بله
کتاب زنان ورزشکار: تمرین برای موفقیت نوشته‌ی باب تروپ، با هدف افزایش دانستنی‌های ورزشی مربیان و زنان ورزشکار گردآوری شده است.
امروزه همگان از اهمیت ورزش براى زنان چه در بعد سلامتى و چه از لحاظ مدال و مدال‌آورى آگاه هستند آیا زمانى خواهد رسید که زنان ورزشکار از رکوردهاى آقایان عبور کنند؟ هرگز! این پاسخى است که بارها توسط مربیان و متخصصان ورزش گفته شده اما نباید مطمئن بود.
همان‌گونه که مى‌دانیم و محققان اعلام کرده‌اند زنان توانایى و کیفیت استقامتى بهترى نسبت به مردان دارند. پس با توجه به گسترش علوم ورزشى هیچ بعید نیست که روزى رکورد دوى ماراتن آقایان توسط زنان شکسته شود.
کتاب زنان ورزشکار: تمرین برای موفقیت (Female Athletes training for success) در هشت فصل تنظیم شده است که از جمله آن‌ها می‌توان به «مشکلات زانو، اختلال تغذیه‌ای، تمرینات قدرتی و محققان چه می‌گویند» اشاره کرد.
هدف باب تروپ (Bob Troop) از نوشتن این کتاب، ایجاد دانش درباره فواید ورزش است و اینکه مربیان و زنان ورزشکار بیشتر با تفاوت‌ها و ویژگى‌هاى خاص فیزیولوژیکى خود و ورزشکاران‌شان آشنا شوند.
در بخشی از کتاب زنان ورزشکار می‌خوانیم:
عقیده جهانى در رابطه با زنان ورزشکار مبنى بر نیاز و توجه به مشاوره تغذیه و حضور متخصص تغذیه ورزشى در کنار آن‌ها است. در فصل قبلى اختلالات مهم غیرقابل تشخیص به عنوان بیمارى مفصلاً توضیح داده شد. هر چند تاکنون توجه کمترى به رژیم غذایى خاص زنان ورزشکار به دو نوع املاح آهن (Fe) و کلسیم (Ca) شده است. به خصوص در هنگام افزایش حجم و شدت تمرینات.
آهن در زنان ورزشکار نقش مهمى در تنظیم فعالیت آنزیم‌ها ایفا مى‌کند و این نقش به خصوص در هموگلوبین و میوگلوبین بارز است (بافت عضلانى معادل هموگلوبین است).
اکسیژن از ریه‌ها با فشار به شبکه مویرگى عضلات فرستاده مى‌شود و متعاقب آن به داخل میتوکندرى سلول‌هاى عضلانى حمل مى‌شود، حذف مواد زائد شامل دى‌اکسید کربن و بازسازى ناشى از اکسیدوز یون‌هاى هیدروژنى که در هنگام تمرینات شدید حاصل مى‌شود همگى ناشى از نقش هموگلوبین و میوگلوبین است. این مواد شیمیایى شامل اتم‌هاى ویژه آهن، هر یک مى‌توانند با مولکول‌هاى اکسیژن ترکیب شوند. منطقى است که فکر کرد به آسانى مى‌توان با افزودن آهن بیشتر در رژیم غذایى به میزان هموگلوبین بیشتر دسترسى داشت. اما این تنها هنگامى مؤثر است که طى ماه‌ها یا سال‌ها مقادیر ناکافى آهن در غذاى مصرفى وجود داشته باشد یا در اثر عوامل خارجى یا بیمارى‌ها کمبود آهن به وجود آمده باشد.
گرچه ممکن است میزان آهن بدن یک ورزشکار به کمتر از مقادیر مطلوب برسد ولى کاهشى در میزان هموگلوبین و با عملکرد او نداشته باشیم. مشکل اینجاست، ظاهر شدن نشانه‌هاى افت عملکرد در آینده به دلیل رسیدن میزان آهن بدن و ذخایر آن به کمتر از حد طبیعى و این کمبود مى‌تواند در عملکرد برخى آنزیم‌ها، هموگلوبین و میوگلوبین تأثیرگذار باشد. پس در نتیجه میزان ذخایر آهن یک ورزشکار باید همواره در حد مطلوب باشد تا احتمال کاهش عملکرد در اثر فقر آهن به حداقل برسد.
