کتاب به سوی دوزخ... ای بی‌گناهان

معرفی کتاب به سوی دوزخ... ای بی‌گناهان

در دنیای گناهکاران، بی‌گناهی جرم تلقی می‌شود... بختیار علی در کتاب به سوی دوزخ... ای بی‌گناهان که در دسته‌ی نمایشنامه‌ی فلسفی و سیاسی قرار می‌گیرد، داستان دستگیری مردی بی‌گناه و تلاش حکومت برای مجرم جلوه دادن او را روایت می‌کند. این نمایش پادآرمانشهری، مرز میان گناه واقعی، احساس گناه و گناه القاشده را پیوسته به چالش می‌کشد.

درباره‌ی کتاب به سوی دوزخ... ای بی‌گناهان

اگر روزی به جرم بی‌گناهی دستگیر و زندانی شوید، چه می‌کنید؟

بختیار علی، از نویسندگان برجسته‌ی ادبیات کردی و برنده‌ی جوایز متعدد، در کتاب به سوی دوزخ... ای بی‌گناهان نمایشنامه‌ای خلق کرده که قضاوت مخاطب را به چالش می‌کشد. این اثر ماجرای مردی به نام مصطفی را روایت می‌کند؛ مردی که بدون ارتکاب به جرم، بازداشت می‌شود.

در نمایشنامه‌ی به سوی دوزخ... ای بی‌گناهان انتشارات افراز با مصطفی، کارمند ساده‌ای که سر از زندان درمی‌آورد، همراه می‌شویم. آنچه سرگذشت او را متفاوت می‌کند، صرفاً گناهکار بودن یا نبودنش نیست؛ بلکه این واقعیت هولناک است که بازجویان، قضات، نگهبانان و هرکس که در جایگاه قدرت قرار دارد، می‌کوشد او را گناهکار و مقصر جلوه دهد. آن‌ها از مصطفی نمی‌خواهند به جرم مشخصی اعتراف کند، بلکه پیوسته تلاش می‌کنند باور او به بی‌گناهی را زیر سؤال ببرند.

یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های این درام روانشناختی، فضای خاص و متفاوت آن است. روایت بختیار علی در جهانی رخ می‌دهد که قوانینش با منطق رایج تفاوت دارد. هرچند در آغاز، همه‌چیز عادی و منطقی به نظر می‌رسد، اما هرچه روایت پیش می‌رود، فضای نمایش عجیب‌تر، سنگین‌تر و دلهره‌آورتر می‌شود. این فضای تاریک، مخاطب را مدام با این پرسش روبه‌رو می‌کند که حقیقت در دستان چه کسی است و چه کسی در پی پنهان کردن آن است.

بختیار علی و ادبیات نمایشی معاصر کردستان

کتاب به سوی دوزخ... ای بی‌گناهان بیش از آنکه درباره‌ی یک جرم باشد، درباره‌ی ذهن انسان است. گناه و بی‌گناهی، قدرت و حکومت، فساد، آزادی، وجدان، حقیقت و کنترل ذهن انسان، از مهم‌ترین مضامینی هستند که بختیار علی این نمایشنامه‌ی انتقادی را بر پایه‌ی آن‌ها بنا کرده است. دیالوگ‌های این نمایشنامه‌ی سیاسی ساده و روان‌اند، اما لایه‌های فلسفی عمیقی دارند که مخاطب را به اندیشیدن و تأمل وا‌می‌دارند.

ادبیات نمایشی معاصر کردستان عراق با آثار بختیار علی جان تازه‌ای گرفته است و نمایشنامه‌ی به سوی دوزخ... ای بی‌گناهان نیز یکی از شاخص‌ترین نمونه‌های آن به شمار می‌رود؛ نمایشنامه‌ای که ظرفیت بالایی برای اجرا روی صحنه دارد. این اثر با تکیه بر سنت‌های شرقی، نشان می‌دهد که چگونه بسیاری از انسان‌ها، با وجود رنج‌ها و مصیبت‌های فراوان، همه‌چیز را به مشیت الهی نسبت می‌دهند و همچنان شکرگزار باقی می‌مانند.

اگر به ادبیات نمایشی علاقه دارید، خرید کتاب به سوی دوزخ... ای بی‌گناهان را به شما پیشنهاد می‌کنیم. این اثر با ترجمه‌ی عباس (آراکو) محمودی به فارسی منتشر شده و با عنوان «به دوزخ... ای بی‌گناهان» نیز منتشر شده است.

کتاب به سوی دوزخ... ای بی‌گناهان برای شما مناسب است اگر

• به ادبیات انتقادی و روایت‌های پادآرمانشهری علاقه دارید.
• از فضای داستان‌های کافکا لذت می‌برید.
• به دنبال یک نمایشنامه سیاسی با درون‌مایه‌های فلسفی هستید.
• به ادبیات کردی و آثار نویسندگان کردستان علاقه‌مندید.
• طرفدار کتاب‌های بختیار علی هستید.

در بخشی از کتاب به سوی دوزخ... ای بی‌گناهان می‌خوانیم

مصطفی: عوامل متعددی تو این مسئله نقش داره...

بازپرس: می‌خواهی بگویی من احساسِ گناه ندارم چون که گناهکار، دولت و قدرتمندان و صاحبانِ سرمایه‌ هستند.

مصطفی: در واقع می‌شه دلایل رو در چند نکته.....

بازپرس: [با صدای بلند] آقای مصطفی! یکی از دلایل تاسیس سازمان ما، مواردی‌ست که جنابعالی صریحاً به آن اشاره‌ کردید.

مصطفی: جناب بازپرس! اجازه بفرمائید منظورمو واضح‌تر بیان‌ کنم.

بازپرس: کارشناسان ما دریافته‌اند، ریشه احساس بی‌گناهی از آنجا نشئت می گیرد که عده‌ای از زیر بار هر مسئولیتی شانه خالی می‌کنند و کلیه‌ی بخش‌های دیگر جامعه را مقصر می‌دانند. عده‌ای از مردم دچار این غرور می‌شوند که انگاری پاک‌اند و همگی گناهکار.

مصطفی: در واقع، اگه چه گناهکار نیستم و کاری نکرده که جرم محسوب بشه، ولی به درستی نمی‌دونم وضعیت دنیا چرا آشفته‌س و مقصر اصلی کیه؟

بازپرس: نقاب روی نقاب، باز هم روی نقاب. آن‌هایی که حسِ گناه در وجودشان مُرده‌ست، همین‌گونه زندگی می‌کنند. به راحتی، هر گناهی را از خود دور می‌کنند و بدبینانه و باغرورِ خاصِ انسان‌های پاک، به جهان و دوربرشان نگاه‌ می‌کنند. هر وقت بخواهند خودشان مثل فرشته خود نشان می‌دهند.

مصطفی: به جز حقیقت چیز دیگری نگفته‌ام.

بازپرس: مصطفی! احساس بی‌گناهی تو از آن جا می‌آید که فکر می‌کنی مردمان دیگر گناهکارند. رهبر گناهکار است، احزاب سیاسی گناهکارند. صاحب‌کار و کارخانه‌دارها گناهکارند. انسان‌هایی که احساس بی‌گناهی می‌کنند تهدیدی‌ هستند علیه جامعه. در اینجا وظیفه‌ی ما ایجاب می‌کند این خطا را اصلاح کنیم، به عنوان سازمانی ویژه و مسئول، کار ما این است که احساس به گناه و جرم را به صورت عادلانه بر کل جامعه تقسیم کنیم.