کتاب جوانی زیباست و داستان‌های دیگر

کتاب جوانی زیباست و داستان‌های دیگر مشتمل بر شش روایت کوتاه است، که در همه‌ی آن‌ها هرمان هسه به دنبال کشف حقیقت زندگی در فلسفه است.

این کتاب شامل چندین داستان کوتاه و بلند از این نویسنده‌ی صاحب سبک است. دو قصه‌ی بلند این مجموعه «دوستان» و «جوانی زیباست» نام دارند. داستان نخست زندگی مردی را به تصویر می‌کشد که بعد از چندین سال به وطنش برمی‌گردد و یاد و خاطره‌ی دوران کودکی‌اش را زنده می‌کند. اما داستان دوم با نام دوستان، در رابطه با دو دوست جوان است که هر یک مسیر متفاوتی را در زندگی برمی‌گزینند. یکی فلسفه و دیگری پذیرفتن قوانین و مقررات نظام اجتماعی را انتخاب می‌کند.

از دیگر عناوین این کتاب می‌توان به: یادی از دوران کودکی، سه زیزفون، مردی و گفت و گو با بخاری اشاره کرد.

هرمان هسه را بیشتر بشناسیم:

هرمان هسه (Hermann Hesse)، از نویسندگان معروف آلمان به شمار می‌آید، او به دلیل حضور در جنگ جهانی اول و دوم روحیاتی ضد جنگ دارد. از ویژگی‌های بارز شخصیتی او می‌توان به انزوا و گوشه‌نشینی او اشاره کرد که در جهت شناخت حقیقی زندگی و معنای آن کمک فراوانی به او کرده است.

لازم به ذکر است که آثار هسه به بیش از 50 زبان دنیا ترجمه شده است، همچنین وی در سال 1946 موفق به دریافت جایزه نوبل ادبیات شد.

در بخشی از کتاب جوانی زیباست و داستان‌های دیگر می‌خوانیم:

حتى عمو ماتئوس هم به شیوه خاص خود از دیدار دوباره من شادمان شد. در هر حال، اگر مردى جوان چند سالى در سرزمینى بیگانه بماند و روزى که باز مى‌گردد، بدل به فردى محترم شده باشد، حتى بر لب محتاط‌ترین خویشاوندان نیز تبسمى نقش مى‌بندد و شادمان دستش را مى‌فشارند.

چمدان کوچک و قهوه‌اى حاوى همه دارایى من، کاملاً نو بود و قفلى خوب و تسمه‌هایى براق داشت. در آن دو دست کت و شلوار تر و تمیز، به‌ اندازه کافى لباس، یک جفت چکمه نو، چند کتاب و عکس، دو پیپ زیبا و اسلحه‌اى کمرى بود. تازه کیف ویلن و کوله‌پشتى هم پر از خرت و پرت بود، دو کلاه، یک عصا و یک چتر، پالتویى سبک، یک جفت کفش لاستیکى، همگى نو و سالم، و در کیف کوچک روى سینه‌ام که در آن را دوخته بودم، بیش از دویست مارک پس‌اندازم و نامه‌اى را داشتم که در آن براى پاییز، قول کارى خوب در خارج از کشور را به من داده بودند. همه این وسایل را ناگریز با ابهت حمل مى‌کردم و با این تحهیزات پس از گشت‌وگذارى طولانى همچون آقایى تمام عیار به زادگاهم برمى‌گشتم، منظورم همان جایى است که روزگارى همچون کودکى دست‌وپا چلفتى و خجول ترکش گفته بودم.