کتاب مون: اقتباس از فصلنامه پاریس ریویو

کتاب مون اثر استر یی، روایت داستان زنی بیست‌ونه‌ساله و منزوی است که در برلین زندگی می‌کند و به‌عنوان نویسنده‌ی دورکار، برای محصولات مختلف متن تبلیغاتی می‌نویسد. زندگی او در ظاهر آرام و باثبات است، اما در پشت این ثبات ظاهری، احساس پوچی و ناتوانی در برقراری ارتباط با دیگران دیده می‌شود. حضور او در کنسرت یک گروه پسرانه‌ی کره‌ای، این نظم را بر هم می‌زند و ذهنش را وسواس‌گونه درگیر «مون»، جوان‌ترین عضو گروه، می‌کند.

دربار‌ه‌ی کتاب مون

استر یی (Esther Yi) در کتاب مون (Moon)، قصه‌ای روان‌شناختی از تنهایی، وسواس و تلاش بشر امروزی برای یافتن معنا در زندگی روزمره را روایت می‌کند. شخصیت اصلی این کتاب، پس از حضور در کنسرت یک گروه پاپ کره‌ای، شیفته‌ی یکی از خوانندگان گروه به نام مون می‌شود. شخصیت اصلی نه مون را می‌شناسد و نه امکان برقراری رابطه‌ای عینی با او را دارد، ولی در ذهنش، با تصاویر، مصاحبه‌ها و اجراهای زنده‌اش، رابطه‌ای خیالی با او می‌پروراند.

شخصیت اصلی کتاب مون، شروع به تقلید از دستخط این خواننده‌ی جوان می‌کند و هر حرکت بدن او در حین اجراها و شکل نگاهش در هنگام مصاحبه‌ها را به‌سان نشانه‌ای اختصاصی برای شخص خود، خوانش می‌کند. مون در ذهن راوی دیگر یک خواننده‌ی مشهور نیست؛ او به موجودی تبدیل می‌شود که قرار است خلا زندگی زن تنهای قصه را پر کند و به احساسات بی‌سامانش جهت بدهد.

مون؛ معشوقی دور از دسترس

راوی داستان کوتاه روانشناختی مون، در ابتدا علاقه‌ی هم‌خانه‌اش به این گروه پسرانه‌ی کره‌ای را سطحی، مضحک و ناشی از تبلیغات می‌داند. ولی ناشی از اصرارهای هم‌خانه، پا به کنسرت این گروه می‌گذارد و در آنجا برای نخستین‌بار، چشمانش به رخ خواننده‌ی جوان می‌افتد؛ شیوه‌ی رقصیدن، گردن کشیده، حالت نگاه و حضور متفاوت مون روی صحنه، به‌تدریج تمام توجه زن را به خود جلب می‌کند.

از موضوعاتی که استر یی در کتاب مون بیان می‌کند، می‌توان به تضاد میان تصویر بازنمایی شده‌ی افراد در رسانه در قیاس با خود واقعی آن‌ها اشاره کرد. این مقوله، ذهن شخصیت اصلی قصه را نیز درگیر خود کرده و او میان تصویر جادویی و فرابشری مون روی صحنه و وجود واقعی و دست‌نیافتنی او سرگردان مانده است. از سوی دیگر، تماشای مون در صفحه‌ی گوشی، زن را به این تصور می‌رساند که میان آن‌ها رابطه‌ای شخصی و صمیمانه شکل گرفته است.

احساس پوچی و عشق در عصر بازنمایی‌های مجازی

استر یی در کتاب مون، تنهایی در عصر دیجیتال را صرفا به معنای نبودن دیگران نمی‌داند، بلکه آن را ناتوانی در شکل‌دادن به ارتباطی واقعی و دوسویه نشان می‌دهد. راوی با وجود حضور در میان جمعیت، زندگی در کنار هم‌خانه‌اش و ارتباط مداوم در فضای مجازی، همچنان تنهاست. او به‌جای شناختن مون، تصویری را که خود از او ساخته دوست می‌دارد و او را به موضوعی برای نگاه‌کردن، تفسیرکردن و مصرف‌کردن تبدیل می‌کند.

توصیف‌های دقیق و افراطی راوی از بدن مون نیز نشان می‌دهد که چگونه نگاه بیمارگونه‌ی او، یک انسان واقعی را از هویت مستقلش تهی می‌کند و به مجموعه‌ای از نشانه‌ها و تصاویر فرو می‌کاهد. خرید کتاب مون و مطالعه‌ی آن شما را درگیر روایتی پرکشش از فردی می‌کند که برای گریز از احساس پوچی و تنهایی، تحت تاثیر رسانه و وضعیت حاکم بر جهان معاصر، درگیر وسواس‌های ذهنی و ساخت رابطه‌ای یک‌سویه و ساختگی در ذهن خود می‌شود.

این داستان کوتاه توسط ناهید رسولی به فارسی ترجمه شده و انتشارات خانه‌ی رود آن را منتشر کرده است.

کتاب مون برای شما مناسب است اگر

• می‌خواهید تاثیر شبکه‌های اجتماعی و فرهنگ هواداری بر روابط عاطفی انسان و تنهایی انسان معاصر را بررسی کنید.
• داستان‌هایی را می‌پسندید که مرز میان عشق، خیال، شیفتگی و جنون را به چالش می‌کشند.
• قصد مطالعه‌ی یک داستان روانشناسی پرکشش را دارید که به مضامینی مثل تنهایی در عصر دیجیتال بپردازد.
• می‌خواهید یک داستان کوتاه از ادبیات کره جنوبی بخوانید.

در بخشی از کتاب مون: اقتباس از فصلنامه پاریس ریویو می‌خوانیم

نگاهم مدام به پسری که گردنش روی اعصابم بود، برمی‌گشت. بقیه با بزرگ‌نمایی حرکات یا حالات چهرۀ‌شان عمق احساسات خود را نشان می‌دادند؛ من می‌توانستم نحوۀ ارتباط‌شان با جهان را درک کنم، اما پسری که گردنش مرا نگران می‌کرد، از منطق غیرقابل‌فهمی پیروی می‌کرد. اصلاً نمی‌توانستم حرکت بعدی‌اش را پیش‌بینی کنم، اما وقتی انجامش می‌داد، آن را چیزی کاملاً ضروری و اجتناب‌ناپذیر می‌دیدم. به نظر می‌رسید حتی سرعت سقوطش از هوا را هم کنترل می‌کند؛ پاهایش با نرمی و دقت دردناکی روی زمین می‌نشستند، انگار نمی‌خواست صحنه را بیدار کند. حرکاتش سیال، تراژیک و مؤقر بود. حرکت هر کدام از مفاصلش در آخرین لحظۀ ممکن رخ می‌داد. اصلاً نیازی به آماده‌سازی نداشت؛ او از همان آغاز، تمام‌وکمال آن جا حضور داشت.

هر پسر به‌نوبت در رأس مثلث می‌ایستاد و بخشی از آهنگ را می‌خواند و با هر بار آوازش، فریادهای جمعیت در سالن پنج مرتبه به اوج می‌رسید. وقتی همان پسری که به گردنش حساسیت داشتم جَست و سکان صحنه را به دست گرفت، اشک در چشمانم نشست. وقتی زیر پوستِ هموارِ کار گروهی، آن لرزشِ سرسختِ فردگرایانه‌اش را دیدم، تفاوتش برایم روشن‌تر شد، و فهمیدم دوستش دارم، چون از همه بیشتر به دل من نشست.

صدایش روبان صورتی‌ای بود که در باد می‌چرخید ”قبلاً سر جایم می‌ایستادم و دنیا را با دقت تماشا می‌کردم. حالا دارم تا جایی که می‌شود تند می‌دوم، تند می‌بینم، اما این هم برایم کافی نیست، چون هر لحظه فقط خیابان پیش پایم را می‌بینم، پیش از این‌که پشت افق گم شود. می‌شود زمین را صاف کنی تا بتوانم همیشه پیش پایم پایم را ببینم؟ “