کتاب ییلاق انگلیسی

کتاب ییلاق انگلیسی اثر مارک دوگن را خیلی ساده می‌توان رمانی عاشقانه نامید، ولی نه یک رمان عاشقانه‌ی سبک و بی‌‌محتوا. دوگن در این کتاب فراز و نشیب‌های زندگی آدمی را بیان کرده، که دچار سرگردانی است. ییلاق انگلیسی برنده جایزۀ گنکور و جایزۀ بزرگ رمان آکادمی فرانسه شده است.

شخصیت اصلی این داستان، ضمن این‌ که همه‌ گونه توقعی از زندگی و لذت‌های آن دارد، به‌ درستی نمی‌داند دنبال چه می‌گردد و این سرگشتگی و دودلی‌ها و تردیدهای هاملت‌‌وار، قدرت تصمیم گیری را از او سلب می‌کند. این باعث می‌شود، جایی که باید خویشتن‌داری به‌ خرج دهد، دست به عمل می‌زند که طبعاً نتیجه‌ی هر دو رفتار هم فاجعه‌‌بار است. اما سرانجام او را در سن چهل‌ سالگی، پریشان و سرگردان به حال خود رها می‌کند.

رمان ییلاق زندگی داستان دختری را روایت می‌کند که مشکلاتی از زمان جوانی‌اش دارد و بعد از ازدواج مشکلاتی با همسر خود پیدا می‌کند. این دختر در یک دایره دوزخی افتاده است که هر قسمت را درست کند جایی دیگر خراب می‌شود. بر اثر مشکلاتی که همسرش برایش ایجاد کرد: این‌که غیب‌اش زد و خود را مخفی کرد، دختر خانواده را ترک کرد، در حالی که عشقشان عشق پایداری بود.

مارک دوگن (Marc Dugain) علاوه بر انتخاب موضوع‌های جالب و برانگیزنده، قلم شیوایی هم دارد و زبانش گونه‌ای حالت راز دل گفتن با خواننده است، مانند دو دسته قدیمی که دارند با هم درد دل می‌کنند.

در بخشی از کتاب ییلاق انگلیسی (campagne anglaise) می‌خوانیم:

من به‌حالت درازکش در تختخوابم ماندم و نگاهم را به سقف دوختم. از شنیدن این ماجرا که بدون پرده‌پوشی برایم تعریف کرده بود، آشفته شده بودم. وقتی برگشت و من از قدرت اراده‌اش اظهار تعجب کردم، جواب داد:

«پس از آن واقعه یکی دوبار تصمیم به خودکشی گرفتم، ولی دلم رضایت نمی‌داد. فکر کردم اگر این کار را بکنم، همه‌ی چیزهایی را که آن مرد می‌خواست از من بگیرد، در اختیارش می‌گذاشتم؛ منظورم زندگی‌ام است. هیچ‌وقت هم برای فراموش‌کردن این واقعه، خودم را در آغوش اولین مردی که سر راهم قرار گرفت نینداختم. منتظر ماندم تا به مردی علاقه‌مند شوم، کاری که اگر آن اتفاق نیفتاده بود می‌کردم.»

تا شب با هم بودیم. او شده بود همزاد من و من فرشته‌اش. دیگر هرگز از آن حادثه‌ حرفی به میان نیامد. او بیست‌وسه سال داشت و من اولین عشق و اولین مرد مورد دلخواهش بودم. از هشت سال پیش منتظر چنین موقعیتی مانده بود. ولی من همه‌ی عمرم انتظارش را می‌کشیدم، بی‌آن‌که خودم آگاه باشم. او کسی بود که وادارم می‌کرد همه‌چیز را از نو شروع کنم، از اول جوانی‌ام.

پس از آن دورانی پر صلح و صفا و آرامش داشتم؛ مانند کسانی که زندگی دوباره یافته‌اند، ولی نه زندگی گذشته، بلکه زندگی جدیدی توام با ازخودگذشتگی، که در آن خود را از یاد می‌بری و محو دیگری می‌شوی. هر شب بیرون می‌رفتیم. از بودن با او احساس غرور می‌کردم؛ مغرور از این‌که توانسته‌ بودم در دل زنی استثنایی عشق را زنده کنم.