کتاب در

کتاب در نوشته‌ی ماگدا سابو با اعتراف راوی داستان به قتل زنی به نام امرنس آغاز می‌شود و راوی پس از این اعتراف به شرح اتفاقاتی می‌پردازد که دو شخصیت اصلی داستان را به سمت این قتل سوق می‌دهد. این رمان جذاب، جایزه‌ی ادبی فمینا را برای خالقش به ارمغان آورده است.

درباره‌ی کتاب در

راوی داستان در (The Door) نویسنده‌ی ممنوع‌الکاری است که پیش از شروع داستان جدیدش، ممنوع‌الکار بودنش لغو می‌شود. راوی برای اینکه با خیال آسوده به نویسندگی بپردازد، خدمتکاری استخدام می‌کند و اینگونه امرنس وارد زندگی راوی داستان می‌شود. امرنس پیرزنی است که شخصیت متفاوتی دارد و با وجود سن بالا، کارهای زیادی انجام می‌دهد و به دیگران یاری می‌رساند. امرنس خودش تصمیم می‌گیرد برای چه کسی کار کند و کارها را به همان شیوه‌ای که دوست دارد انجام می‌دهد. با گذر سال‌ها ارتباط عاطفیِ عمیق و پیچیده‌ای میان دو شخصیت اصلی داستان شکل می‌گیرد. این دو زن با وجود اینکه تلاش می‌کنند تا مرهمی بر زخم‌های کهنه‌ی یکدیگر باشند اما بیشتر به آزار هم می‌پردازند.

در طول رمان معروف و خواندنی «در» خانه‌ی امرنس مانند نمادی است که برای نشان دادن شخصیت و زندگی مرموز او به کار می‌رود و امرنس در خانه‌ی خود را به روی کسی باز نمی‌کند و کسی نمی‌داند داخل آن چه می‌گذرد. البته امرنس این درِ همیشه بسته را به روی راوی داستان باز می‌کند و... .

ماگدا سابو (magda Szabo) در این کتاب به زیبایی دغدغه‌های انسان امروزی را بررسی می‌کند و یکی از پیچیده‌ترین و در عین حالت زیباترین روابط را به تصویر می‌کشد.

افتخارات و جوایز کتاب در

• برنده جایزه فمینا سال 2003
• نامزد جایزه مستقل داستانی خارجی سال 2006
• برنده جایزه ترجمه آکسفورد - ویدنفلد سال 2006

ماگدا سابو را بیشتر بشناسیم

ماگدا سابو که یکی از شناخته شده‌ترین نویسندگان قرن بیستم مجارستان محسوب می‌شود، در سال 1917 در خانواده‌ای پروتستان متولد شد. سابو در کودکی زبان‌های لاتین، آلمانی، انگلیسی و فرانسه آموخت و در دانشگاه، زبان و ادبیات لاتین و مجاری خواند. در میان سال‌های 1944 و 1945 در مناطق تحت اشغال آلمان و شوروی به شغل معلمی روی آورد. او رمان‌های بسیاری از جمله خیابان کاتالین، داستانی قدیمی و... را نوشت تا این‌که سرانجام در زادگاه خود در سال 2007 فوت کرد.

در بخشی از کتاب در می‌خوانیم

بیش از یک سال بود برای ما کار می‌کرد که یک روز از او خواستم بسته‌ای را که قرار بود آن روز بعد از ظهر به دستم برسد به جای من تحویل بگیرد. شوهرم باید از شاگردانش امتحان می‌گرفت و خانه نبود و دندانپزشکم فقط همان روز برای من وقت داشت. روی در یادداشتی برای پیک گذاشتم و توضیح دادم که در غیاب ما چه کسی را کجا پیدا کند. بعد با عجله به طرف آپارتمان امرنس شتافتم. وقتی خانه را نظافت می‌کرد یادم رفته بود این موضوع را بهش بگویم. تازه کارش را در خانۀ ما تمام کرده بود و احتمالاً چند دقیقه بیشتر نبود که به خانه‌اش رسیده بود.

در که زدم جوابی نیامد، ولی می‌شنیدم کسی دارد توی خانه خرت‌وپرت‌ها را زیر و رو می‌کند و این مسئله که دستگیره از جا تکان نخورد چندان عجیب نبود. تا حالا هیچ‌کس ندیده بود درِ خانۀ امرنس باز باشد. حتی وقتی می‌شد او را (به زحمت) از خانه بیرون کشید، به محض اینکه دوباره داخل می‌رفت کلون در را می‌انداخت و در را قفل می‌کرد. همۀ در و همسایه این را می‌دانستند.

صدایش کردم و ازش خواستم لفتش ندهد. دیرم شده بود و می‌خواستم بهش بگویم برایم کاری انجام دهد. نخست، جملۀ من، با همان سکوتِ یکنواخت، بی‌پاسخ ماند ولی وقتی دستگیرۀ در را تکان‌تکان دادم چنان با شتاب بیرون پرید که فکر کردم می‌خواهد مرا بزند. بیرون آمد و در را محکم پشت‌سرش بست و سرم داد زد که خارج از وقت کاری مزاحمش نشوم. برای این کار که پول نمی‌گیرد. آن جا ایستاده بودم و از سر تحقیر، گردنم تا پایین سرخ شده بود. خیلی غیرعادی از کوره در رفته بود، کاملاً غیرمنتظره.