده‌ی زبان جادویی دیگران، یک شبه از این رو به آن رو می‌شود و دوری ناگهانی از والدین او را در دریایی از افکار موهوم و تاریک رها می‌کند. او حالا از این غیبت ناخواسته و این رهایی سخت، آسیب بسیاری دیده و احساس تنهایی و سرگردانی بیش از هر زمانی بر او چیره شده است. اما اتفاقاتی دیگر در ادامه‌ی راه، زندگی نویسنده‌ی این داستان واقعی را از این نیز پرماجراتر می‌کند. کم‌کم نامه‌هایی از طرف مادر به دست دختر می‌رسد. نامه‌هایی که به زبان کره‌ای نوشته شده‌اند و چند‌ وقت‌ یک‌بار برای او ارسال می‌شوند و حوادث تازه‌ای را شرح می‌دهند. اما کو اون جی زبان کره‌ای را به‌خوبی نمی‌فهمد و معنای بسیاری از این نامه‌ها، پنهان باقی می‌ماند.

سال‌ها از این ماجرا می‌گذرد و حالا گذر دختر دوباره به نامه‌های انباشته‌شده در جعبه‌ای خاک‌گرفته می‌افتد. او تصمیم می‌گیرد نامه‌ها را یکی‌یکی ترجمه کند و سر از معنا و مقصود هرکدام دربیاورد؛ اما با خواندن نامه‌های مادرش حقایق تاثیرگذاری از زندگی او، خانواده و حتی سرگذشت مادربزرگش کشف می‌شود. این کتاب با انتشار در سال 2020 توجه علاقه‌مندان را به این سبک از زندگی‌نامه جلب کرد و تعریف و تمجید‌های بسیاری در دنیای نشریات دریافت نمود. نسخه‌ی فارسی این اثر با ترجمه‌ای روان الهام صیفی کار و تلاش‌های انتشارات دانش آفرین در دست شما قرار گرفته است.

جوایز و افتخارات کتاب زبان جادویی دیگران

• برنده‌ی جایزه‌ی انجمن کتاب‌فروشان شمال غرب اقیانوس آرام
• برنده‌ی جایزه‌ی کتاب ایالت واشنگتن در بخش زندگی‌نامه و خاطرات
• نامزد جایزه‌ی ادبی the PEN Open Book Award
• منتخب بهترین کتاب از نویسندگان آسیایی-آمریکایی به انتخاب نشریه‌ی اپرا دیلی

نکوداشت‌های کتاب زبان جادویی دیگران

• یک حماسه‌ی زیبا که به خوبی تاثیر میراث‌های پیچیده و دست‌نایافتنی را بر سرنوشت چندین نسل نشان می‌دهد. (نیکول چونگ، نویسنده)
• یک هدیه‌ی خارق‌العاده و شگفت‌انگیز! (روزنامه‌ی سانفرانسیسکو کرونیکل)
• تصویری زنده و متحرک از رها شدن، بخشش و قدرت عشق مادرانه. (نشریه‌ی تایمز)
• می‌توانم این کتاب را هزاران بار دیگر بخوانم! (سارا بلیک)
• نویسنده به زیبایی تمام از فداکاری‌های برخاسته از عشق و از تنش‌های بین نسلی بین مادر و دختر می‌نویسد. (روزنامه‌ی اپرا دیلی)

کتاب زبان جادویی دیگران برای چه کسانی مناسب است؟

علاقه‌مندان به دنبال کردن زندگی‌نامه‌ها و خاطرات از خواندن این کتاب لذت می‌برند.

در بخشی از کتاب زبان جادویی دیگران می‌خوانیم

در که باز شد، جهانی به رنگ سفید روبرویم ظاهر شد. دیوار شرقی اتاق پذیرایی کاملاً شیشه‌ای بود و منظره‌ی زیبایی از شهر را پیش چشمانمان به نمایش می‌گذاشت. کابینت‌های آشپزخانه، تاشو و مانند اوریگامی بودند، با چرخاندن باز می‌شدند و سپس روی تخته‌های پشت سرشان جمع می‌شدند. یکی از کابینت‌های یک و نیم متری را که باز کردم، درونش پر بود از بطری‌های نوشیدنی که گویی هدیه آورده شده بودند، در آن را بستم و به کابینت دیگری که در آن یک مایکروفر گرد بود نگاه کردم. مادرم گفت: «واقعاًً دوست داشتم بیای و وسایل جدیدمون رو ببینی.» سپس دو سوییچ ماشین که به قدری نو بودند که انگار همین دیروز تحویلشان گرفته بود و کارت اعتباری فروشگاه طرف قرارداد شرکت که با آن سقف سبز رنگش از پنجره‌ی خانه کاملاً مشخص بود را بالا گرفت.

سرش را پایین انداخت و گفت: «داداشت بهم زنگ زد. فکر کنم زیادی مثل بچه‌ها باهاش رفتار کردم. دیگه باید غرغرام رو تموم کنم و بذارم اونم به زندگیش برسه. باید طرز فکرم رو عوض کنم.» برادرم هم قبلاً برای دیدن والدینم به کره آمده بود، اما بعد از یکی دو سفر، دیگر به کره نیامد. گفتم: «سرش خیلی شلوغ بود، نمی‌تونست بیاد.»