بله
کتاب تصاویری که باید دید: هنر و امیدواری‌هایش برای ما، اثری منتشرشده در موسسه‌ی مدرسه‌ی زندگی است که شامل آثار متفاوت در مدیوم‌های گوناگون و از هنرمندان مختلف در سراسر دنیا است. آلن دوباتن سردبیر و موسس این موسسه با هدف ایجاد امید به جای یاس در مخاطب این مجموعه آثار را جمع‌آوری کرده و توضیحات متفاوت و جالبی از هر اثر را ضمیمه‌ی آن کرده است.
درباره‌ی کتاب تصاویری که باید دید: هنر و امیدواری‌هایش برای ما
کارِ یک اثر هنری را احساسِ هنرمند به پایان می‌رساند یا احساسِ بیننده؟ تابه‌حال مقابل تصویری قرار گرفته‌اید که احساساتِ همان لحظه‌ی شما را تغییر دهد و باعث شود درگیر حس جدیدی شوید؟ حسی که مقصود خالق آن اثر از خلق آن بوده است. کتاب تصاویری که باید دید: هنر و امیدواری‌هایش برای ما (Art against despair: pictures to restore hope) طبق گفته‌ی نویسنده‌ی آن یعنی آلن دوباتن (Alain de Botton) با همین هدف تدوین و نگارش شده است. آلن دوباتن در تلاش است با جمع‌آوری آثاری از هنرمندان مختلف و در مدیوم‌های متفاوت احساس یاس و ناامیدی را از مخاطب دور کند. او در این کتاب اذعان می‌کند، آنچه برای روزهای سخت و نومیدی باقی می‌ماند هنر است. این جمله را بسیاری از اندیشمندان در طول تاریخ به‌گونه‌های مختلف بیان کرده‌اند. درواقع هنر ریسمانی است برای چنگ زدن به دنیای تصویر، خیال، فراموشی و فاصله‌گرفتن از دنیای واقعیت و ازقضا یکی از تاثیرگذارترین‌ها نیز هست.
اهمیت هنر در این زمینه به اندازه‌ای است که سال‌هاست به روشی در جهت بهبود و درمان روح و روان انسان‌ها برای لحظه‌ای عقب‌نشینی از جنگ‌های درونی و خاموش کردن صدای ذهن تبدیل شده است. کتاب تصاویری که باید دید، در حقیقت دقایقی تامل و سکونت در دنیای تصاویر است. آثار متعددی از نقاشان و عکاسان مشهور و به‌نام در سطح جهانی و در دوران مختلف جمع‌آوری شده که پشتِ پرده‌ی هر خلقی از سوی این هنرمندان، داستانی در سبک‌های گوناگون انتزاعی، فیگوراتیو و... روایت می‌شود. در قسمتی از کتاب، یک نقاشی گویا و عنوانش می‌توانند شما را نه برای مدتی کوتاه بلکه سال‌ها از حس یاس و ناامیدی دور کنند! عنوان نقاشی اینگونه ذکر شده: «همچنان در حال یادگیری‌ام». فراسیسکو گویا این نقاشی را در هشتاد سالگی کشیده، گوش‌هایش توانایی شنیدن نداشته و برای راه رفتن حتما باید از دیگران کمک می‌گرفته. اما دست از آموختن و دیدن این دنیای پر رمز و راز برنداشته است و زمانی که از او در رابطه با عنوان اثرش سوال می‌کنند، پاسخ قابل تاملی می‌دهد: «هیچ زمانی یادگرفتن و آموزش در هیچ زمینه‌ای تمام نخواهد شد، حداقل برای من». این پاسخ کلیدی برای ناامیدی و یاس است. مادامی‌که توجه خود را به سمت آموزش هر مفهوم جدیدی، هدایت کنیم، فضایی برای یاس و ناامیدی باقی نخواهد ماند. علاوه‌بر یادگیری می‌توان از تجربیات افراد تاثیرگذار هم یاد گرفت. این نگرش در کتاب تصاویری که باید دید به وضوح اتفاق می‌افتد. زمانی که از حس‌های ناامیدی و ناراحتی رنج می‌بریم می‌توانیم به تصاویر و قصه‌های این کتاب نگاه کنیم چرا که بهترین آثار توانایی تقویت شرایط روحی ما را دارد.
مجموعه آثاری که در کتاب تصاویری که باید دید: هنر و امیدواری‌هایش برای ما گنجانده شده است، می‌تواند تسکین‌دهنده‌ترین و نشاط‌آورترین لحظات را برای ما به ارمغان بیاورد. آلن دوباتن با انتخاب تصاویر متعدد از هنرمندانی با ملیت‌های متفاوت و در زمان‌های گوناگون، سفری پر هیجان را برای خواننده ترتیب داده است.
کتاب تصاویری که باید دید: هنر و امیدواری‌هایش برای ما توسط نشر کتابسرای نیک و با ترجمه‌ی کامران غبرایی به چاپ رسیده است.
درباره‌ی موسسه مدرسه زندگی
موسسه مدرسه زندگی (school of life) در سال 2016 به ریاست آلن دوباتن با هدف درک بهتر از خودمان، بهبود روابط و ایجاد زندگی مساعدتر تاسیس شد و در این مسیر آثار متعددی از جمله کتاب تصاویری که باید دید را به چاپ رسانده است. این مجموعه در تلاش است که از راه‌های گوناگون به درمان روحی و درونی انسان‌ها کمک کند تا از مسیر زندگی لذت ببرند و زیستی همراه با آرامش را تجربه کنند.
نکوداشت‌های کتاب تصاویری که باید دید: هنر و امیدواری‌هایش برای ما
- کتابی زیبا و تکان‌دهنده که قدرت رستگاری هنر را برای رهایی ما از تاریک‌ترین، منزوی‌ترین زمانه‌ها اثبات می‌کند. (کتی هسل)
- این کتاب ایده‌آلی برای تقویت روحیه شما در هنگام ناراحتی است. (روث میلینگتون)
- یک اثر خواندنی عالی برای علاقه‌مندان و طرفداران هنر. (NetGalley review)
- همه‌چیز درباره‌ی قدرت هنر، مانند شادی‌آور یا غم‌انگیز بودن آن، طراوت خوشایندش و... در کتاب تصاویری که باید دید آمده است. (تابیش خان، مجله FAD)
کتاب تصاویری که باید دید: هنر و امیدواری‌هایش برای ما مناسب چه کسانی است؟
کتاب حاضر که به موزه‌ی قابل حمل معروف است، برای کسانی که به هر نحوی با ناملایمات زندگی دچار چالش شده‌اند و برای دقایقی نیاز دارند از موضوعات ناراحت‌کننده فاصله بگیرند بسیار مناسب است. همچنین اگر به هنر و آثار هنری علاقه‌مند هستید، ورق زدن این کتاب برای شما بسیار لذت‌بخش خواهد بود.
در بخشی از کتاب تصاویری که باید دید: هنر و امیدواری‌هایش برای ما می‌خوانیم
ما در آن مهمانیِ به‌خصوص حضور نداشته‌ایم و آن آدم‌های خاص را نمی‌شناخته‌ایم، لیکن قضیه برایمان روشن است: خودنمایی‌ها، نظرهای دزدکی به دور اتاق در پی یافتن آدم‌های خاص، گریزهای پرتشویش از دست آدم‌های پرحرف و مزاحم، اشتیاق به نزدیکی به آدم‌های درخور توجه. سده‌هاست که مهمانی انسانی همین‌طوری است. نخستین پرسش این است: «بهتر است چه کار کنم؟» به اقتضای پاسخمان هم یا لبخندی بر لب می‌آوریم و تمام حواسمان را جمع می‌کنیم یا گوشه‌ای تنها می‌مانیم. دنیای ما دنیای نخوت‌زدگان و افاده‌ای‌هاست: آدم‌هایی که بی‌رحمانه به داوری دیگران می‌نشینند و آن‌ها را نه از ره عیار روح که بر مبنای نشانه‌های عینی جاه و مقام می‌سنجند. مادر دقیقاً عکس آدم نخوت‌زده است؛ یعنی کسی که به فکر حال و روز ماست، نه به فکر وضع و اوضاعمان. وانگهی در مهمانی موزه‌ی متروپلیتن مادران زیادی پیدا نمی‌شوند: تنها چیزی که اهمیت دارد، چند واژه‌ای است که روی کارت ویزیتمان نوشته شده است. جرج اُروِل این قضیه را رک‌وراست بازگو می‌کند: «بیست سالگی که گذشت، دیگر کسی باکش نیست که آدم خوبی هستید یا نه.»
تکاپوی ما برای راه باز کردن در اجتماعات سویه‌ای گزنده و درخور توجه دارد. ما بیش از آن‌که در پی پول، مقام، یا شغل باشیم، به دنبال احترام و ای‌بسا بتوان به صراحت گفت، به دنبال عشق هستیم. از دنیا انتظار داریم که وقتی به فضایی گام می‌گذاریم، حضورمان را تصدیق کنند؛ انتظار داریم با مهر و توجه به استقبالمان بیایند. از تحقیر و تمسخر گریزانیم. بیش از آن‌که حرص ما را به حرکت وادار کند، تشنه‌ی مهربانی هستیم.
