کتاب آسیبهای دستگاه اسکلتی عضلانی - جلد اول نوشتهی مسعود برزگر، یک منبع علمی و کاربردی برای دانشجویان و متخصصان علوم توانبخشی، پزشکی و ورزشی است. این کتاب به تحلیل و بررسی مکانیسم آسیبهای اسکلتی عضلانی پرداخته و روشهای پیشگیری و توانبخشی را کامل شرح میدهد.
دربارهی کتاب آسیبهای دستگاه اسکلتی عضلانی - جلد اول
آسیبهای دستگاه اسکلتی عضلانی یکی از موضوعات مهم و کاربردی در حوزههای توانبخشی، ورزشی و پزشکی است. با افزایش فعالیتهای ورزشی، بدنی و شغلی، نیاز به اطلاعات بهروز در زمینهی آسیبشناسی برای پیشگیری و توانبخشی در طیف وسیعی از حرفههای مرتبط با علوم حرکت احساس میشود. درک و شناخت مکانیزم آسیب برای پیشگیری از وقوع آسیبها ضروری است؛ و به همین ترتیب برای توانبخشی مؤثر آسیبها باید درک جامع و کاملی از علوم آناتومی (عملکردی)، بیومکانیک، کینزیولوژی و فیزیولوژی دستگاه عصبی عضلانی اسکلتی داشت.
کتاب آسیبهای دستگاه اسکلتی عضلانی - جلد اول نوشتهی مسعود برزگر، بهطور کامل و جامع به این موضوع پرداخته است. این اثر با هدف ارائهی یک منبع علمی و کاربردی مشترک برای سایر رشتهها و حرفههای مرتبط با علوم حرکتی تهیه شده است. در کتاب حاضر، مفاهیم مرتبط با پیشگیری و توانبخشی آسیبهای اسکلتی عضلانی و ورزشی بهطور گستردهای مورد بحث قرار گرفته است.

یکی از نکات مهمی که در این کتاب به آن اشاره شده است، اهمیت بهروز رسانی اطلاعات علمی آسیبشناسی با هدف پیشگیری و توانبخشی آسیبها است. برای مثال، زمانی تصور میشد که آسیب لیگامان صلیبی قدامی در کودکان و نوجوانان رخ نمیدهد یا در صورت وقوع، آسیب از نوع کندگی (آوالزن) خواهد بود. اما امروزه محققان وقوع آسیب جسم میانی لیگامان صلیبی قدامی را بدون کندگی در این افراد نابالغ تأیید کردهاند. این موضوع نشاندهندهی اهمیت بهروز رسانی اطلاعات و تحقیقات در این زمینه است.
در کتاب آسیبهای دستگاه اسکلتی عضلانی - جلد اول نوشتهی مسعود برزگر، به نقش مهم متخصصین و کارشناسان مختلفی که با دستگاه اسکلتی عضلانی سروکار دارند، اشاره شده است. این افراد شامل متخصصین ارتوپدی، آسیبشناسی ورزشی، فیزیوتراپی، حرکات اصلاحی، طب فیزیکی و توانبخشی، کاردرمانی و... هستند که نیازمند برخورداری از این دانش در سطح بالایی هستند. دانش آسیبشناسی بهطور مستقیم در درک مکانیزم آسیبها، اختلالات حرکتی، پیامدهای منتج از اختلالات اسکلتی عضلانی و پیشگیری از آنها و ارائه تشخیص و درمان توانبخشی دقیقتر نقش ایفا میکند.
در نهایت، کتاب آسیبهای دستگاه اسکلتی عضلانی - جلد اول نوشتهی مسعود برزگر، با هدف توسعهی عملکردی و پر کردن شکاف بین علم و عمل، تلاش کرده است تا دانش مورد نیاز را برای متخصصان توانبخشی، بالینی و ورزشی تأمین کند. این کتاب نهتنها به پیشگیری از آسیبهای اسکلتی عضلانی میپردازد، بلکه به توصیف مفاهیم مورد نیاز برای درک و عمل در این حوزه نیز میپردازد.
این کتاب توسط انتشارات حتمی منتشر شده است.
کتاب آسیبهای دستگاه اسکلتی عضلانی - جلد اول برای چه کسانی مناسب است؟
کتاب آسیبهای دستگاه اسکلتی عضلانی - جلد اول نوشتهی مسعود برزگر برای دانشجویان پزشکی، فیزیوتراپیستها و علاقهمندان به سلامت بدن مناسب است.
در بخشی از کتاب آسیبهای دستگاه اسکلتی عضلانی - جلد اول: پیشگیری از آسیبهای ورزشی میخوانیم
افزایش قابل توجه در شدت تمرین و تغییرات در نوع فعالیت ورزشی و به ویژه در تکنیکهای ورزشی، بهعنوان عوامل خطرساز برای وقوع آسیب (در حضور عدم تمرین) در نظر گرفته میشوند. برای جلوگیری از آسیبهای ثانویه، ورزشکاران باید تمرین باکیفیت بالا و میزان صحیح تمرین و ریکاوری و همچنین سبک زندگی سالمی داشته باشند. تمرین باید شامل معیارهای سختگیرانهای برای پیشرفت، سازگاری و بهبودی باشد.
تمرین همیشه باید با یک دوره گرم کردن شروع شود و باید با ورزشهای خاص مطابقت داشته باشد (تمرینات هدفمند.) گرم کردن بدن را برای فشارهای قلبی عروقی، ریوی، عضلانی و حتی روانی آماده میکند. هنگامیکه تمرین فیزیکی اصلی شروع میشود، عضلات، اندامها و مفاصل، مقادیر بیشتری از اکسیژن و مواد مغذی را دریافت میکنند. برای مؤثر بودن، فرآیند گرم شدن باید از قوانین خاصی پیروی کند: زمان گرم کردن باید به اندازه کافی باشد و باید بهتدریج افزایش یابد تا ورزشکار به 50 تا 60 درصد از ظرفیت کلی ورزشی خود برسد. این مسئله باید با شرایطی سازگار باشد: گرم کردن باید با کشش و ریلکس کردن عمومی برای آمادهسازی عضلات و مفاصل در مقابل استرس و استرینها همراه باشد. این برنامه باید به دنبال حرکات خاص هر ورزش صورت گیرد. افزایش قدرت عضلانی بخشی جداییناپذیر از تمرین، بهبود عملکرد، همچنین جلوگیری از آسیب است. تون عضلانی تونیک و بالانسشده کمک میکند تا تنشها و فشارهای تاندونها، استخوانها و مفاصل در طول فعالیت روزمره و همچنین در شرایط شدید یا خطرناک تنظیم شود. افزایش میزان تمرین (بهویژه بهطور ناگهانی) با افزایش متناوب تعداد آسیبها همراه است؛ بنابراین برای دوندهها، زمانی که بیش از 35 تا 40 کیلومتر در هفته میدوند، خطر آسیب افزایش مییابد.
بله



















