کتاب دیگر انسان نیست

معرفی کتاب دیگر انسان نیست

روایتی از تنهایی در جامعه‌ی مدرن؛ اوسامو دازای در کتاب دیگر انسان نیست که یکی از آثار محبوب و منتخب در میان کاربران تیک‌تاک بوده، داستان سه برهه از زندگی مردی را روایت می‌کند که در چنگال افسردگی گرفتار می‌شود. این رمان پرفروش ژاپنی شباهت زیادی به داستان زندگی خود اوسامو دازای دارد و به نوعی خودزندگی‌نامه‌ی وی محسوب می‌شود.

درباره‌ی کتاب دیگر انسان نیست

اگر به دنبال آرامش و حال خوب باشید، خواندن کتاب دیگر انسان نیست (No Longer Human) برایتان مناسب نخواهد بود، چراکه داستان این کتاب بیشتر شبیه زدن به دلِ دریای طوفانی است. در زیر پوسته‌ی آرام اتفاقات روزمره، آتشی از جنون و افسردگی در حال سوختن و سوزاندن است و همه چیز زمانی دیوانه‌وارتر به نظر می‌رسد که بدانیم داستان کتاب از زندگینامه اوسامو دازای (Osamu Dazai)، یعنی خود نویسنده الهام گرفته شده است.

کتاب دیگر انسان نیست انتشارات تی تی پول شامل سه دفتر و یک پایان‌بندی است. در هر یک از این سه دفتر، برهه‌هایی از زندگی مردی به نام «یوزو» روایت می‌شود. یوزو شخصیتی آرمانی و قهرمان‌گونه نیست؛ آنچه بیشتر از هر چیزی درمورد یوزو به چشم می‌آید فرو رفتنش در گودال افسردگی است. او از درک احساسات دیگران عاجز است و تلاش می‌کند این ناتوانی را پشت نقاب بی‌خیالی و سرخوشی پنهان کند. اگر روزی این نقاب کنار برود برای یوزو پایان دنیاست، چراکه از هیچ چیز به اندازه‌ی برملا شدن ماهیت وجودی‌اش وحشت ندارد.

دیگر انسان نیست؛ داستان زوال بشری

در رمان دیگر انسان نیست می‌خوانیم که یوزو در پنهان کردن ضعف شخصیتی‌اش موفق است، تا اینکه در دوران دبیرستان رازش برملا می‌شود. یک نفر از هم‌کلاسی‌هایش به طرز مشکوکی چهره‌ی واقعی او را پشت نقاب لودگی و محبوبیت می‌بیند؛ و حالا او باید تلاش کند با منحرف کردن ذهن این هم‌کلاسی، از برملا شدن هویت واقعی‌اش جلوگیری کند...

اگر طرفدار رمان‌های فلسفی و روانشناختی هستید، پیشنهاد می‌کنیم خرید کتاب دیگر انسان نیست اوسامو دازای را از دست ندهید. این کتاب زندگینامه که توسط آیلین معافی به فارسی ترجمه شده، در دسته‌ی رمان‌هایی درمورد افسردگی نیز قرار می‌گیرد.

گفتنی است که این رمان روانشناسی با نام «نه آدمی» نیز منتشر شده است.

اقتباس‌های سینمایی و فرهنگی از کتاب دیگر انسان نیست

داستان تأثیرگذار دیگر انسان نیست تنها به دنیای ادبیات محدود نماند و الهام‌بخش آثار متعددی در سینما و مانگا شد. چهار قسمت ابتدایی انیمه Blue Literature که در سال 2009 منتشر شد، بر اساس این داستان روانشناختی ساخته شد و روایت متفاوتی از داستان آن ارائه داد.

همچنین جونجی ایتو، مانگاکای مشهور ژاپنی، با الهام از روایت و شخصیت‌های این اثر، نسخه‌ای مانگایی از این رمان روانشناختی خلق کرد که مورد توجه علاقه‌مندان مانگا قرار گرفت. علاوه بر این، میکا نیناگاوا در سال 2019 فیلمی سینمایی درباره‌ی زندگی و سال‌های پایانی عمر اوسامو دازای ساخت که با نام فیلم دیگر انسان نیست شناخته می‌شود و به زندگی این نویسنده‌ی برجسته‌ی ژاپنی و تأثیر آثارش می‌پردازد.

کتاب دیگر انسان نیست برای شما مناسب است اگر

• به رمان‌های ژاپنی علاقه دارید و می‌خواهید یکی از مهم‌ترین رمان‌های قرن بیستم را مطالعه کنید.
• طرفدار رمان‌های فلسفی و اگزیستانسیالیستی با موضوع تنهایی، بحران هویت و معنای زندگی هستید.
• به دنبال رمان کوتاه اما عمیق و تأثیرگذاری هستید که دیدتان به جهان را تغییر بدهد.
• دوست دارید خواندن یکی از بهترین کتاب‌های اوسامو دازای را تجربه کنید.

در بخشی از کتاب دیگر انسان نیست می‌خوانیم

من در راه کسب احترام بودم. اما تصور احترام، من را به شدت وحشت‌زده می‌کرد. تعریف من از «محترم»، مردی بود که تقریبا در اغفال کردن مردم موفق بود، اما در نهایت توسط فردی همه‌چیزدان و همه‌فن‌حریف شناخته می‌شد و اعتبارش طوری خدشه‌دار می‌شد که مرگ را به آن شرمساری ترجیح می‌داد. حتی اگر می‌توانستم بیشتر انسان‌ها را فریب بدهم تا به من احترام بگذارند، یکی از آن‌ها حقیقت را می‌فهمید و دیر یا زود سایر انسان‌ها از طریق او آگاه می‌شدند. خشم و انتقام آن‌هایی که متوجه شدند چگونه فریب خورده‌اند، چه خواهد بود؟ حتی فکرش هم، مو به تنم سیخ می‌کرد.

من شهرتم را در مدرسه، کم‌تر برای اینکه فرزند خانواده‌ای ثروتمند بودم و بیشتر به این خاطر که «مخ بودم» به دست آوردم. از آنجایی که کودک مریضی بودم، اغلب یک یا دو ماه یا حتی یک سال تحصیلی کامل را در مدرسه غیبت می‌کردم؛ با این حال وقتی در دوران نقاهت به مدرسه باز می‌گشتم و در امتحانات پایان سال شرکت می‌کردم، به لطف «مخ بودنم»، همیشه در کلاس اول بودم. هیچ‌وقت درس نخواندم، حتی وقتی تندرست بودم. در زمان بازخوانی درس در مدرسه، کارتون می‌کشیدم و در زنگ تفریح با توضیحات نقاشی‌هایم بقیه بچه‌های کلاس را می‌خنداندم. در کلاس انشا چیزی جز داستان‌های خنده‌دار ننوشتم. معلمم من را نصیحت می‌کرد، اما این باعث نشد که دست از این کار بکشم، زیرا می‌دانستم که او پنهانی از داستان‌های من لذت می‌برد. یک روز من داستانی به سبک بسیار عجیب تحویل داده و در آن شرح می‌دادم که چگونه وقتی مادرم من را با قطار به توکیو برد، در راهرو قطار، با تف، چشمه آب درست کردم. آنقدر به خندیدن معلم اطمینان داشتم که پنهانی تا اتاق استراحت معلم‌ها دنبالش کردم. به محض خروج از کلاس، معلم، انشای من را از بین انبوهی از برگه‌ها بیرون کشید. او درحالی‌که در راهرو راه می‌رفت، شروع به خواندن کرد و بلافاصله پوزخند زد. او به اتاق معلمان رفت و یک دقیقه بعد یا بیشتر - احتمالا زمانی که خواندنش تمام شد - با صدای بلند قهقهه زد؛ صورتش از خنده مایل به قرمز شد. من او را درحالی‌که برگه من را به سایر معلم‌ها نشان می‌داد، تماشا کردم.