کتاب آدمای خوب

دیوید لیندسی آبیر در کتاب آدمای خوب، داستان مارگرت، زنی تقریبا پنجاه‌ساله را روایت می‌کند که پس از اخراج از کار، با خطر عقب افتادن اجاره‌خانه و دشواری مراقبت از دختر معلولش روبه‌رو می‌شود. او برای پیدا کردن راهی تازه، سراغ مایک دیلن می‌رود. مردی از گذشته‌ی زن که برخلاف او، توانسته زندگی مرفهی برای خود دست و پا کند. این نمایشنامه‌ی نامزد جایزه‌ی تونی، زندگی آدم‌های گرفتار در فشار اقتصادی را با رویکردی واقع‌گرایانه روایت می‌کند.

درباره‌ی کتاب آدمای خوب

کتاب آدمای خوب (Good people) اثر دیوید لیندسی آبیر (David Lindsay-Abaire) در بوستون جنوبی می‌گذرد؛ محله‌ای کارگرنشین که گذشته‌ی آدم‌ها، جایگاه اجتماعی‌شان و فرصت‌های از دست رفته، نقشی تعیین کننده در زندگی آن‌ها ایفا می‌کنند. این نمایشنامه‌ی اجتماعی، فقر را صرفا محدود به کمبود پول نمی‌کند، بلکه سعی دارد موقعیتی را ترسیم کند که در آن فقر به اشکال مختلف انتخاب‌های آدم‌ها را کوچک‌تر می‌کند، روابطشان را تحت فشار می‌گذارد و حتی خوب بودن را دشوار می‌سازد.

مارگرت، شخصیت اصلی نمایشنامه‌ی آدمای خوب، فردی شکست‌خورده یا یک قربانی تام نیست؛ او در عین آسیب‌پذیری، شوخ است و گاهی هم آزاردهنده، شخصیتی ملموس که شبیه به بسیاری از ما، طیفی از رفتارهای بعضا متناقض نشان می‌دهد و بسته به شرایط بیرونی، یکی از ابعادش فرصت بروز پیدا می‌کند. مایک نیز شخصیتی تک‌بعدی نیست و پیچیدگی‌های رفتاری بسیاری دارد.

داستان آدم‌های خوب در موقعیت‌های بد

کتاب آدمای خوب اثر دیوید لیندسی آبیر با قرار دادن مارگرت و مایک در برابر هم، پرسشی ساده اما مهم را پیش می‌کشد: موفقیت افراد تا چه اندازه نتیجه‌ی تلاش شخصی است و تا چه اندازه به شانس، طبقه، خانواده و فرصت‌های اجتماعی بستگی دارد؟

نمایشنامه‌ی درام آدمای خوب با تکیه بر دیالوگ‌های کوتاه، ریتم تند و موقعیت‌های روزمره پیش می‌رود. طنز اثر از دل رنج شخصیت‌ها بیرون می‌آید و به همین دلیل بیشتر به کمدی تلخ نزدیک است تا طنزی سبک و صرفا سرگرم‌کننده. گفت‌وگوهای مارگرت با استیوی، داتی، جین و مایک، هم بار نمایشی دارند و هم لایه‌های طبقاتی و اخلاقی اثر را آشکار می‌کنند. در این جهان، هیچ‌کس کاملا بد نیست؛ آدم‌ها بیشتر زیر فشار شرایط، ترس، نیاز و موقعیت اجتماعی خود واکنش نشان می‌دهند.

نمایشنامه‌ی آمریکایی درباره‌ی فقر و فاصله طبقاتی

از مهم‌ترین ویژگی‌های کتاب آدمای خوب، تمرکز بسیارش بر ریتم آهنگین گفت‌وگوهاست. دیوید لیندسی آبیر شخصیت‌هایش را نه از طریق مونولوگ‌هایی طولانی، بلکه از خلال دیالوگ‌هایی کوتاه، طعنه‌ها، مکث‌ها و واکنش‌های لحظه‌ای می‌سازد. همین شیوه باعث می‌شود فضای نمایشنامه به زندگی روزمره نزدیک شود و خواننده احساس کند با آدم‌هایی واقعی و هوشمند روبه‌رو است. افرادی که میان حفظ غرور، درخواست کمک، ترس از سقوط و نیاز به بقا مدام در رفت و آمدند.

خرید کتاب آدمای خوب شما را با نمایشنامه‌ی آمریکایی درگیرکننده‌ای مواجه می‌کند که قصد ندارد روایتی صرف درباره‌ی فقر یا اختلاف طبقاتی باشد، بلکه نمایشی درباره‌ی فرسایش تدریجی انسان‌هایی است که در موقعیت‌هایی قرار دارند که حتی ساده‌ترین انتخاب‌ها نیز بدل به چالشی اخلاقی جدی می‌شود. این درام اجتماعی توسط یاسین محمدی به فارسی ترجمه شده و انتشارات افراز آن را منتشر کرده است.

جوایز و افتخارات کتاب آدمای خوب

• برنده‌ی جایزه‌ی حلقه‌ی منتقدین درام نیویورک سال 2011
• نامزد جایزه‌ی تونی سال 2011
• نامزد جایزه‌ی دراما دسک سال 2011

نکوداشت‌های کتاب آدمای خوب

• دیوید لینزی ابر، شاعرانه و همدلانه، داستان آدم‌هایی را روایت می‌کند که به شکلی آوارگی و تک‌افتادگی را تجربه می‌کنند. این نویسنده توانایی ویژه‌ای در پرداخت به شخصیت‌های زنی دارد که ناگهان ناچار می‌شوند با توجه به رخدادهای بیرونی، دست به بازتعریف ارزش‌ها و هویت خود بزنند. (نیویورک تایمز)
• شخصیت‌پردازی‌های پیچیده‌ی دیوید لیندسی آبیر نشان می‌دهد که آدم‌ها برای رسیدن به آرزوها یا حفظ حس غرور شخصی‌شان، دست به چه انتخاب‌های دشواری می‌زنند. در پایان نمایشنامه، تقریبا ناممکن بودن اینکه انسان‌ها همیشه آدم‌های خوبی باقی بمانند، آشکارا برای مخاطب روشن می‌شود. (آسوشیتد پرس)

کتاب آدمای خوب برای شما مناسب است اگر

• به نمایشنامه‌های اجتماعی با محوریت فقر و نابرابری اجتماعی علاقه دارید.
• می‌خواهید یک نمایشنامه آمریکایی واقع‌گرا و مبتنی بر دیالوگ‌هایی ریتمیک را بخوانید.
• به آثاری با شخصیت‌پردازی‌های پیچیده و خاکستری علاقه دارید.
• دنبال نمایشنامه‌ی درامی هستید که طنز تلخ را با موقعیت‌های انسانی ترکیب کند.
• به کتاب‌های دیوید لیندسی آبیر علاقه دارید و قصد مطالعه‌ی یکی از نمایشنامه‌های معروف او را دارید.

در بخشی از کتاب آدمای خوب می‌خوانیم

بوستون جنوبی، ماساچوست. کوچه‌ی پشت دالراستور. در انتهای کوچه یک سطل آشغال بزرگ است، یک صندلی زنگ‌زده و دری با تابلوی «دالراستور: فقط ارسال». درِ پشتی باز می‌شود و مارگرت، حدوداً پنجاه‌ساله، همراه با استیوی مدیرش که کمتر از سی سال دارد، خارج می‌شوند. استیوی پوشه‌ای حمل می‌کند.

مارگرت: تا حالا بهت ماجرای بوقلمونو گفته؟ اون بالا تو خونه‌ی فلاناگان.

استیوی: نه.

مارگرت: وقتی اون بالا کار می‌کردم و اون اومد تو؟ هیچ‌وقت ماجرای بوقلمونو بهت نگفته؟

استیوی: فِک نکنم.

مارگرت: تو رو حامله بود. نه، راستش جیمی رو جیمی رو حامله بود چون نزدیک کریسمس بود و پدرت دوباره تو والپول زندونی شده بود، مادرتم هیچ پولی نداشت.

استیوی: [صندلی زنگ‌زده را به او تعارف می‌کند] می‌خوای بشینی؟

مارگرت: هیچی نداشت. به‌جز چیزایی که تو سنت‌وینسنت‌دوپل بهش می‌دادن. بازم خداروشکر. اونا موقع کریسمس به کسایی که نمی‌تونستن اسباب‌بازی بخرن، هدیه می‌دادن.

استیوی: مارگرت، یه‌لحظه/ گوش کن...