معرفی و دانلود کتاب مرد خانه

معرفی کتاب مرد خانه

کتاب مرد خانه نوشته‌ی کیم کلمن فوت روایتی آرام و پیوسته از زندگی مردی است که میان سال‌های سخت کودکی و روزهای خسته‌ی میانسالی، هنوز در حال ساختن معنای خانه و هویت خویش است. داستان سفری درونی‌ست در ذهن «جب»؛ رفتگری رنگین‌پوست که با مرگ مادر و انبوهی از اشیای قدیمی، دوباره به گذشته‌ای پر از زخم پرتاب می‌شود. این رمان با لمس واقعیت‌های تبعیض نژادی و روابط خانوادگی، تصویری انسانی و جاری از رنج، امید و ماندن می‌آفریند.

درباره‌ی کتاب مرد خانه

کتاب مرد خانه (Man of the House) نوشته‌ی کیم کلمن فوت (Kim Coleman Foote) روایت «جب کل‌من» مردی میانسال است که پس از خاک‌سپاری مادرش، با تماس خواهرش مجبور می‌شود به خانه‌ی قدیمی بازگردد؛ جایی که بخش بزرگی از زندگی‌اش در میان اشیای دورافتاده و خرت‌وپرت‌های به‌ظاهر بی‌ارزش پنهان مانده است. هر یک از این وسایل ردّ لحظه‌ها و آدم‌هایی هستند که سال‌ها در سایه‌ی تبعیض نژادی زیسته‌اند و مسیر مهاجرت خانوادگی از جنوب تا شمال آمریکا را رقم زده‌اند.

جب هنگام جمع کردن وسایل، بار دیگر با خاطرات نوجوانی‌اش روبه‌رو می‌شود: پدری خشن، مادری سخت‌گیر، خواهرانی که هرکدام تکه‌ای از گذشته را در خود نگه داشته‌اند و عمو ابی، تنها مردی که روزی برای محافظت از او قدم جلو گذاشت.

روایت کتاب مرد خانه در رفت‌وبرگشتی آرام میان گذشته و اکنون حرکت می‌کند؛ از حیاط پر از اشیا تا آزادراه‌های جنوب، از دعوای خواهر و برادر تا تأملات طولانی جب در جاده. او در سفری بی‌خبر از چشم دیگران به‌دنبال عمو ابی راهی جنوب می‌شود؛ سفری که در آن نشانه‌های پنهان و آشکار نژادپرستی، خاطرات گمشده‌ی خانواده و معنای شکسته‌ی «مرد بودن» در ذهنش زنده می‌شود.

دیدار با عمو ابی سالخورده نقطه‌ای بی‌صدا اما عمیق در داستان کیم کلمن فوت است؛ جایی که جب درمی‌یابد ردّ خانواده، تاریخ، و رنجِ نسل‌ها گاه در ساده‌ترین اشیا و کوتاه‌ترین لحظه‌ها باقی می‌ماند.

گذر از خرت‌وپرت‌ها تا جاده‌های جنوب در کتاب مرد خانه

رمان مرد خانه درباره‌ی مردی است که در میان اشیای به‌ظاهر بی‌ارزش، ردّ زندگی و هویت خود را پیدا می‌کند. جب با جمع‌کردن وسایل، درواقع به گذشته‌ای دست می‌زند که نه می‌تواند نگهش دارد و نه می‌تواند آسان رهایش کند. هر شیء، گرهی در حافظه‌ی اوست: صندلی شکسته، پیپ مادر، دستمال آبی، حلقه‌ها و نامه‌ها.

کیم کلمن فوت با طرح این ریزه جزئیات، داستان مرد خانه را از سطح یک روایت خانوادگی فراتر می‌برد و آن را به کاوشی در سوگ، خاطره و اثرات فرساینده‌ی تبعیض نژادی تبدیل می‌کند. سفر جب به جنوب نه سفر جغرافیایی، بلکه رفت‌وبرگشتی است میان آنچه بوده و آنچه هنوز درون او ادامه دارد؛ سفری برای درک اینکه خانه کجاست و چگونه می‌توان در میانسالی معنای تازه‌ای برای زندگی پیدا کرد.

با خرید کتاب مرد خانه انتشارات خانه‌ی رود قدم در داستانی می‌گذارید که نقد، خاطره، جریان سیال ذهن و بخشی از تاریخ را در هم می‌آمیزد. ناهید رسولی خواندن این رمان را برای فارسی‌زبانان آسان کرده است.

کتاب مرد خانه برای شما مناسب است اگر

• به داستان‌های اجتماعی با محوریت تبعیض نژادی علاقه دارید.
• روایت‌های شخصیت‌محور در داستان‌های کوتاه را می‌پسندید.
• دنبال داستانی آرام، جاده‌ای و درونی هستید.

در بخشی از کتاب مرد خانه می‌خوانیم

عکس پرترۀ مادر پدرش «آدلاید» بود. این تصویر در کنار عکس پدر و پدربزرگش روی دیوار سالن پذیرایی بود. عکس این دو هم ته صندوقچه بود. جِب از این‌که می‌دید پدرش در آن عکس چقدر جوان است به خود لرزید. از آن‌طرف دیدن چهرۀ پدربزرگ حس چیزی عتیقه را به او منتقل می‌کرد. الآن همگی همان خطوط را بر گونه‌ها و پیشانی‌شان داشتند، با سبیل‌های پرپشت و موهای سفید پنبه‌مانند.

جِب با عجله عکس‌ها را سرجای‌شان گذاشت و مشغول وارسی مابقی چیزهای داخل صندوقچه شد. نه نامۀ عمو اَبی و نه حلقۀ ازدواج مادرش داخل صندوقچه نبودند. مابقی چیزهای داخل صندوق عبارت بودند از عینک‌ و صورت‌حساب‌های پزشکی مادرش. عینک را داخل جیب اورکتش انداخت. او که مثل وِرنا دزد نبود، از نظر او این‌ها میراث مادرش بودند. از طرفی وِرنا چه احتیاجی به آن‌ها دارد؟ همین الآن هم مدعی مالکیت خانه و این اواخر حیاط شده است.

جِب در یکی از کارتن‌ها چند نامه پیدا کرد. از پیدا کردن‌شان خوشحال شد، دستۀ اول که با روبان بسته شده بودند و قطرشان به اندازۀ یک کتاب فرهنگ لغت بود از طرف عمو نبودند. از طرف شوهر وِرنا بودند، در دوران خدمتش و در طول جنگ جهانی دوم آن‌ها را برای وِرنا نوشته بود. وقتی دستۀ دیگری نامه که از کمبلتون ارسال شده بودند را پیدا کرد سینه‌اش تیر کشید. چهار نامه بود و در سال 1932 ارسال شده بودند. جِب سرسری نگاهی به آن‌ها انداخت و فی‌الفور ابرو در هم کشید. نامه‌های عاشقانه‌ای به وِرنا بودند از طرف مردی همنام عمو!. در یکی از نامه‌ها نوشته بود «وقتی صحبت از ازدواج شد، گفتی هر وقت آماده بودی به خانه برمی‌گردی.» حتماً آن زمان هم دروغ می‌بافته. آخر دختری که مرتب در کلوپ‌های شبانۀ «هارلم» پلاس است و نمی‌توان او را از بارهای «ساوی» و «پالادینو» واکسهال جمع کرد چه صنمی با یک پسر سادۀ روستایی دارد؟