کتاب موسیو ابراهیم

پدر مومو خودکشی کرده است. او تا زمانی که در قید حیات بود هم احساس مسئولیتی به تربیت فرزندش نداشت و مومو عملاً بی‌سرپرست بود، اما حالا این نوجوان یتیم است و موسیو ابراهیم باید از او نگه‌داری کند. کتاب موسیو ابراهیم نوشته‌ی اریک امانوئل اشمیت مخاطبان خود را به دیدن یک دگردیسی شخصیتی دعوت می‌کند؛ دگردیسی یک نوجوان دزدِ دردسرساز به فردی مفید برای خود و جامعه.

درباره‌ی کتاب موسیو ابراهیم

مومو فقط یازده سال دارد. او نوجوانی ساده و بی‌تجربه است که عملاً بی‌سرپرست بزرگ می‌شود. پدر او وکیلی سرگردان و بی‌مسئولیت است و هیچ وظیفه‌ای را در قبال فرزند خود بر عهده نمی‌گیرد. او همیشه مومو را به صرفه‌جویی و پس‌انداز تشویق می‌کند و حتی اگر بگوییم مجبور می‌کند، اما نوجوانی که تربیت درستی ندارد و هیچ‌کس او را کنترل نمی‌کند، واضح است که به وضعیت بدی دچار می‌شود؛ اما این بدترین بخش کار او نیست. مومو به یک دزد تبدیل شده است. او از هر مغازه‌ای که بتواند دزدی می‌کند؛ اما از میان صاحبان تمام این مغازه‌ها فقط یک نفر در زندگی مومو تغییر ایجاد می‌کند و او کسی است که کتاب موسیو ابراهیم (Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran) به نام او نام‌گذاری شده است. این پیرمرد مسلمان نمی‌تواند قهقرا رفتن این پسرک یهودی را ببیند و برای نجات او اقدام نکند. موسیو ابراهیم باید مومو را به راه راست هدایت کند و اریک امانوئل اشمیت (Éric-Emmanuel Schmitt) در داستان اجتماعی موسیو ابراهیم همین ماجرا را برای ما روایت می‌کند.

رمان اجتماعی موسیو ابراهیم قصد دارد به مخاطبان خود نشان دهد همه‌ی افراد اصلاح‌پذیرند، حتی اگر دزد، بی‌بند و بار و بی اخلاق باشد. موسیو ابراهیم در این داستان شخصیتی شبیه پیامبران برای قوم گمراه و بی پناه خود است. او به پسرکی که در سن یازده سالگی تمام پول‌های قلک خود را در فاحشه‌خانه‌ها خرج می‌کند، نشان می‌دهد که زندگی صرفاً تن و جنس نیست و انسان باید به ابعاد روحانی خود نیز توجه کند. اریک امانوئل اشمیت داستان خود را با پس‌زمینه‌ی عرفانی و الهیاتی تحریر کرده است و سعی دارد تا میان ادیان صلح و دوستی برقرار کند. این کتاب با ترجمه‌ی رضا باباخانلو در انتشارات سیزده منتشر شده است.

کتاب موسیو ابراهیم برای شما مناسب است اگر

• به داستان‌های اجتماعی که خواننده را با مراحل دگردیسی و تحول یک شخصیت روبه‌رو می‌کند، علاقه دارید.
• از خواندن قصه‌های عرفانی که دارای ابعاد الهیاتی هستند، لذت می‌برید.
• دوست دارید به «دین» و تأثیرش بر زندگی دیگران و اثر مثبتی که بر روح و روان انسان‌ها می‌گذارد از زاویه‌ای تازه بنگرید.

در بخشی از کتاب موسیو ابراهیم می‌خوانیم

متأسفم، من رفتم چون هیچوقت نمی‌توانم پدر خوبی برایت باشم. پوپ...

ادامه‌ی نامه خط خورده بود. احتمالاً می‌خواست چیزی درمورد پوپل گوشزد کند. جملاتی از این دست: «من با پوپل می‌تونم زندگی کنم، اما با تو نه...» یا «رفتار پوپل اجازه می‌داد که قدرت و انرژی پدر بودن را داشته باشم، اما تو این حس رو بهم نمی‌دی...» در کل مزخرفی که حتی خودش هم از نوشتن آن خجالت می‌کشید. مهم این بود که منظورش را رسانده بود. ممنون پدر.

شاید روزی برگردم؛ روزی که تو کاملاً بزرگ شده باشی. زمانی که بر شرمندگی‌ام غلبه کرده باشم و تو بتوانی من را ببخشی. خداحافظ.

همین؟! خداحافظ؟...

پینوشت: تمام پولی که برایم باقی مانده بود را روی میز گذاشتم. لیست افرادی را که درصورت لزوم می‌تونی بهشون مراجعه کنی و ازت مراقبت کنند، در انتهای نامه نوشتم.

لیستی شامل چهار نام که هیچ‌کدام را نمی‌شناختم.

تصمیم گرفته شده بود؛ بی آنکه من هیچ دخل و تصرفی در آن داشته باشم و کسی نظرم را بپرسد. از همان زمان عزمم را جزم کردم طوری رفتار کنم که گویی هیچ اتفاقی نیافتاده.

اما نمی‌شد این حقیقت را انکار کرد که طرد شده بودم؛ آنهم نه یک‌بار، دوبار. دفعه‌ی اول توسط مادرم در بدو تولد و دفعه‌ی دوم توسط پدرم در نوجوانی. اگر دیگران متوجه این موضوع می‌شدند، دیگر به من اعتماد نمی‌کردند. چه چیزی درمورد من اینقدر وحشتناک بود؟ چه مانعی برای عشق ورزیدن به من وجود داشت؟

در تصمیمم مصمم بودم؛ باید طوری رفتار کنم که گویی پدرم همراه با من در خانه زندگی می‌کند، ‌ غذا می‌خورد و درمورد روزهای ملال‌آورش با هم درددل می‌کنیم.

از این رو لحظه‌ای درنگ نکردم و رفتم سمت خواروبارفروشی.