بابک احمدی در کتاب مدرنیته و اندیشه انتقادی سوژهی تجدد و نوگرایی را در مرکز میز پژوهش میگذارد و اطراف آن را با مجموعهی آراء و نظرات مثبت و منفی فلاسفه دربارهی پدیدهی مدرنیسم پر میکند، از نیچه و هایدگر گرفته تا فوکو و هابرماس. آنچه از مرور این مجموعه نوشتهها به دست میآید یک نگرش ظریف و چندلایه دربارهی مدرنیسم است. رویکردی که حتی میتواند تصویر تازهای از نقد فلسفی به شما ببخشد و روحیهی پرسشگری را از نو در شما بیدار کند.
دربارهی کتاب مدرنیته و اندیشه انتقادی
«مدرنیته» چیست؟ موهبت عصر جدید؟ یا پدیدهای تهدیدآمیز؟ اندیشمندان بهنام فلسفه پاسخهای متنوعی در جواب این پرسش بر جا گذاشتهاند و از قضا بسیاری از این آراء سویهای منتقدانه دارند. بابک احمدی، نویسندهی کتاب مدرنیته و اندیشه انتقادی عصارهای از آنچه تاریخ فلسفه به عنوان «نقد مدرنیته» به خود دیده را برای مخاطبان بازگو میکند.
اگر بخواهیم یک گردهمایی فلسفی برگزار کنیم و در آن از بزرگترین فیلسوفان منتقد به مدرنیته دعوت به عمل بیاوریم قطعا کارت دعوت طلایی برای فردریش نیچه خواهد بود. از فیلسوفی حرف میزنیم که به نقادی مدرنیته سروسامان داد و آن را به بحث پسامدرنیته پیوند زد. نویسنده، پس از گذری کوتاه به تاریخ مدرنیته، سنگبنای مباحث خود را بر موضوع معنای مدرنیسم و ابهامات موجود در تعاریف آن بنا میکند.

بررسی نقد مدرنیته در کتاب بابک احمدی
هیچ کس نمیتواند دستاوردهای مفید و آثار مثبت مدرنیته را انکار کند، مخصوصا وقتی که صحبت از تاریخ ایران و آغاز روشنگری در اواخر قاجار باشد. با این همه نویسنده بحث ستایش از مدرنیته را به کتابهای دیگر واگذار میکند و لنز خود را روی موضوع «نقد به مدرنیته» متمرکز میکند. البته مباحثی که در کتاب مدرنیته و اندیشه انتقادی بابک احمدی میخوانید لزوما نقدی بیرحمانه و حملهای یکسویه به جریان مدرنیته نیست.
نویسنده پیش از هر نکته یادآور میشود که ذات و جوهرهی مدرنیسم به تفکر نقادانه گره خورده است. در مدرنیسم سنتهای دگم و اندیشههای از پیش پذیرفته شده جای خود را به خودانتقادگری و بازتعریف ارزشها میدهند. به این ترتیب است که مرور کتابهای بابک احمدی به ویژه کتاب پیش روی شما نه یک اعلام جنگ به سوی مدرنیته بلکه در حقیقت یک کنجکاوی جسورانه در تاروپود ماهیت آن است.
در حقیقت شما با خرید کتاب مدرنیته و اندیشه انتقادی، مفهوم مدرنیته را اینبار به شکلی تازه و از دل کاستی و بحرانهای موجود در آن درک خواهید کرد و به این ترتیب یکی از عمیقترین مطالعات فلسفی خود را در باب نوگرایی و تجددخواهی رقم خواهید زد. این کتاب با تلاش نشر مرکز به دست شما میرسد.
کتاب مدرنیته و اندیشه انتقادی برای شما مناسب است اگر
- از مرور پژوهشهای فلسفی که به بررسی همهجانبهی یک سوژهی واحد میپردازند، لذت میبرید.
- به راحتی هر گزارهای را نمیپذیرید و میخواهید مفهوم بحران مدرنیته را نه با یک نگاه یکسویه و جانبدارانه بلکه با نگرشی چندجانبه و عمیق بررسی کنید.
- طرفدار نقد و بازشناسی مکاتب فکری بهویژه فلسفهی مدرن هستید و به دنبال کتابی میگردید که به تقویت تفکر انتقادی شما کمک کند.
در بخشی از کتاب مدرنیته و اندیشه انتقادی میخوانیم
اعتقاد به خرد انسان، انسانى که دیگر بنده نیست، میراث اصلى روشنگرى براى ایدهآلیسم آلمانى بود. علیه این باور به خرد، رمانتیکهاى آلمانى و هلدرلین بسیار نوشتند. آنان نیروى آفرینندهى هنرى و در تحلیل نهایى حس (و به گفتهى هلدرلین شور) را در برابر این «ایمان کور به خرد» قرار دادند. پیش از نیچه، این مهمترین نقادى خردباورى روشنگرى بود. اما بگذارید، پیش از هر چیز به نکتهى مهمى در بحث فیلسوفى دقت کنیم که ایمان به «سلطنت عقل» را به مسیرى تازه انداخت. هنگامى که گئورگ ویلهلم فردریش هگل در پیشگفتار پدیدارشناسى روح از «روزگار گذار» و «زمانهى مدرن» یاد مىکرد، اشارهاى داشت به برداشت بیش و کم مسلط دورانش. وقتى نویسندگان فرانسوى و انگلیسى در آغاز سدهى نوزدهم از «روزگار مدرن» یاد مىکردند، مقصودشان تکامل فرهنگ اروپایى از رنسانس به بعد بود. براى هگل نیز این اصطلاح معناى تاریخىاش را حفظ کرده بود، به ویژه که هگل همواره به تمایز رادیکال روزگار مدرن با سدههاى میانه اشاره داشت، و از «روح زمان» یاد مىکرد. اصطلاح هگل یعنى Zeitgeist یکى از مشهورترین واژگان فلسفى مدرنیته است. روح دوران که مىخواهد روزگار خود را پس خود را بشناسد. مهمترین اصل زمانهى مدرن به نظر هگل اهمیت یافتن روح ذهنى یا سوبژکتیو است. این اصل هم پیدایش مدرنیته را توضیح مىدهد و هم بحرانهایش را. یورگن هابرماس که با این نظر هگل همراه است، مىنویسد که به همین دلیل هر اقدامى براى تعیین (یا تعریف) مفهوم مدرنیته از همان گام نخست نقدى است بر آن.حکم هگل که در واقع مهمترین اصل مدرنیته را آزادى عنصر ذهنى مىداند در بررسى روزگار نو به قدرتیابى مدام افزون شوندهى ذهن و خرد آدمى که در واقع به معناى آزادى است تاکید دارد. به نظر هگل این آزادى عنصر ذهنى به همراه خود فردگرایى، حق انتقاد، و استقلال کنش را پیش مىآورد که همه به بنیان فلسفهى ایدآلیسم منجر مىشوند. این «آزادى ذهنیت» در جنبش اصلاح دین به همان قدرت نمایان شد که در روزگار روشنگرى و انقلاب فرانسه. این رخدادهاى تاریخى همراه خود اصل خردباورى، باور به قوانین طبیعى (و در نتیجه علم مدرن) را تحکیم کردند. در قطعهى 124 فلسفهى حقوق هگل نوشته است که در دوران مدرن زندگى اجتماعى، سیاسى، دینى همپاى علم و هنر «بنا به همین اصل آزادى ذهنیت» شکل گرفتهاند. از این رو قلمرو فلسفهى مدرن را «من مىاندیشم» دکارت تعیین کرده که در قلب گسترهى روح ذهنى جاى دارد، و کانت با تلاش در فهم حدود کارکرد خرد یا ذهن مىکوشید مرزهاى این گستره را تعیین کند. به نظر هگل هنوز هم سخن فلسفى مدرن از این مرزها، یعنى از گسترهى عنصر ذهنى نگذشته است: «حق سوژه براى یافتن فردیت، و حق او براى بهرهمندى [از آزادى] یا به بیان دیگر حق آزادى سوژه (آزادى عنصر ذهنى) قلب و مرکز تمایز میان روزگار باستان و روزگار مدرن است».میشل فوکو و ساختارگرایانى که بر بىاعتبارى سوژه تاکید داشتند، در واقع قلب بحث فلسفى مدرن (از دکارت تا هگل) را نشانه گرفته بودند.
بله




















